به گزارش «راهبرد معاصر»؛ موضوع فقط موضع بغداد در قبال واشنگتن یا تهران نیست، بلکه معنای حاکمیت است که آنها می‌خواهند 30 سپتامبر جشن بگیرند، زمانی که تحریم‌های آمریکا به تصمیمات اجرایی داخل عراق تبدیل می‌شوند.

آیا قابل تصور است نجف، این شهر خاص بتواند به یکی از عرصه‌های اجرای تحریم‌های آمریکا علیه ایران تبدیل شود؟

امروز، پروازهای ایرانی در فرودگاه‌های عراق، از بغداد به نجف، اربیل و سلیمانیه در حالی که ایران با فشار گسترده آمریکا بر بخش هوانوردی خود روبروست، متوقف شد. به طور خاص در نجف، شهری با پیوندهای عمیق مذهبی، اجتماعی و اقتصادی با ایران، پروازهای ایرانی متوقف شده است.

اینجا سؤال بزرگتر از بحث پرواز می‌شود. عراق در مقایسه با ایران زمانی که گروه تروریستی داعش بغداد، کربلا و نجف را تهدید می‌کرد در کنارش ایستاد، چه جایگاهی دارد؟ آن رابطه‌ای که عراقی‌ها مدت‌ها از آن صحبت می‌کردند کجا رفت؟ در حالی که ایران یکی از کشورهایی بود که در جنگ علیه داعش از عراق حمایت نظامی و سیاسی کرد و فرماندهان ارشدش در دفاع از حاکمیت بغداد شهید شدند؟

پس از همه این‌ها، آیا نتیجه این خواهد بود که فرودگاه عراقی درهای خود را به روی هواپیماهای ایرانی ببندد، زیرا واشنگتن تصمیم به اعمال ممنوعیت بر خطوط هوایی ایران گرفته است؟ مشکل، حق عراق برای تنظیم فرودگاه‌ها و مرزهایش نیست. این حق حاکمیتی غیرقابل انکار است. اما حاکمیت همچنین به این معنی است که تصمیم باید به وسیله عراق گرفته شود، نه اینکه تحریم‌های یکجانبه و غیرالزام‌آور آمریکا تعیین کند چه کسی در فرودگاه‌های عراق فرود بیاید و چه کسی از این کار منع شود.

دقیقاً همین جاست که موضوع فرودگاه نجف برجسته می‌شود. نجف، شهری که به حوزه علمیه اصیل خود می بالد، میلیون‌ها زائر ایرانی را به خود جذب می‌کند و پیوندهای عمیق مذهبی، اقتصادی و بشردوستانه با ایران دارد که نمی‌توان آن را صرفاً به موضوع پروازی تقلیل داد. حتی قبل از تعلیق، پروازهای بین ایران و نجف شریان حیاتی سفر بین دو کشور بود. داده‌های منتشر شده پروازی نشان می‌دهد اکثریت قریب به اتفاق پروازها از فرودگاه نجف به شهرهای ایران بوده است.

آیا قابل تصور است این شهر خاص بتواند به یکی از عرصه‌های اجرای تحریم‌های آمریکا علیه ایران تبدیل شود؟ در اینجا نخستین سؤال مطرح می‌شود: چه کسی درباره عراق تصمیم می‌گیرد؟ آیا این عراق است که نفت، بنادر، فرودگاه‌ها و مرزها در اختیار دارد، یا شبکه تحریم‌ها و دلارهایی که می‌تواند آن را به تغییر روابطش با همسایگان سوق دهد؟

از قضا، موضوع به پرواز هم ختم نمی‌شود. عراق خودش می‌داند زیر فشار خارجی بودن یعنی چه. می‌داند حاکمیت با تعداد بیانیه‌های صادر شده به وسیله دولت‌ها سنجیده نمی‌شود، بلکه با توانایی یک دولت در تصمیم‌گیری‌های خود در زمانی که منافعش با اراده قدرتی بزرگ در تضاد است، سنجیده می‌شود.

عراق برای استقلال نیازی به قطع رابطه با آمریکا ندارد و برای حفظ رابطه‌اش با ایران نیز نیازی به مطیع بودن در برابر آن ندارد

اگر عراق سال‌های گذشته با تهدیدی برای موجودیت خود مواجه بود و ایران نخستین کشوری بود که در آن رویارویی از بغداد حمایت کرد، عراقی‌ها امروز حق دارند بپرسند، چرا اینگونه با موقعیت‌ها برخورد می‌شود؟ آیا پاداش کسانی که در کنار عراق ایستادند، این است که هواپیماهایشان از فرود در فرودگاه‌های کشورمان منع شوند؟ آیا رابطه عراق با همسایگانش با آنچه واشنگتن اجازه می‌دهد سنجیده می‌شود؟

به موضوع هرمز می‌رسیم. تنگه هرمز شاید از عراق دور به نظر آید، اما مستقیماً بر اقتصاد ما تأثیر می‌گذارد. عراق به شدت به صادرات نفت از این آبراه متکی و اقتصاد کشورمان نیز به درآمدهای نفتی وابسته است.

بنابراین، عراق از دو سو با یک پرسش روبروست: چه کسی صلاحیت دارد تصمیم بگیرد کدام هواپیما در فرودگاهش فرود آید؟ چه کسی صلاحیت دارد کنترل کند کدام بشکه از سرزمینش خارج شود؟ اگر پاسخ در هر دو مورد به یک اراده خارجی مرتبط باشد، مشکل نه تنها مربوط به هوانوردی و نه تنها مربوط به هرمز است.

مشکل در مفهومِ حاکمیت نهفته است. عراق برای استقلال نیازی به قطع رابطه با آمریکا ندارد و برای حفظ رابطه‌اش با ایران نیز نیازی به مطیع بودن در برابر آن ندارد. چیزی که نیاز دارد ساده‌تر و در عین حال دشوار است: تصمیم باید به وسیله عراقی‌ها گرفته شود. بگذارید همسایه، دوست و دشمن بدانند بغداد فرودگاه خود را به درخواست واشنگتن نمی‌بندد و مرزهایش را نیز به درخواست تهران باز نمی‌کند.

اما در عین حال، بغداد نمی‌تواند کسانی را که در آستانه‌ نبرد در کنارش ایستادند، فراموش کند. بنابراین، سؤال واقعی امروز فقط این نیست که چه کسی درباره عراق تصمیم می‌گیرد؛ بلکه این است، آیا عراق اصلاً قدرت تصمیم‌گیری مستقل دارد؟