ایران به‌دلیل منافع ملی خود، سال‌ها در افغانستان از گروه‌های جهادی مبارز علیه شوروی و آمریکا حمایت کرد. از احمد شاه‌مسعود گرفته تا مجددی و ژنرال دوستم و عبدالله عبدالله و شهید برهان‌الدین ربانی و حکمتیار و... همه از بذل عنایت و حمایت ایران برخوردار شدند. بعضی از این جماعت، پس از استقرار خود در حکومت، قدردان دولت ما ماندند و برخی دیگر، سر از دنبال کردن مصالح غرب و اذناب منطقه‌ای آن درآوردند. در نسل‌کشی و جنایات وحشیانه صرب‌ها علیه مسلمانان بوسنی‌وهرزگوین، ملت و دولت ایران با تمام وجود و مقدورات، از مظلوم حمایت کردند و دشمنان انسانیت را در اجرای نقشه شوم کشتار میلیونی قومیتی ناکام گذاشتند. 
علی عزت بگوویچ (رئیس‌جمهور فقید بوسن) بار‌ها از ایران کمک دریافت کرد ولی پس از خاموش‌شدن آتش جنگ، عربستان و دیگر عوامل آمریکا، نفوذ بیشتری از ایران در این کشور یافتند و آنها به‌تدریج، مددکاری ملت ما را فراموش کردند و آن‌را قدر ندانستند!
بسیاری از سران فعلی احزاب معارض صدام که هنگام حکومت بعثی عراق به ایران گریخته بودند و اینجا از عواید کریمانه مراعات حق همسایگی و میزبانی بهره‌مند شدند، اکنون در جایگاه‌های مختلف حکومتی و سیاسی عراق، دارای مناصب مهم و نقش‌های موثر هستند. از علمای دینی عراق تا سازوکار سیاسی که دولت الزیدی محصول آن است، مخاطب مطالبه ملت ایران قرار دارند که چرا باید به دستور سفیر آمریکا، فرودگاه نجف‌اشرف و دیگر شهر‌های عراق به روی مردمان بزرگ‌ترین مملکت شیعه جهان بسته و جواب محبت‌ها و حمایت‌های ایران از کشورتان هنگام حمله داعش و ده‌ها ماجرای شبیه به آن، این‌گونه غیردوستانه و منفعت‌طلبانه داده شود؟!
ایران تاریخی با آن سابقه تمدنی و اقتداری که حاصل اراده سیاسی مستقل و توانمندی‌های داخلی است، از این برهه پرتلاطم زمان، عبور خواهد، اما رفتار‌های خلاف مروت الزیدی و دیگر عوامل حکومت بغداد را در نگرش سردمداران دولت کنونی محدود نمی‌کند و در وقت مناسب، پاسخ فراموش کردن احسان ایرانیان را خواهد داد.
همکاری و همراهی ما با دولت‌ها و سیاسیون آنها باید مبتنی بر دریافت تضمین‌هایی باشد که تامین منافع ملی ما را نیز ضامن شود. پیامد نیم قرن تجربه حکمرانی، پذیرفته نیست که از یک سوراخ، چند بار گزیده شویم و هر دفعه از عبرت‌ها، اعتبار و درس نگیریم!