به گزارش ایرنا، توجه به نخبگان و فراهم کردن زمینه برای استفاده از ایده، دانش و توانمندی آنان، یکی از الزامات توسعه پایدار به شمار میرود؛ موضوعی که در استانهای کمبرخوردار اهمیتی دوچندان دارد، چرا که محدود بودن بازار کار، دسترسی کمتر به سرمایه و امکانات و ضعف برخی زیرساختها میتواند مسیر فعالیت جوانان توانمند را دشوارتر کند.
نشست فرماندار بجنورد با جمعی از نخبگان و جوانان نیز فرصتی بود تا بخشی از این دغدغهها بدون واسطه مطرح شود؛ دغدغههایی که نشان داد مسئله اصلی بسیاری از آنان، نبود توانایی یا ایده نیست، بلکه کمبود بستر برای تبدیل این تواناییها به فرصتهای واقعی است.
در این نشست، نخبگان از نبود امنیت شغلی، دشواری دریافت تسهیلات، کمبود سرمایه، محدودیت زیرساختهای ورزشی، ضعف شبکهسازی و ضرورت شنیده شدن صدای جوانان گفتند؛ مجموعهای از مطالبات که در کنار یکدیگر، تصویری از چالشهای پیش روی سرمایه انسانی بجنورد ترسیم میکند.
قدوسی؛ نخبگان به جای پراکندگی، کنار هم قرار گیرند
مصطفی قدوسی، یکی از نخبگان حاضر در این نشست، بر ضرورت ایجاد یک سازوکار مشخص برای گردهم آمدن نخبگان و جوانان تاکید کرد و گفت که تشکیل شورا یا کارگروه میتواند زمینه تبادل اطلاعات، تجربه و ایده میان افراد توانمند را فراهم کند.
شبکهسازی، شناسایی افراد توانمند و استفاده از تجربه و ایده آنان میتواند زمینهساز کارآفرینی و ایجاد اشتغال باشدوی ایجاد کارگروه اجتماعی را بستری برای گفتوگو و تضارب آرا دانست و افزود: توجه به انسان صاحب فکر و اندیشه باید نهادینه شود و البته رسیدن به بهترین راهکار نیازمند زمان و تعامل میان افراد است.
قدوسی پیشنهاد کرد خروجی شورای جوانان به شکل رسمی به فرمانداری ارایه شود تا این نشستها صرفا به گفتوگو محدود نماند و ایدههای مطرح شده بتواند در قالب مصوبه و برنامه اجرایی دنبال شود.
به گفته وی، شبکهسازی، شناسایی افراد توانمند و استفاده از تجربه و ایده آنان میتواند زمینهساز کارآفرینی و ایجاد اشتغال باشد؛ ظرفیتی که در شرایط اقتصادی کنونی و در مواجهه جوانان با مشکلات متعدد، میتواند به یافتن راهکارهای عملی کمک کند.
این دیدگاه، یک مسئله مهم را پیش روی مدیریت شهری و اجرایی قرار میدهد؛ اینکه نخبگان صرفا به عنوان افرادی برای حضور در جلسات دیده نشوند، بلکه باید سازوکاری برای تبدیل دیدگاه آنان به تصمیم و اقدام شکل گیرد.
هدیه سادات شادمهر
شادمهر؛ تسهیلات هست، اما مسیر دریافت آن دشوار است
هدیه سادات شادمهر، دیگر نخبه حاضر در نشست، دغدغه اصلی خود و دیگر جوانان را مشکلات اقتصادی، بیکاری و پایین بودن درآمد عنوان کرد و گفت که اراده، توان و ایده برای فعالیت وجود دارد، اما حمایت مالی همچنان یکی از اصلیترین نیازهای آنان است.
جوانان برای دریافت تسهیلات به بانکهای عامل معرفی میشوند، اما در مرحله دریافت و تامین ضامن با مشکلات بسیاری مواجه هستند.وی با اشاره به مشکلات دریافت تسهیلات بانکی اظهار کرد: جوانان برای دریافت تسهیلات به بانکهای عامل معرفی میشوند، اما در مرحله دریافت و تامین ضامن با مشکلات بسیاری مواجه هستند؛ مشکلاتی که بخش زیادی از انرژی متقاضیان را از بین میبرد.
شادمهر البته تنها مسئله جوانان را دریافت تسهیلات ندانست و بازار کار و فروش محصولات و خدمات را نیز از دیگر دغدغهها عنوان کرد.
سخنان وی نشان میدهد که حمایت از نخبگان تنها با معرفی آنان به بانک یا صدور مجوز به نتیجه نمیرسد؛ زنجیره حمایت باید از ایده و سرمایه اولیه تا تولید، بازار و فروش ادامه داشته باشد. در غیر این صورت، حتی یک ایده مناسب نیز ممکن است
پیش از رسیدن به مرحله اجرا متوقف شود.
شیردل؛ قهرمانانی که برای ادامه مسیر امکانات میخواهند
تبسم شیردل، از نخبگان و مدالآوران ورزشی، نبود امکانات را یکی از دلایل دشوار شدن ادامه فعالیت ورزشکاران در استان دانست و گفت خراسان شمالی ظرفیت مناسبی برای پیشرفت دارد، اما کمبود امکانات موجب میشود برخی ورزشکاران ناچار به مهاجرت به استانهای دیگر شوند.
وی تاکید کرد که هر قهرمان ورزشی علاقه دارد افتخارآفرینی خود را برای زادگاهش انجام دهد، اما نبود سالن و امکانات مورد نیاز برخی رشتهها، هزینههای فعالیت حرفهای را افزایش داده و ادامه مسیر را دشوار میکند.
مسئله مطرح شده از سوی این نخبه ورزشی، فراتر از ساخت یک سالن یا تامین تجهیزات است؛ چرا که حفظ ورزشکاران مستعد در استان نیازمند مجموعهای از زیرساختها، مربی، امکانات تمرینی و حمایت مستمر است.
در غیر این صورت، استعدادی که در خراسان شمالی شناسایی و پرورش یافته، ممکن است ثمره نهایی تلاش خود را در استانی دیگر رقم بزند.
حانیه وحدانی
وحدانی؛ جاده سلامت بدون امنیت، کارکرد خود را از دست میدهد
حانیه وحدانی، از راهیافتگان به تیم ملی والیبال، نیز نبود زیرساخت و امکانات ورزشی را از مطالبات جدی جوانان عنوان کرد و گفت که ورزشکاران برای ادامه فعالیت خود با محدودیتهایی مواجه هستند.
زیرساخت زمانی میتواند به سرمایه اجتماعی تبدیل شود که امکان استفاده ایمن و مستمر از آن برای شهروندان فراهم باشد.وی همچنین به وضعیت جاده سلامت بجنورد اشاره کرد و پرسید هدف از ایجاد و نامگذاری این مسیر چه بوده است، در حالی که برخی شهروندان به دلیل نبود امنیت حاضر به استفاده از آن نیستند.
به گفته وحدانی، حتی افرادی که تمایل به حضور در این مکان دارند، گاهی ترجیح میدهند گروهی به آنجا بروند؛ شرایطی که استفاده مستقل شهروندان از یک فضای عمومی ورزشی و سلامتمحور را محدود میکند.
این مطالبه، وجه دیگری از مسئله زیرساخت را نمایان میکند؛ زیرساخت زمانی میتواند به سرمایه اجتماعی تبدیل شود که امکان استفاده ایمن و مستمر از آن برای شهروندان فراهم باشد. ایجاد فضای ورزشی بدون توجه همزمان به امنیت، دسترسی و
کیفیت خدمات، نمیتواند همه ظرفیت مورد انتظار خود را محقق کند.
اشتغال؛ حلقه مفقوده میان توان جوانان و آینده اجتماعی آنان
در بخش دیگری از این نشست نیز یکی از جوانان به نبود اشتغال و سرمایه اشاره کرد و گفت مشکلات اقتصادی جوانان بر تصمیمهای مهم زندگی آنان از جمله ازدواج تاثیر گذاشته و میتواند زمینهساز آسیبهای اجتماعی شود.
این دیدگاه، دغدغه نخبگان را از موضوعات فردی فراتر میبرد و آن را به مسئلهای اجتماعی پیوند میزند. جوانی که برای ورود به بازار کار با محدودیت مواجه است و امکان دسترسی به سرمایه یا فرصت مناسب را ندارد، تنها با یک مشکل اقتصادی مواجه
نیست؛ بلکه این وضعیت میتواند تصمیمهای خانوادگی، اجتماعی و حتی مسیر آینده او را تحت تاثیر قرار دهد.
از این منظر، حمایت از نخبگان و جوانان صرفا یک سیاست علمی یا اقتصادی نیست؛ بلکه بخشی از سیاست اجتماعی برای حفظ سرمایه انسانی و کاهش زمینههای شکلگیری آسیبهای اجتماعی است.
از شنیدن دغدغهها تا ساختن مسیر ماندن
آنچه از مجموعه سخنان نخبگان بجنورد در این نشست برمیآید، آن است که بخش قابل توجهی از این جوانان از «توان» سخن میگویند؛ توان ایدهپردازی، کارآفرینی، ورزش قهرمانی و مشارکت اجتماعی. مسئله اصلی آنان اما پیدا کردن مسیری برای تبدیل این توان به نتیجه است.
تشکیل شورای جوانان، شبکهسازی نخبگان، تسهیل دسترسی به تسهیلات، ایجاد بازار برای کسبوکارها، توسعه امکانات ورزشی و توجه به امنیت فضاهای عمومی، مطالباتی جدا از یکدیگر نیستند؛ همه این موارد در نهایت به یک مسئله مشترک
بازمیگردند: چگونه میتوان زمینهای فراهم کرد که جوان توانمند، ماندن و ساختن در شهر و استان خود را یک انتخاب عملی ببیند.
پاسخ به این پرسش نیازمند برنامهای فراتر از نشستهای مقطعی است؛ برنامهای که در آن شناسایی نخبگان به شبکهسازی، شبکهسازی به تصمیمسازی و تصمیمسازی به اقدام اجرایی متصل شود.
نخبگان بجنورد در این نشست بیش از آنکه از نبود ظرفیت بگویند، از نبود فرصت برای شکوفایی ظرفیتها سخن گفتند؛ اکنون بخش مهم ماجرا به این پرسش بازمیگردد که این صداها تا چه اندازه میتواند در برنامهریزی و تصمیمهای اجرایی شهر و استان انعکاس پیدا کند.