سید احمد علوی؛ رئیس کمیته گردشگری شورای اسلامی شهر تهران

من اعتقاد دارم مدیریت شهری انقلابی، مدیریت شهری‌ای نیست که فقط شعار حمایت از مردم بدهد؛ مدیریتی است که وقتی پای تصمیم سخت می‌رسد، مردم را در اولویت قرار دهد و برای تصمیم خود مسئولیت بپذیرد. این نگاه البته به‌معنای بی‌توجهی به کارشناسی نیست؛ برعکس، حمایت واقعی از مردم بدون برنامه، منابع پایدار و مدیریت دقیق ممکن نیست.
ما باید هم «حال مردم» را ببینیم و هم «آینده شهر» را. نباید امروز برای مردم تصمیمی بگیریم که فردا به فرسودگی مترو، کاهش کیفیت خدمات یا عقب‌ماندگی ناوگان منجر شود. اما به همان اندازه هم نباید به بهانه حفظ زیرساخت، از کنار فشار اقتصادی امروز مردم عبور کنیم. راه درست، پیدا کردن تعادل میان این دو است؛ حمایت از مردم در امروز و ساختن زیرساخت برای فردا. به‌نظر می‌رسد یکی از مهم‌ترین وظایف ما این است که زبان مدیریت شهری را از زبان عددهای خشک و بودجه‌ای، به زبان زندگی مردم نزدیک کنیم. برای یک مدیر ممکن است 5 هزار تومان یک رقم کوچک باشد؛ برای یک خانواده، وقتی هر روز چندبار و برای چند نفر پرداخت می‌شود، دیگر فقط 5 هزار تومان نیست. برای یک مدیر ممکن است افزایش قیمت سوخت یک اصلاح اقتصادی باشد؛ برای مردم، زمانی قابل پذیرش‌تر می‌شود که بدانند در مقابل آن چه جایگزینی دریافت می‌کنند. برای همین است که می‌گویم مردم را باید با واقعیت زندگی‌شان دید، نه با عددهای روی کاغذ. در نهایت، برای من این بحث درباره اینکه چه‌کسی نخستین بار چه جمله‌ای را گفته یا چه‌کسی باید اعتبار یک پیشنهاد را به نام خود ثبت کند، نیست. مهم‌تر از نام افراد، نتیجه‌ای است که مردم در زندگی خود می‌بینند. اگر بتوانیم فشار را از دوش خانواده‌ها کم کنیم، اگر بتوانیم دسترسی مردم به شهر را آسان‌تر کنیم، اگر بتوانیم مترو و اتوبوس را توسعه دهیم و در عین حال منابع آن را پایدار کنیم، 
آن وقت یک تصمیم شهری را به یک خدمت واقعی برای مردم تبدیل کرده‌ایم. ما برای مردم تصمیم می‌گیریم، نه برای کارنامه خودمان. من معتقدم در این شرایط، هر تصمیمی که می‌تواند حال مردم را بهتر کند، باید با جدیت، شجاعت و البته با مسئولیت‌پذیری دنبال شود.
تهران زمانی شهر بهتری خواهد شد که مردم در آن احساس کنند مدیریت شهر، صدای آنها را می‌شنود و درد زندگی آنها را می‌فهمد. این، فلسفه اصلی حمل‌ونقل عمومی است؛ شهر باید برای مردم باشد. مردم از ما عدد و عنوان و جدل سیاسی نمی‌خواهند؛ آنها یک سؤال ساده دارند: آیا مدیریت شهری می‌تواند زندگی ما را کمی آسان‌تر کند؟