همه آنهایی که دل در گرو عشق و محبت امامرضا (ع) دارند و دلداده حضور در آستان قدسی ایشان هستند، هر بار که به حرم مطهر حضرتش مشرف میشوند و درکنار آن همه جلال و شکوه بارگاه ملکوتی امام رئوف (ع)، خادمان رضوی را با آن ابهت در لباسهای متحدالشکل میبینند، در دل غطبه میخورند و آرزو میکنند کاش میشد فقط یکبار چنین فرصتی به آنها هم دست میداد و میتوانستند خادم زائران حضرت علیبنموسیالرضا (ع) شوند.
اگرچه تا اسم خادمی برای حضرت علیبنموسیالرضا (ع) به میان میآید، در ذهن ما غبارروبی و جارو کشیدن حرم، در دست گرفتن چوبهای سبزرنگ و ایستادن در ورودیها، صحنها و رواقها و راهنمایی و کمک به زائران حضرت ثامنالحجج (ع) نقش میبندد، اما باید بدانیم که خادمی امامرضا (ع) مفهومی فراتر از اینهاست؛ خادمی یعنی در مسیر حضرت حرکت کردن و دغدغههای امام (ع) را پاسخ دادن؛ خادمی امامرضا (ع) یعنی چشم و گوشمان به آنچه حضرت توصیه میکنند و از ما انتظار اجابتش را دارند، باشد.
مگر نه آن است که ما امامرضا (ع) را به اوصافی همچون کرامت، رأفت، غریبنوازی و گرهگشایی میشناسیم و از دورونزدیک برای قرار گرفتن در سایه گسترده این اوصاف، دل را روانه مشهدالرضا (ع) میکنیم، پس چرا ما هم در این ویژگیها، شبیه و خادم حضرت ثامنالحجج (ع) نشویم؟
حضرت علیبنموسیالرضا (ع) میفرمایند: «هرکه گره از کار مؤمنی بگشاید (و غمی را از او بزداید)، خداوند هم در قیامت، کار بسته او را میگشاید (و اندوهش را میزداید.)» (اصول کافی، ج ۲، ص ۲۰۰) همین سخن حضرت، نقشه راه خادمی را نشان ما میدهد؛ بهویژه این روزها که عواقب جنگ و تحریمها و فشارهای اقتصادی دشمن، سفرهها را کوچکتر و معیشتها را تنگ کرده است، میتوان با گرهگشایی از گرفتاران، صبوری درمقابل بدهکاران، همدلی مؤمنانه با فقرا و ضعفای جامعه و کاهش آلام آنها، خادمالرضا (ع) شد.
پزشکی که به نیت حضرت علیبنموسیالرضا (ع) بیماران محروم و کمبرخوردار را درمان میکند، دانشجو و طلبهای که با نگاه به رأفت بیمثال رضوی، از وقت و تفریح و شهر و خانواده عبور میکند و راهی اردوهای جهادی و پاک کردن غبار محرومیت از چهره مناطق دورافتاده میشود، کارمندی که با خود عهد کرده است به عشق امامرضا (ع) با اربابرجوعان مهربان باشد و کارشان را راه بیندازد، معلمی که دانشآموزان را با امام رئوف (ع) مأنوس کرده و راهورسم امام و زندگی رضوی را یاد آنها میدهد و مادری که به عشق حضرت، غذا میپزد و محیط خانه را برای همسر و فرزندان، لبریز از عشق و آرامش میکند، همه و همه در دایره خادمی حضرت ثامنالحجج (ع) جای میگیرد.
امامرضا (ع) به ما آموختهاند که انسانیت به کرامت، رأفت و همدلی گره خورده است و هیچچیز نباید باعث خروج انسان از این ریل شود. اگر میخواهیم خادمالرضا (ع) باشیم، سعی کنیم آیینه این اوصاف رضوی در زندگی فردی و اجتماعی خود باشیم و همان رفتاری را که خادمان آستانقدسرضوی به وقت زیارت با ما دارند، ما هم در برخوردهای روزانه با دیگران داشته باشیم.
همانطور که وقتی از خادمان حرم سؤالی میپرسیم، با لبخند و گرمی و دقت پاسخمان را میدهند یا وقتی خسته و دلشکسته وارد حرم میشویم، با نگاه پرمهر و محبتشان پذیرای ما میشوند، ما هم با پدر و مادر، خواهر و برادر و همسر و فرزند، همکاران و همسایگان و همشهریها با اخلاق و مهربانی مواجه شویم و بدون منت و چشمداشت، دوستشان بداریم و به آنها محبت کنیم. خادمی امامرضا (ع) به هممسیر شدن با خواست حضرت است نه پوشیدن یک لباس. باید سعی کنیم این عشق و علقه به خادمالرضا (ع) شدن، به حریم حرم محدود نشود، بلکه هر آن و لحظه در زندگی ما تجلی یابد.