پول و ارزش‌های مادی اهمیت دارد؛ این موضوعی انکارناپذیر در زندگی ایرانی‌ها، وسط آشفته‌بازار خاورمیانه است. راه گریزی از آن در سال‌های اخیر نبوده. رشد بی‌رویه ارز و فاصله دارا و فقیر کاری کرده ارزش‌های مادی اولویت ویژه‌ای به خود بگیرد. هنوز هم غم نان و تامین حداقلی شرایط زندگی، دغدغه بسیاری است و کم و بیش 4 درصد سر راحت بر بالین می‌گذارند و با فرستادن فرزندانش به فرنگ، آینده آن‌ها را بدون پینه بستن دست، می‌سازند. طبیعی است در چنین تب و تابی، شکاف طبقاتی هر آن ممکن و گسل ایجاد شده آزاردهنده می‌شود. 
این یکی هم عادی است که نان عده‌ای به طرفه‌العینی چرب‌تر از بقیه از آب درآید. در حوزه ورزش هم که به واسطه قراردادهای درشت، بازیکنان و مربیان فوتبال، همیشه سروگردنی از سایر قشرهای عادی جامعه بالاتر هستند. آن‌ها زیر ذره‌بین بوده و این روزها که غم سفره، چین‌های صورت پدرها را پررنگ‌تر کرده، عایدی آن‌ها بیشتر در چشم است. با این حال، باز دم آن‌هایی گرم که در این روزگار هنوز ارزش‌های انسانی برای‌شان اولویت دارد؛ بی‌پرده، دم یکی مثل سعید سحرخیزان گرم که اگر نان بیشتری برای خوردن دارد، فراموش نمی‌کند دست فتاده‌ای را هم بگیرد.
خبرش حالا پیچیده و او به تازگی چندین زندانی جرایم غیرعمد را آزاد کرده تا به آغوش خانواده برگشته و در این روزهای سخت، کمکی به خانواده خودی کنند. سعید در زمره بازیکنان جوان فوتبال ایران است که با حضورش در باشگاه استقلال به لحاظ مالی به جایگاهی رسیده که این روزها دغدغه‌ای نداشته باشد. با این وجود، فراموش نکرده امور خیریه را در دستور کار قرار دهد. این یکی تازه یک قلم از مواردی است که رسانه‌ای شده و چه بسا اگر رضایت و رسانه‌ای بود، کارهای بیشترش به چشم می‌آمد.

سعید تنها نیست

فوتبالی‌ها به اندازه‌ای درآمد دارند که اکثریت شرمنده زن و بچه نباشند؛ با این حال بسیاری از آن‌ها کمک به هم‌نوع را از یاد نمی‌برند. مشخص نیست چه تعداد از مخاطبان فوتبالی آرش قادری را به خوبی می‌شناسند. مدافع میانی ذوبی‌ها هم مثل همین سعید و قبل از او، زندانی‌های زیادی را که جرایم غیرعمد مرتکب شده از بند رهانیده. علی نعمتی هم دیگر بازیکنی است که چنین کرده. اسامی‌شان زیاد است؛ از مهدی طارمی و سردار آزمون گرفته تا آن‌هایی که شهرت‌شان در حدواندازه‌های این ستاره‌ها نیست. اصلا ای کاش همان‌ها که حتی شهرت این بزرگ‌ترها را نداشتند هم اسم‌شان علنی می‌شد. کاش اصلا متهم به ریاکاری می‌شدند ولی اسم و عمل خیرشان به میان می‌آمد تا این ماجرا ترویج شود؛ ترویج بین آن‌هایی که پول به جگرشان چسبیده و دست‌شان در جیب نمی‌رود مگر وقتی سردشان شود. ترویج کمک به آن‌هایی که زمانه به اندازه کافی سختی برای‌شان تراشیده.

دوربین با خودت ببر آقا رسول!

نه اینکه فوتبالی‌ها فقط در امور خیر پیش‌گام شده و دستی بر آتش داشته باشند. کیست که جهان پهلوان رسول خادم را نشناسد؟ بزرگ‌مردی که از کوله‌بری یخچال و وسایل سنگین برای نیازمندان ابایی ندارد؛ از سفر به مناطق محروم سیستان به همراه دیگر ورزشکاران منهای فوتبالی هراسی ندارد و برای‌شان هرچه که داشته باشد روی سر می‌گیرد. همین آقا رسول حالا کار خیر سعید سحرخیزان را بازتاب می‌دهد به این امید که عملش ارج گذاشته شود. اصلا بگذارید هرچه می‌خواهند بگویند؛ بگویند این کارها برای «شو» است و همگی اهل «ریا» هستند. بگویند کسی که می‌خواهد کار خیر کند، با خودش دوربین نمی‌برد که از او تصویر بگیرند. بگویند با این کارها کسی جهان پهلوان نمی‌شود. ایرادی ندارد؛ برای رسول خادم‌ها، برای سعید‌ها، هیچ‌کدام ایرادی ندارد؛ بیایید ریا کنیم و دل خیلی‌ها را بسوزانیم ولی در اصل لبخند گوشه لب خردسال و کهنسالی بنشانیم که زمانه با آن‌ها به سختی تا کرده؛ همان‌هایی که حس می‌کنند فراموش شده و دیده نمی‌شوند. تا باشد از این ریاکاری‌ها!