چقدر مواد منفجره برای ناپدید کردن یک ملت و با خاک یکسان کردن یک سرزمین کافی است؟ پاسخ واشنگتن به این پرسش تکاندهنده است: ۴۰ هزار تن! گزارشهای اخیر از پشت پرده سیاست خارجی ایالات متحده نشان میدهد دولت آمریکا در تدارک بزرگترین محموله تسلیحاتی متعارف در تاریخ معاصر برای ارسال به رژیم صهیونیستی است؛ محمولهای شامل ۴۰ هزار بمب سنگین ۲هزار پوندی از نوع «مارک ۸۴» (MK-۸۴) و «بیالیو-۱۱۷» (BLU-۱۱۷).
۴۰هزار بمب ۲هزار پوندی یعنی دقیقاً چند برابر رکوردهای تاریخی؟
حتی افشاگران و چهرههای رسانهای مطرح آمریکایی مانند «تاکر کارلسون» نیز نتوانستهاند ابعاد هولناک و بیسابقه این تصمیم را پنهان کنند. کارلسون در تحلیل جدید و جنجالی خود، با مقایسه این محموله با تاریکترین برهههای جنگ جهانی دوم، تصویر عریانی از جنون نظامیگری واشنگتن ارائه داده است. او مینویسد: «برای درک ابعاد این جنایت باید بدانیم که در بزرگترین بمباران هوایی آمریکا در جنگ جهانی دوم بر فراز برلین در مارس ۱۹۴۵، بیش از ۲هزار هواپیمای متفقین روی هم رفته تنها ۳هزار تن بمب فرو ریختند؛ یعنی فقط ۵/۷درصدِ آنچه اکنون ترامپ برای اسرائیل میفرستد! در همان ماه، در عملیات بمباران توکیو که مخربترین حمله هوایی تاریخ بشر بود و بیش از ۱۰۰هزار غیرنظامی را به خاک و خون کشید، هزار و ۶۰۰تن بمب استفاده شد؛ یعنی فقط ۴ درصد از محموله فعلی. حتی بمب اتمی هیروشیما نیز قدرتی معادل یکسوم مجموع توان تخریبی این ۴۰ هزار بمب را نداشت». بمب «مارک ۸۴» یک سلاح معمولی نیست؛ این بمب که به «چکش» معروف است، شعاع تخریبی به وسعت نیممایل (حدود ۸۰۰ متر) دارد. موج حرارتی حاصل از انفجار آن به دمای سطح خورشید میرسد، سنگها را ذوب و گوشت بدن انسان را در شعاع چند متری به بخار تبدیل میکند. این سلاح گودالهایی به عمق ۱۱متر ایجاد کرده و مجتمعهای مسکونی را در یک پلک زدن به تلی از خاکستر بدل میکند. ارتش آمریکا پیش از این به دلیل تلفات وحشتناک غیرنظامی، از بهکارگیری این بمب در مناطق شهری خودداری میکرد، اما برای رژیم نتانیاهو، این دقیقاً همان «مزیت» مطلوب است!
سوخترسانی به ماشین پاکسازی قومی
پرسش اساسی این است: رژیم صهیونیستی این حجم بیسابقه از قدرت تخریب را برای چه میخواهد؟ آیا تلآویو در حال جنگ با یک ابرقدرت نظامی جهانی در سطح جنگ جهانی دوم است؟ حقیقت آشکار و دردناک این است که تلآویو با هیچ ارتش کلاسیکی روبهرو نیست، بلکه در حال پاکسازی قومی یک جمعیت کاملاً بیدفاع و محاصرهشده در غزه و بمباران مناطق مسکونی در لبنان است.طی سه سال گذشته، ارتش رژیم صهیونیستی بیش از ۲۵۰ هزار فلسطینی را در غزه کشته یا مجروح کرده است که اکثریت قاطع آنان زنان، کودکان و سالخوردگان بودهاند.
۹۲ درصد از کل منازل مسکونی غزه تخریب شده و از ۳۶ بیمارستان، ۳۴ بیمارستان به تلی از آوار بدل شدهاند. برای مقایسه، بمباران درسدن در سال ۱۹۴۵ که امروزه به عنوان جنایت جنگی شناخته میشود، تنها نیمی از ساختمانهای شهر را ویران کرد. آنچه در غزه رخ داده، طبق تمام تعاریف حقوقی، یک «نسلکشی تمامعیار» است و ارسال ۴۰ هزار بمب جدید، چیزی جز سوخترسانی به این ماشین کشتار برای ادامه نسلکشی در غزه و گسترش آن به لبنان و کل منطقه نیست.
کلاهبرداری بزرگ: بذل و بخشش از جیب مالیاتدهندگان آمریکایی
رسانههای شرکتی و وابسته غربی تلاش میکنند این محموله ۳میلیارد دلاری را با عنوان «فروش سلاح» بازنمایی کنند، اما کارلسون به درستی دست به افشاگری زده و ماهیت واقعی آن را رو میکند: این یک «فروش» نیست، بلکه یک «هدیه مجانی» است که هزینه آن مستقیماً از جیب مالیاتدهندگان آمریکایی پرداخت میشود.این فرایند از طریق برنامهای موسوم به «تأمین مالی نظامی خارجی» (FMF) صورت میپذیرد؛ ساختاری رفاهی برای صنعت تسلیحاتسازی آمریکا که در قالب سرمایهداری کادوپیچ شده است. کنگره آمریکا بودجه را تصویب میکند، پول به رژیم صهیونیستی منتقل میشود و سپس تلآویو با همان پول، از شرکتهای اسلحهسازی آمریکایی مانند «جنرال داینامیکس» بمب میخرد! به عبارت دیگر، مردم آمریکا هزینه کشتار مردم غزه را میپردازند تا شرکتهای تسلیحاتی سودهای میلیاردی به جیب بزنند. این ۳میلیارد دلار جدید را باید به ۳۵۲ میلیارد دلاری اضافه کرد که خزانهداری آمریکا از سال ۱۹۵۱ تاکنون به حساب تلآویو واریز کرده است.
پشت پرده؛ مثلث سفارت، وزارت خارجه و جنگطلبها
مسیر تصویب این محموله مرگبار نیز نشاندهنده نفوذ عمیق لابی صهیونیستی در ارکان قدرت واشنگتن است. درخواست ارسال ۴۰هزار بمب سنگین ابتدا از سفارت آمریکا در اورشلیم (قدس اشغالی) کلید خورد؛ سفارتی که مدیریت آن در دست «مایک هاکابی» صهیونیست مسیحی افراطی و دستیارش «دیوید میلستین» (پسرخوانده مارک لوین، مجری تندرو فاکسنیوز) است. از آنجا طرح به وزارت خارجه رفت و با اشتیاق کامل توسط «مارکو روبیو» تأیید شد.اکنون گام نهایی برای گسیل این بمبها، تنها به امضای چهار نماینده ارشد در کنگره آمریکا وابسته است؛ سناتور جیم ریش، سناتور جین شاهین، برایان ماست و گرگوری میکس. هر چهار نفر از نئوکانهای سرسختی هستند که میلیونها دلار از لابیهای اسرائیلی (مانند آیپک) دریافت کردهاند؛ بهویژه برایان ماست که در سال ۲۰۱۵ برای داوطلب شدن در ارتش اسرائیل به سرزمینهای اشغالی رفت و در سال ۲۰۲۳ با لباس نظامی ارتش اسرائیل در صحن مجلس نمایندگان آمریکا حاضر شد! ارسال این حجم از مهمات مرگبار، نه یک اقدام دفاعی، بلکه مجهز کردن یک مجرم جنگی به انباری بیانتها از باروت است. واشنگتن با تیز کردن دندانهای رژیم نسلکش و کودکخوار صهیونیستی، رسماً شراکت کامل خود را در خونینترین جنایت قرن بیست و یکم به امضا رسانده است.