مسیر طولانی بوده، اما حالا همه چیز به قدم آخر رسیده است. ایران برابر ژاپن؛ هر دو بدون شکست. دو قدرت بزرگ آسیا همه رقبای خود را کنار زده‌اند تا سرنوشت قهرمانی قاره و مهم‌تر از آن سهمیه مستقیم المپیک ۲۰۲۸ را در یک نبرد رودررو تعیین کنند؛ و چه چیزی برای یک فینال بهتر از این؟
تیم ملی والیبال کشورمان دیروز برای رسیدن به بازی آخر، استرالیا را ۳ بر یک شکست داد؛ مسابقه‌ای که برخلاف نتیجه نهایی، لحظات دشوار خودش را داشت. شاگردان روبرتو پیاتزا ست نخست را گرفتند، اما در ست دوم ناگهان همه چیز تغییر کرد. استرالیا ۲۵ بر ۱۷ برنده شد و برای لحظاتی نشانه‌های یک مسابقه دردسرساز ظاهر شد. اما درست همان‌جا اتفاقی افتاد که شاید برای فینال فردا مهم‌تر از خود نتیجه نیمه‌نهایی باشد. ایران برگشت. نه فقط به جدول امتیازات، بلکه به مسابقه.
پیاتزا بعد از بازی، ست دوم را «نقطه حیاتی» مسابقه خواند. او از واکنش بازیکنانش رضایت داشت؛ از اینکه توانستند ست ازدست‌رفته را به سرعت فراموش کنند و برای ست سوم با ذهنی تازه وارد زمین شوند. نتیجه هم روشن بود: ایران ست سوم را ۲۵ بر ۱۷ و ست چهارم را ۲۵ بر ۲۲ برد و بلیت فینال را گرفت.
حالا، اما آن سوی تور، ژاپن ایستاده است. تیمی که در نیمه‌نهایی حتی فرصت نفس کشیدن به کره‌جنوبی نداد. ژاپنی‌ها با نتایج ۲۵ بر ۱۳، ۲۵ بر ۱۱ و ۲۵ بر ۱۴ حریف خود را در هم کوبیدند؛ سه ست یک‌طرفه برای رسیدن به فینالی که از مدت‌ها قبل خیلی‌ها انتظارش را می‌کشیدند. ایران - ژاپن؛ مسابقه‌ای که یک حساب قدیمی هم پشت آن خوابیده است.
آخرین ملاقات دو تیم همین چند ماه قبل در لیگ جهانی ملت‌های والیبال بود؛ یک ماراتن پنج‌سته که ایران پس از واگذاری دو ست نخست، از دل مسابقه برگشت و کار را به تای‌بریک کشاند، اما در آخرین قدم ژاپن ۱۵ بر ۱۲ برنده شد و پیروزی ۳ بر ۲ را به نام خود نوشت. حالا فرصت پاسخ رسیده؛ با این تفاوت که این بار شکست و پیروزی معنای دیگری دارد. این بار برنده فقط یک مسابقه را نمی‌برد؛ آسیا را فتح می‌کند و بلیت لس‌آنجلس را هم در جیب می‌گذارد.
برای امین اسماعیل‌نژاد، قصه حتی قدیمی‌تر است. کاپیتان تیم ملی بعد از صعود به فینال از انتظاری سه‌ساله حرف زد؛ از آخرین فینال قهرمانی آسیا در ارومیه که ژاپن برابر ایران پیروز شد و جام را از خانه میزبان برد.
«روزی رسید که سه سال منتظرش بودیم.» این جمله اسماعیل‌نژاد شاید بهترین توصیف برای آن چیزی باشد که امروز در زمین جریان خواهد داشت. او می‌داند حریف چه اندازه قدرتمند است و به همین دلیل هم وعده‌ای برای پیروزی نمی‌دهد؛ حرفش ساده است: ایران باید «صد خودش» را در زمین بگذارد. کاپیتان امیدوار است پایان این انتظار، این بار با «مدال خوش‌رنگ و کاپ قهرمانی» همراه شود.
اما برای رسیدن به آن جام، ایران باید سخت‌ترین قسمت مسیر را طی کند. پیاتزا برای توضیح موقعیت تیمش یک تصویر جالب ساخته است: صعود به کوه. سرمربی ایتالیایی ایران می‌گوید وقتی کوهنورد به نزدیکی قله می‌رسد، همان «۱۰ متر آخر» از تمام مسیر سخت‌تر می‌شود. تیم او حالا دقیقا همان‌جاست؛ بیشتر راه را آمده، همه موانع را پشت سر گذاشته و قله را می‌بیند، اما دشوارترین بخش صعود هنوز باقی مانده است. آن ۱۰ متر آخر ژاپن است.
ژاپنی سریع، منظم و کم‌اشتباه که مقابل کره‌جنوبی قدرتش را به نمایش گذاشت و حالا در خانه برای قهرمانی و المپیک بازی می‌کند. در چنین مسابقه‌ای شاید فاصله دو تیم را نه حمله‌های تماشایی، بلکه همان جزئیاتی تعیین کند که پیاتزا روی آنها تأکید دارد؛ یک سرویس، یک دریافت، یک دفاع روی تور و حتی یک توپ برگشتی. امروز جایی برای ذخیره کردن انرژی نیست. نه مسابقه دیگری باقی مانده و نه فرصتی برای جبران. دو تیم بدون شکست وارد زمین می‌شوند، اما فقط یکی بدون شکست از تورنمنت بیرون خواهد آمد.
ساعت ۱۴ که سوت آغاز مسابقه زده شود، ایران برای یک جام، یک انتقام و یک رؤیای بسیار بزرگ‌تر بازی خواهد کرد. برای پایان دادن به انتظار سه‌ساله اسماعیل‌نژاد؛ برای عبور از ژاپنی که چند ماه قبل در یک بازی پنج سته ایران را متوقف کرد؛ و مهم‌تر از همه، برای اینکه مسیر المپیک را همین فردا تمام کند، نه دو سال بعد و از راهی دشوارتر. پیاتزا می‌گوید ۱۰ متر آخر، سخت‌ترین قسمت صعود است. ایران حالا به همان ۱۰ متر آخر رسیده. آن سوی قله، المپیک ۲۰۲۸ لس‌آنجلس است.