گروه فرهنگ خبرگزاری آنا، در روزهای سخت جنگ، یک سؤال همیشه برای آدم وجود دارد: وقتی دشمن قوی‌تر به نظر می‌رسد، وقتی امکانات کم است و راه‌ها بسته‌اند، چه چیزی می‌تواند یک ملت را سرپا نگه دارد؟دفاع مقدس برای این سؤال یک پاسخ روشن داشت: خدا.

اما نصرت الهی یعنی چه؟

یعنی قرار نیست همیشه از آسمان اتفاقی بیفتد و همه‌چیز یک‌شبه تغییر کند. گاهی نصرت خدا در همان دستی است که با وجود خستگی، دوباره بلند می‌شود. در همان رزمنده‌ای است که با وجود ترس، قدم جلو می‌گذارد. در همان مادری است که دلش می‌لرزد، اما فرزندش را برای دفاع از حق بدرقه می‌کند.

نصرت خدا گاهی در یک تصمیم درست، در یک دلِ محکم و در یک جمعِ متحد خودش را نشان می‌دهد.خداوند وعده داده است: «إِن تَنصُرُوا اللَّهَ يَنصُرْكُمْ»؛ اگر خدا را یاری کنید، خدا نیز شما را یاری می‌کند.این آیه فقط برای روزهای جنگ نیست. یک قاعده همیشگی است.

وقتی انسان برای خدا قدم برمی‌دارد، وقتی به جای راحتی خودش، مسئولیتش را انتخاب می‌کند، وقتی در سختی‌ها امیدش را از دست نمی‌دهد و وقتی برای حق می‌ایستد، آن‌وقت معناى نصرت الهی را بهتر می‌فهمد.

رزمنده‌ای که در خط مقدم ایستاد، فقط با اسلحه‌اش نمی‌جنگید؛ با توکل می‌جنگید.مادری که سال‌ها چشم‌انتظار ماند، فقط انتظار نمی‌کشید؛ با صبر خودش در این میدان سهم داشت.شهیدی که از جانش گذشت، فقط یک تصمیم شخصی نگرفت؛ با اخلاص، بخشی از یک ملت را سربلند کرد.

و مردمی که در سخت‌ترین روزها کنار هم ماندند، نشان دادند که ایستادگی خودش می‌تواند یکی از جلوه‌های نصرت الهی باشد.

امروز هم اگر میدان‌ها تغییر کرده‌اند، قانون خدا تغییر نکرده است.در روزهای سخت، شاید اولین چیزی که دشمن بخواهد از ما بگیرد، امید باشد. اگر امید را از دست بدهیم، پیش از آنکه شکستمان بدهند، خودمان میدان را خالی کرده‌ایم.برای همین، امروز هم به توکل نیاز داریم؛ به صبر، به اخلاص، به کار و به ایستادگی.نصرت الهی، سهم کسانی است که در میدان می‌مانند.

حکایت همچنان باقی است…

دیروز خدا را در فتح خرمشهر دیدیم؛ امروز هم باید در دل سختی‌ها، دست خدا را ببینیم و سهم خودمان را انجام دهیم.شاید گاهی منتظر یک معجزه‌ایم، در حالی که خدا از ما خواسته است قدم اول را خودمان برداریم.راه را برویم؛محکم بایستیم؛امیدمان را حفظ کنیم؛و باور داشته باشیم که اگر برای خدا بایستیم، تنها نمی‌مانیم.