به گزارش صراط به نقل از فارس، آنچه ما را متوقف می‌کند، کمبود ظرفیت نیست؛ تصوری است که از توان خود داریم. وقتی از ابتدا مسئله را محدودیت‌ها تعریف کنیم، سقف عملمان نیز همان‌جا متوقف می‌شود. اما قران کریم منطق دیگری دارد. می‌گوید: آنگونه به پا خیز که «حق جهاد» است: همه ظرفیت‌ها را به میدان بیاور، از داشته‌هایت بیشترین اثر را بگیر و از دل محدودیت، ظرفیت بساز. تجربه انصارالله یمن را می‌توان نمونه‌ای روشن از همین منطق دانست.

یمن سال‌هاست در یکی از دشوارترین شرایط سیاسی، اقتصادی و انسانی قرار دارد. جنگ، محاصره، محدودیت‌های دریایی و هوایی، تحریم‌های آمریکا، حمله به زیرساخت‌ها و کاهش کمک‌های بشردوستانه، ظرفیت‌های این کشور را به‌شدت تحت فشار قرار داده است. گزارش‌های بین‌المللی از بحران عمیق انسانی و وابستگی میلیون‌ها یمنی به کمک‌های بشردوستانه حکایت دارد. در چنین شرایطی، اگر معیار حرکت فقط «امکانات موجود» باشد، طبیعی‌ترین نتیجه باید عقب‌نشینی و انفعال باشد. اما اتفاق دیگری رخ داده است.

از اواخر سال ۲۰۲۳، انصارالله توانست با استفاده از ظرفیت دریایی خود، دامنه اثرگذاری‌اش را از مرز‌های یمن فراتر ببرد و به یکی از عوامل مؤثر بر امنیت کشتیرانی در دریای سرخ تبدیل شود. حملات به کشتی‌های مرتبط با اسرائیل، مسیر بخش مهمی از کشتیرانی جهانی را تغییر داد و بسیاری از شرکت‌های کشتیرانی را به انتخاب مسیر دماغه امید نیک واداشت. این وضعیت نشان داد که یک بازیگر مستقر در کشوری فقیر و تحت فشار می‌تواند با اتکا به ظرفیت‌های محدود، اما هدفمند، هزینه‌هایی بسیار فراتر از اندازه جغرافیایی و اقتصادی خود ایجاد کند.

همین منطق را می‌توان در مواجهه انصارالله با آمریکا نیز دید. در سال ۲۰۲۵، آمریکا حملات گسترده‌ای را علیه مواضع انصارالله انجام داد و انصارالله نیز متقابلا ناوشکن‌ها و منافع دریایی آمریکا را هدف قرار داد؛ سرانجام در ماه مه آمریکا مجبور به توقف عملیات شد.

این مسیر در روز‌های اخیر نیز ادامه پیدا کرده است؛ اعلام خط محاصره دریایی علیه عربستان، حملات سنگین به منطقه نفتی جازان. اما تصرف شهر و بندر راهبردی المخا در ۱۰ سپتامبر ۲۰۲۶، در نزدیکی باب‌المندب، یکی از مهم‌ترین دستاورد‌های سرزمینی انصارالله در سال‌های اخیر توصیف شده است. این بندر در موقعیتی قرار دارد که کنترل آن می‌تواند موقعیت انصارالله را در سواحل دریای سرخ و معادلات مرتبط با باب‌المندب تقویت کند.

تجربه انصارالله یک نکته مهم را یادآوری می‌کند: محدودیت، الزاماً به معنای ناتوانی نیست.

اگر قرار باشد همیشه اندازه اقداممان را با اندازه امکاناتمان بسنجیم، بسیاری از کار‌های بزرگ از همان ابتدا غیرممکن به نظر می‌رسند. «حق جهاد» درست در همین نقطه معنا پیدا می‌کند؛ جایی که به جای شمردن نداشته‌ها، ظرفیت‌های موجود را به میدان می‌آوریم، آنها را به یکدیگر متصل می‌کنیم و از دل محدودیت، امکان تازه‌ای می‌سازیم.

تفاوت ملت‌ها در اندازه امکاناتشان نیست؛ در این است که با امکانات محدود، تا کجا می‌توانند اثر بگذارند.