به گزارش ایلنا، برای کسب مدال فوتبال در بازیهای آسیایی، همیشه خبری از چمن، کفش فوتبال و ۹۰ دقیقه دویدن نیست. در ایفوتبال، مسابقه روی نمایشگر شکل میگیرد و ورزشکاران با دسته بازی یا تلفن همراه، ترکیب میچینند، پاس میدهند، دفاع میکنند و برای رسیدن به گل تصمیم میگیرند. بازیکنان داخل زمین مجازی هستند، اما رقابت و مدالی که در نهایت به کاروان کشورها تعلق میگیرد، کاملاً واقعی است.
در بازیهای آسیایی آیچی–ناگویا ۲۰۲۶، رشته فوتبال الکترونیک با بازی eFootball محصول شرکت کونامی برگزار شد. بر اساس اعلام شورای المپیک آسیا، ۲۴ کمیته ملی المپیک در این رشته حضور داشتند تا رقابت ایفوتبال یکی از پرنمایندهترین بخشهای ورزشهای الکترونیک این دوره باشد.
بازگشت کونامی به بازیهای آسیایی
ورزشهای الکترونیک نخستین بار در بازیهای آسیایی ۲۰۱۸ جاکارتا–پالمبانگ به شکل نمایشی وارد برنامه مسابقات شدند. فوتبال آن دوره با PES 2018 برگزار شد و دو نماینده ژاپن با نامهای مسابقهای SOFIA و Leva به عنوان قهرمان رسیدند.
البته مدالهای آن دوره در جدول رسمی مدالهای بازیهای آسیایی محاسبه نمیشد. نقطه تغییر چهار سال بعد و در هانگژو بود. بازیهای آسیایی ۲۰۲۲ که در سال ۲۰۲۳ برگزار شد، برای نخستین بار ورزشهای الکترونیک را به شکل رسمی وارد جدول مدالها کرد.
در بخش فوتبال هانگژو، FIFA Online 4 که بعدها با عنوان EA SPORTS FC Online شناخته شد، جای PES را گرفت و تایلند با تیدچ سونگسایساکول نخستین طلای رسمی فوتبال الکترونیک بازیهای آسیایی را به دست آورد.
در ناگویا اما دوباره نوبت به بازی کونامی رسید و eFootball به عنوان عنوان فوتبالی این دوره انتخاب شد.
تیم ایران با دو نماینده متفاوت
ساختار تیم ایفوتبال در ناگویا با فوتبال سنتی تفاوت داشت. هر کشور دو نماینده داشت که یکی در بخش رایانه و دیگری در بخش موبایل رقابت میکرد.
ایران نیز با حسن پاجانی در بخش کامپیوتر و ابوالفضل آقایینسب در بخش موبایل وارد مسابقات شد. این دو نفر قرار نبود کنترل ۱۱ بازیکن واقعی را به صورت جداگانه در اختیار داشته باشند. یک ورزشکار پشت دستگاه قرار میگیرد و تمام تیم مجازی را هدایت میکند.
به همین دلیل باید میان «بازیکن» به معنای ورزشکار حاضر در مسابقات و «بازیکن» به معنای فوتبالیست داخل بازی تفاوت قائل شد. فردی که پشت نمایشگر قرار دارد، با کنترل جابهجایی بازیکنان، پاسها، حرکات، آرایش تیم و تصمیمهای تاکتیکی، جریان مسابقه را مدیریت میکند.
مسیر انتخاب بازیکنان هم در کشورهای مختلف یکسان نیست. رنکینگ بالا به تنهایی به معنای حضور در تیم ملی نیست و کشورها میتوانند از مسابقات انتخابی، رقابتهای آنلاین یا سازوکارهای دیگر برای معرفی نمایندگان خود استفاده کنند.
قهرمانی ایران چگونه رقم خورد؟
ایران رقابتهای ایفوتبال ناگویا را با دو نماینده خود آغاز کرد و در مرحله گروهی برابر عربستان، کره جنوبی و قطر به پیروزی رسید تا به عنوان تیم صدرنشین راهی مرحله حذفی شود.
در مرحله یکچهارم نهایی، دوباره عربستان مقابل ایران قرار گرفت، اما نمایندگان کشورمان از این مرحله نیز عبور کردند و به نیمهنهایی رسیدند.
حریف ایران در این مرحله ژاپن بود. تقابل با میزبان و کشور سازنده بازی eFootball یکی از حساسترین مسابقات ایران در مسیر قهرمانی محسوب میشد.
پاجانی در نخستین مسابقه توانست نماینده ژاپن را با نتیجه ۳ بر ۲ شکست دهد، اما آقایینسب در دیدار خود ۲ بر یک نتیجه را به رقیب ژاپنی واگذار کرد. به این ترتیب همه چیز به مسابقه سوم کشیده شد.
آقایینسب که شکست قبلی را تجربه کرده بود، بار دیگر مقابل نماینده ژاپن قرار گرفت و این بار با نتیجه ۲ بر صفر به پیروزی رسید تا ایران راهی فینال شود.
فینال در برابر مالزی
مالزی آخرین رقیب ایران برای رسیدن به مدال طلا بود. آقایینسب در نخستین مسابقه فینال ۲ بر یک شکست خورد و فشار روی نمایندگان ایران افزایش یافت.
پاجانی اما در مسابقه بعدی فوقالعاده ظاهر شد و با پیروزی ۳ بر صفر مقابل حریف مالزیایی، شرایط را به سود ایران تغییر داد.
در نهایت با توجه به سازوکار تعیین برنده و برتری ایران در مجموع گلهای دو بخش، نمایندگان کشورمان عنوان قهرمانی را به دست آوردند و طلای ایفوتبال را برای کاروان ایران قطعی کردند.
این قهرمانی نشان داد که فوتبال الکترونیک اگرچه در زمین مجازی برگزار میشود، اما مسیر رسیدن به مدال آن کاملاً رقابتی و حرفهای است. بازیکنان پشت نمایشگر همانند ورزشکاران سایر رشتهها باید از مسیر انتخابی عبور کنند و در نهایت برای کشورشان به میدان بروند.
ایران با قهرمانی حسن پاجانی و ابوالفضل آقایینسب، سومین طلای کاروان خود در بازیهای آسیایی ناگویا را نیز به دست آورد. طلایی که این بار نه روی چمن، بلکه پشت نمایشگر و با کنترل یک تیم مجازی به دست آمد.