به گزارش مفدا مشهد، برای بعضیها مسابقه پایان یک مسیر است؛ جایی که تلاشها به یک رتبه و عنوان ختم میشود. اما برای دکتر محمدحسین احمدی، عضو هیأت علمی دانشکده پیراپزشکی و گروه علوم آزمایشگاهی دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مسابقات قرآن و عترت بیشتر شبیه ایستگاههایی در مسیری طولانی هستند؛ ایستگاههایی که هر بار او را به تمرین بیشتر، بازخوانی آموختهها و ارتباط دوباره با قرآن دعوت میکنند.
این استاد دانشگاه سالهاست در کنار فعالیتهای آموزشی و دانشگاهی، مسیر قرآنی خود را نیز دنبال میکند؛ مسیری که از دوران مدرسه و حضور در مسابقات دانشآموزی آغاز شده و امروز به حضور مستمر در جشنواره قرآن و عترت دانشگاههای علوم پزشکی کشور رسیده است.
امسال نیز دکتر احمدی در سیامین جشنواره قرآن و عترت دانشگاههای علوم پزشکی کشور که به میزبانی شاهرود برگزار شد، در رشته دعاخوانی شرکت کرد و موفق به کسب رتبه شد؛ موفقیتی که برای او نه یک اتفاق مقطعی، بلکه بخشی از مسیری چندینساله است.
وقتی از او درباره آغاز این مسیر میپرسیم، به سالهای مدرسه برمیگردد؛ زمانی که نخستین تجربههای حضور در مسابقات قرآن را پشت سر گذاشت و قدمبهقدم از مرحله مدرسه به شهرستان، استان و کشور رسید.
دکتر احمدی میگوید: «زمانی که دانشآموز بودم، در مسابقات قرآن شرکت میکردم و این مسیر را از مرحله مدرسه تا شهرستان، استان و کشور ادامه دادم.»
این ارتباط در دوران دانشجویی نیز ادامه پیدا کرد و او در رشتههایی همچون ترتیل و دعاخوانی به رقابت پرداخت. پس از ورود به دانشگاه علوم پزشکی مشهد به عنوان عضو هیأت علمی نیز فعالیتهای قرآنی خود را متوقف نکرد و به گفته خودش، در تمام شش سال عضویت در هیأت علمی، در مرحله کشوری جشنواره قرآن و عترت حضور داشته است.
در طول این سالها، رشتههای مختلفی را تجربه کرده است؛ از ترتیل و دعاخوانی و اذان گرفته تا رشتههای گروهی مانند تواشیح. برای او هر رشته، تجربهای تازه و فرصتی برای آموختن و تقویت توانمندیهای قرآنی بوده است.
دکتر احمدی وقتی از مسابقات صحبت میکند، تنها از رتبه و نتیجه حرف نمیزند. برای او، خودِ فرآیند آماده شدن اهمیت زیادی دارد؛ اینکه مسابقه فرد را دوباره پای تمرین بنشاند و نقاط ضعفش را به او نشان دهد.
او با اشاره به تجربه سالهای حضور در این مسابقات میگوید: «تنوع رشتهها باعث میشود هر مسابقه برای من بهانه خوبی باشد تا پیشرفت کنم و داشتههایم را ارتقا بدهم. حتی اگر مسابقه استرس خودش را داشته باشد، فضای رقابت باعث میشود آدم خودش را بیشتر تقویت کند.»
از نگاه این استاد دانشگاه، همین انگیزه برای تمرین و آماده شدن، یکی از مهمترین کارکردهای مسابقات است؛ چرا که فرد را وادار میکند ارتباط خود را با آموختههای قرآنی حفظ کرده و برای بهتر شدن تلاش کند.
شاید به همین دلیل است که برای او هر جشنواره، حتی پس از پایان رقابت، بخشی از یک مسیر ادامهدار باقی میماند؛ مسیری که در آن، رتبه تنها یکی از نتایج است و تمرین و پیشرفت، دستاوردی ماندگارتر به شمار میآید.
رشتهای که دکتر احمدی امسال در آن به رقابت پرداخت، دعاخوانی بود؛ رشتهای که شاید در نگاه نخست تنها قرائت یک متن دعا به نظر برسد، اما از نگاه او مجموعهای از مهارتها را در کنار هم میطلبد.
او توضیح میدهد که دعاهای مختلفی برای مسابقات در نظر گرفته میشود و شرکتکننده باید آنها را با صوت و لحن مناسب اجرا کند. در ارزیابی نیز صحت خوانش، صوت، لحن و نحوه اجرای دعا مورد توجه قرار میگیرد.
به گفته او، آشنایی با دستگاههای موسیقی و توانایی استفاده صحیح از آنها از جمله مهارتهای مورد نیاز در این رشته است؛ با این حال، تکنیک به تنهایی کافی نیست. فرد باید در کنار تسلط بر صوت و لحن، قرائت صحیح متن عربی و معنای فرازهای دعا را نیز بداند.
دکتر احمدی تأکید میکند که هر فراز از دعا، مفهوم و حال و هوای خاص خود را دارد و اجرای آن باید متناسب با همان مفهوم باشد. از نگاه او، همین پیوند میان معنا و اجراست که دعاخوانی را از یک خوانش ساده متن جدا میکند.
فعالیت آموزشی، پژوهشی و اجرایی یک عضو هیأت علمی، بخش قابل توجهی از زمان او را به خود اختصاص میدهد، اما دکتر احمدی معتقد است ارتباط با قرآن نباید به روزهای نزدیک به مسابقات محدود شود.
او صریح میگوید: «نمیشود یک هفته قبل از مسابقات شروع کرد و انتظار داشت که در مسابقه موفق بود. کسی که در فضای قرآن است، باید در طول سال ارتباطش را حفظ کند.»
به گفته او، تمرین و ارتباط با قرآن به بخشی از زندگی روزمرهاش تبدیل شده است؛ گاهی با تلاوت قرآن و گاهی با گوش دادن به تلاوت قاریان مختلف. برای حفظ متون دعا نیز مرور و تمرین مستمر را ضروری میداند.
از نگاه این استاد دانشگاه، استمرار بیش از تمرینهای مقطعی میتواند به پیشرفت در رشتههای قرآنی کمک کند؛ چرا که آمادگی واقعی، نتیجه ارتباطی است که در طول زمان شکل گرفته باشد، نه تلاشی فشرده در روزهای پایانی.
اما وقتی گفتوگو از مسابقه و تکنیک فاصله میگیرد و به نقش قرآن در زندگی شخصی او میرسد، لحن دکتر احمدی نیز رنگ دیگری پیدا میکند.
برای او، ارتباط با قرآن تنها به حضور در مسابقات و تقویت مهارتهای فنی محدود نمیشود. او قرآن را یکی از منابع مهم آرامش در زندگی خود میداند و معتقد است در شرایط دشوار، تلاوت قرآن یا شنیدن صدای قاریان برجسته میتواند آرامشبخش باشد.
وی با اشاره به تجربه شخصی خود میگوید: «هر وقت در زندگی به مشکل یا شرایط سخت روحی برخورد کردم، خواندن قرآن یا شنیدن تلاوت قاریان برجسته به من آرامش داده است. واقعاً قدرتی بزرگتر از قدرت خدا و کلام خدا برای آرام کردن انسان وجود ندارد.»
دکتر احمدی بر این باور است که آثار و برکات قرآن را باید در زندگی تجربه کرد و تنها به بیان آن اکتفا نکرد.
او میگوید: «هرچه دارم، از قرآن دارم. هرجا که احساس کردم خدا دستم را گرفته، به واسطه قرآن بوده است. اگر هم جایی از قرآن فاصله گرفتهام، ضعف از خودم بوده، اما هر وقت به آن نزدیک شدهام، برکاتش را دیدهام.»
برای این استاد دانشگاه، ارتباط با قرآن در عین حال که زمینه رشد مهارتهای قرآنی را فراهم میکند، میتواند پشتوانهای معنوی برای زندگی فرد نیز باشد؛ ارتباطی که آثارش را میتوان نه فقط در فضای مسابقه، بلکه در لحظههای مختلف زندگی جستوجو کرد.
وقتی از سیامین جشنواره قرآن و عترت دانشگاههای علوم پزشکی کشور میپرسیم، دکتر احمدی از استمرار برگزاری این رویداد به عنوان یکی از نقاط مهم آن یاد میکند.
او برگزاری حضوری جشنواره را، بهویژه در شرایطی که بسیاری از رویدادهای ملی و فرهنگی به شکل مجازی برگزار میشوند، دارای اهمیت میداند و معتقد است فضای حضوری و تعامل میان شرکتکنندگان، بخش مهمی از تجربه جشنواره را شکل میدهد.
به گفته او، برگزاری مسابقات در دانشگاههای مختلف کشور، علاوه بر ایجاد فرصت رقابت و تعامل میان شرکتکنندگان، میتواند به تقویت زیرساختهای دانشگاه میزبان نیز کمک کند.
دکتر احمدی درباره میزبانی امسال شاهرود میگوید بخشی از اعتبارات اختصاصیافته به جشنواره، برای بازسازی و تجهیز خوابگاهها هزینه شد؛ اقدامی که میتواند آثار آن پس از پایان جشنواره نیز برای دانشگاه میزبان باقی بماند.
از نگاه او، چنین رویکردی میتواند یک رویداد چندروزه را به فرصتی برای ایجاد و تقویت زیرساختهای ماندگار تبدیل کند؛ یعنی جشنواره پس از پایان رقابتها نیز اثری از خود در دانشگاه میزبان به جا بگذارد.
در پایان گفتوگو، وقتی از او درباره مهمترین کارکرد جشنواره قرآن و عترت میپرسیم، پاسخ او دوباره به همان نقطهای برمیگردد که مسیرش از آنجا آغاز شده بود؛ ارتباط با قرآن.
دکتر احمدی جشنواره قرآن و عترت را فرصتی برای حفظ و تقویت ارتباط دانشگاهیان با قرآن میداند؛ فضایی که دانشجویان، استادان و کارکنان را در یک عرصه مشترک فرهنگی و قرآنی گرد هم میآورد.
او معتقد است حتی اگر فردی در ابتدا با هدف شرکت در مسابقه و کسب رتبه وارد این مسیر شود، همین حضور میتواند نقطه آغاز ارتباطی عمیقتر با قرآن باشد.
از نگاه این استاد دانشگاه، تنوع رشتهها نیز این امکان را فراهم میکند که افراد بیشتری با توانمندیها و علایق مختلف وارد این عرصه شوند و هر فرد متناسب با استعداد و علاقه خود، مسیر رشد و پیشرفت را دنبال کند.
برای دکتر احمدی، شاید مهمترین دستاورد مسابقات، تنها رتبه و عنوان نباشد؛ بلکه فرصتی است که فرد را دوباره به تمرین، تلاوت و تأمل در قرآن بازمیگرداند؛ مسیری که میتواند از یک مسابقه آغاز شود، اما در زندگی ادامه پیدا کند.