نهمین پرده از نمایش بازی‌های آسیایی ۲۰۲۶ ناگویا برای کاروان ورزشی ایران، آبستن قصه‌هایی از جنس نبرد، غرور و البته حسرتی تلخ بود؛ روزی که نمایندگان کشورمان در ۱۴رشته مختلف به مصاف رقبا رفتند و در پایان، یک مدال طلا، یک نقره و یک برنز گرفتند.
قصه اصلی و باشکوه روز نهم، بی‌شک در سالن وزنه‌برداری نوشته شد؛ جایی که علی عالی‌پور، دلاور دسته ۹۵‌کیلوگرم ایران، نه‌تنها به مدال طلا بوسه زد، بلکه معادلات جهانی این رشته را دستخوش تغییر کرد. رقابت او در حرکت یک‌ضرب و با مهار وزنه‌۱۸۰کیلوگرمی، رکورد یک‌ضرب بازی‌های آسیایی را به نام این وزنه‌بردار و ایران سند زد. اوج هیجان و درام در حرکت دوضرب رقم خورد. عالی‌پور پس از مهار راحت وزنه ۲۱۳‌کیلوگرمی، در تلاش دوم تسلیم وزنه سنگین ۲۱۸‌کیلوگرمی شد. نفس‌ها در سینه حبس شده بود؛ او برای کسب قهرمانی و ثبت نامش در تاریخ، باید در حرکت سوم بر این غول پولادین غلبه می‌کرد. عالی‌پور بار دیگر پشت وزنه ایستاد، فریادی از سر غیرت کشید و این‌بار وزنه ۲۱۸‌کیلوگرمی را با اقتدار بالای سر برد. ثبت رکورد مجموع ۳۹۸کیلوگرم، پایان‌بخش این شاهکار بود؛ رکوردی که نه‌تنها طلای بازی‌های آسیایی، بلکه رکورد مجموع دنیا را نیز به نام او و ایران ثبت کرد تا سرود ملی کشورمان در سالن ناگویا طنین‌انداز شود.

   نقره شیرین
در کنار این دو شاهکار، رامین احمدزاده در کوراش نیز خوش درخشید. او پس از شکست دادن مقتدرانه رقبایی از تایلند، ترکمنستان و ژاپن، با نمایش‌هایی مبتنی بر فنون اصیل این رشته به فینال رسید و با وجود شکست در گام آخر مقابل نماینده ازبکستان، یک مدال نقره ارزشمند به گردن آویخت.

   چوب حسرت
تیم‌های والیبال‌(3بر صفر مقابل تایلند) و واترپلوی (15بر 11مقابل کره‌جنوبی) ایران نیز با پیروزی‌های قاطعانه، جایگاه خود راحفظ کردند و تیم پدل زنان نیز در نخستین گام، امارات را برد. در شیرجه نیز سام واژیر با ایستادن در رده چهارم و ثبت بهترین رتبه تاریخ شیرجه ایران پس از انقلاب، شگفتی‌ساز شد.
اما ورزش همیشه روی خوش و حماسی خود را نشان نمی‌دهد و پیست تارتان ناگویا شاهد یک تراژدی ورزشی برای دوومیدانی ایران بود. تیم ۴ در ۱۰۰متر میکس ایران که برای نخستین‌بار در تاریخ رقابت‌های برون‌مرزی پا به این مسابقات گذاشته بود، پایانی دراماتیک داشت. حسن تفتیان استارتی توفانی زد و ۱۰۰متر نخست را دوید، چوب امدادی با موفقیت به ریحانه مبینی رسید و او نیز مسافت خود را طی کرد اما در ایستگاه سوم، کابوس دوومیدانی‌کاران به حقیقت پیوست؛ ناهماهنگی در انتقال، باعث شد چوب امدادی دیر به‌دست بنیامین یوسفی برسد و تیم ایران در کمال ناباوری، پیش از رسیدن به خط پایان، از دور رقابت‌ها کنار رفت. چوبی که به مقصد نرسید، نمادی از حسرت بزرگ روز نهم بود.

مدالی در حد جهانی 
در سوی دیگر شهر، سالن پینگ‌پنگ میزبان نبردی بود که برای ایرانیان ارزشی به‌مراتب فراتر از یک مسابقه معمولی داشت. نوشاد عالمیان، نابغه چپ‌دست پینگ‌پنگ ایران که با سبک بازی منحصربه‌فردش همواره تحسین جهانیان را برانگیخته، در مرحله نیمه‌نهایی به صخره‌ای سخت به نام وانگ‌چو‌کین برخورد کرد؛ ستاره بی‌چون‌وچرای چین و نفر اول رنکینگ جهانی. تقابل با آماده‌ترین پینگ‌پنگ‌باز حال حاضر دنیا، ماموریتی غیرممکن به‌نظر می‌رسید، اما نوشاد تسلیم پیشاپیش نبود. او در ست‌ سوم با یک نمایش خیره‌کننده و ضربات بی‌نقص، ۱۱ بر ۹ از سد این غول چینی گذشت تا نشان دهد چه توانایی بالایی دارد. با وجود واگذاری نتیجه نهایی با حساب ۴بر یک، مدال برنزی که بر سینه نوشاد درخشید، به گواه بسیاری از کارشناسان، یکی از باارزش‌ترین و سنگین‌ترین مدال‌های کاروان ایران در این دوره از بازی‌هاست.
این چهارمین برنز نوشاد در 3دوره این بازی‌هاست. او در 2022 هانگژو در تیمی و دوبل 2برنز گرفت و در 2018جاکارتا هم برنز انفرادی را به‌دست آورده بود. او دیروز بعد از گرفتن برنز، از اهمیت این مدال گفت: «به جز شرق آسیا، فقط ایران در جمع 8تیم برتر حضور داشت و در بخش انفرادی هم فقط من به این یک‌چهارم نهایی رسیدم. اگر کسی بتواند در آسیا مقام کسب کند، انگار مدال جهانی گرفته است.»