فاجعه‌ای که امیدهای ایران در بازی‌های آسیایی ناگویا خلق کرده، توصیف‌ناپذیر است. حسین عبدی و تیمش که با بهترین آماده‌سازی و دو اردوی مجلل در ترکیه راهی ژاپن شده بودند حتی از مرحله گروهی هم صعود نکردند و در گروه دوم با ایستادن در رده سوم از گردونه رقابت‌ها کنار رفتند. این نتایج را حسین عبدی در شرایطی به دست آورد که برخلاف سرمربیان قبلی امید، ستاره‌های جوان باشگاه‌های مختلف هم دراختیارش گذاشته شده بودند و حتی نظم بازی‌های لیگ برتر هم به خاطر آن‌ها به هم ریخت. به این ترتیب، عبدی نه می‌تواند گله‌ای از آماده‌سازی داشته باشد و نه اینکه مهره‌های مهم لیگ برتری را در اختیارش نگذاشتند.

کره شمالی حتی سهمیه هم نداشت!

نکته عجیب درباره نتایج تیم امید در ناگویا اینکه آن‌ها مقابل کره‌شمالی‌ 4تایی شدند که حتی سهمیه حضور در این بازی‌ها را هم به دست نیاورده بودند! ماجرا از این قرار است که بعد از انصراف 5 تیم مهم از این تورنمنت، کره‌شمالی با دریافت دعوت‌نامه به این بازی‌ها رسید و چنین تیمی با این شرایط، حسین عبدی و شاگردانش را 4تایی کرد. این موضوع مهمی است تا اگر فردی بعدا از قدرت رقیب گفت، یادش بماند آن‌ها حتی سهمیه هم نداشته‌اند و با چنین شرایطی 4 تا به ایران زده و 4 تا هم نزده‌اند. پس، واضح است ایران به لحاظ فنی شکستی فاجعه‌آمیز در این مرحله خورده و بعید است توجیهی بتواند از شدت چنین فاجعی بکاهد.

خروجی شورای شهر؟

حسین عبدی چهره چندان ناشناخته‌ای در فوتبال ایران نیست؛ او خودش را با بازی در باشگاه پرسپولیس به عنوان یک بازیکن معرفی کرد و بعدها به جرگه مربیان پیوست. با این حال در عرصه مربیگری افتخاری نداشته و با وجود آنکه چندین سال در رده پایه به عنوان یک مربی بازیکن‌ساز معرفی شده، توفیق چندان مهمی کسب نکرده. شاید تنها کاری که بتوان از آن به عنوان یک موفقیت در عرصه پایه یاد کرد شکست تیم برزیل در جام جهانی زیر 17 سال اندونزی است که با ایستادن در جایگاه سوم، از گروه صعود کرده و بعد هم حذف شدند. 
با این حال اینکه او با وجود ناکامی‌های مکرر به عنوان سرمربی امیدها معرفی شده چندان بدون حرف‌وحدیث نیست. در واقع سوال اصلی در این مورد این است که آیا از دل جلسات شورای شهر انتخاب سرمربی، با شایستگی صورت می‌گیرد؟

بیچاره امید روانخواه

حالا با نتایج و بازیکنانی که حسین عبدی کسب کرده و در اختیار داشته، به نظر می‌رسد دل بسیاری باید برای امید روانخواه تنگ شود؛ مربی بدون حاشیه‌ای که بدون هیاهو در همین تیم امید کار کرد. درست است امید در لحظه‌ای که باید، به دلیل عدم گلزنی تیمش، فرصت بزرگی که در اختیارش قرار گرفته بود را هدر داد ولی تفاوت چشمگیری با تیم حسین عبدی داشت؛ اول اینکه نه مثل الان برای بردها پاداش نجومی درنظر گرفته شد، نه باشگاه‌ها همکاری‌ای که با عبدی داشتند را با او کردند و نه اینکه تیمش این قدر بدون برنامه بود. او در بازی‌های زیر 23 سال آسیا در گروهی که ازبکستان، کره‌جنوبی و لبنان حضور داشت با دو تساوی و شکست غیرمنتظره مقابل لبنان از گردونه بازی‌ها کنار رفت ولی اول، گروه آن‌ها گروه مرگ بود و دوم اینکه اگر مهاجمان تیم ملی دقت بیشتری می‌کردند، تیم روانخواه از همان گروه مرگ جان سالم به در می‌برد.
با این وجود، روانخواه کارنامه بدی نداشت؛ در 6 بازی رسمی 3 برد و 2 تساوی کسب کرد ولی نه به دلیل مسائل فنی، بلکه به دلیل یکی دو جمله در کنفرانس خبری، قربانی «پرونده‌سازی» شد و کار از او در رده امید گرفته شد؛ آن‌هم در شرایطی که با اذعان بسیاری از کارشناسان، فوتبالی که تیم امید با روانخواه نمایش می‌داد بسیار هدفمند و با برنامه بود.
ماجرای روانخواه به پس از آخرین بازی تیم امید در همان بازی‌ها برمی‌گردد؛ جایی که در کنفرانس خبری، اظهاراتی به زبان آورد که رسانه‌های ایرانی بازتابش ندادند و حتی سایت فدراسیون فوتبال هم به آن اشاره‌ای نکرد. با این حال، می‌توان به چند جمله خبرساز او اشاره کرده که توسط سایت «تابناک» و «خبرگزاری فارس»، در آن روزها، بازتاب داده شده‌اند. اولی انتقاد کرده که چرا روانخواه به جای پرداختن به نتایج تیمش این جملات را به کار برده است: «وظیفه اجتماعی من است که در این شرایط کنار مردمم باشم و هرچقدر هم برای من تبعاتی داشته باشد، امیدوارم صدایشان شنیده شود». خبرگزاری فارس هم آن روزها از امید روانخواه انتقاد کرده که چرا گفته «مردم کشورم حتی نمی‌توانند اعتراض کنند».
اگرچه کمی بعدتر از آن کنفرانس خبری جنجالی، خبرگزاری «تسنیم» جملاتی به نقل از روانخواه بیان کرده که گفته حرف‌هایش بد تعبیر شده است ولی همان پرونده‌سازی کافی بود تا مسیر روانخواه و امید از یکدیگر جدا شود.

امید برگردد بهتر نیست؟

روندی که امیدها با امید روانخواه داشتند می‌شد مورد ارزیابی قرار بگیرد؛ با این‌حال اینکه فردی در جامعه ورزش به خاطر چنین اظهاراتی خط بخورد، سخت‌گیرانه به نظر می‌رسد. حتی در بدترین حالت ممکن هم می‌شد آن را پای خطا گذاشت و به روانخواه که حاشیه‌ای نداشت، فرصت بیشتری داده می‌شد. اگرچه با کاری که عبدی کرده و نمایشی که تیمش داشته، شاید بسیاری از اینکه این تیم را از امید گرفته و به این مربی سپرده‌اند، پشیمان باشند!