ناهید پیشور | روزنامه‌نگار

«کوری»، به کارگردانی سجاد پهلوان‌زاده و تهیه‌کنندگی کاظم دانشی یکی از بحث‌برانگیزترین تولیدات شبکه نمایش خانگی است که حضور پرتعداد بازیگران شاخص هم در آن جالب توجه است‌. حضور مریلا زارعی در «کوری» یکی از فرازهای این سریال را رقم زده است‌؛ بازیگری که نزدیک به ۳دهه در سطح اول بازیگری حضور دارد‌‌. زارعی در فضایی که با تنش، راز، روابط پیچیده و موقعیت‌های دشوار انسانی شکل گرفته، تلاش می‌کند شخصیتی چندلایه و باورپذیر ارائه دهد؛ شخصیتی که احساساتش همیشه به شکل مستقیم بیان نمی‌شود. در چنین نقشی، کنترل بازی اهمیت زیادی دارد. زارعی به‌جای آنکه برای تأثیرگذاری به اغراق روی بیاورد، از مکث، نگاه، تغییر لحن و زبان بدن استفاده می‌کند. همین انتخاب باعث می‌شود مخاطب احساس کند بخشی از جهان درونی شخصیت را خودش کشف می‌کند. بازی او در «کوری» در مجموع ترکیبی از تجربه، ظرافت و شناخت درست از موقعیت دراماتیک است.

بازی در فرصت‌های گذرا
مریلا زارعی نخستین بار سال۱۳۷۷ با حضور در فیلم «دو زن» مورد توجه قرار گرفت، به‌طوری که پس از ایفای نقش در این فیلم نقش‌های محوری را در فیلم‌های اواخر دهه70 و اوایل دهه80 بر عهده گرفت؛ البته آنچه باعث توجه مضاعف به زارعی شد بازی کوتاه در «سربازهای جمعه» بود‌.  زارعی چهره موفق یکی از شکست‌خورده‌ترین فیلم‌های کیمیایی بود، آن هم با نقشی که زمان حضورش کمتر از ۵دقیقه بود، ولی همین نقش کوتاه با اجرایی انفجاری تمام جوایز بازیگری، از سیمرغ جشنواره فجر تا تندیس جشن خانه سینما و جایزه حافظ را برایش به ارمغان آورد. پس از آن زارعی به گزینه‌ای مطلوب برای کارگردان‌های شاخص مبدل شد و در طول سالیان با اصغر فرهادی، مسعود کیمیایی، ابراهیم حاتمی‌کیا و... کار کرد. در ابتدای دهه90 بازی در «شیار۱۴۳» فصل تازه‌ای در کارنامه زارعی گشود.

چهره پرکار این سال‌ها
مریلا زارعی در سال‌های اخیر یکی از چهره‌های پرکار سریال‌های نمایش خانگی بوده است. این بازیگر در «افعی تهران»(سامان مقدم، ۱۴۰۲)، «جنگل آسفالت»(پژمان تیمورتاش، ۱۴۰۳)، «بی‌عاطفه»(کمال تبریزی، ۱۴۰۳) و «کوری»(سجاد پهلوان‌زاده، ۱۴۰۴) نمودی از بازیگری متفاوت را به رخ کشیده است‌؛‌ بازیگری که نشان داده علاقه‌ای به ماندن در پیله موفقیت ندارد و به‌دنبال افق‌های تازه است. نتیجه اینکه هیچ‌کدام از نقش‌های متأخر این بازیگر رنگ تکرار و یکنواختی ندارند.

بازی در سکوت 
بازی مریلا زارعی در «کوری» را می‌توان اجرایی متکی بر ظرافت، کنترل و جزئیات دانست. او به‌جای آنکه شخصیت را با واکنش‌های پررنگ و بیرونی تعریف کند، اجازه می‌دهد کاراکتر از طریق نگاه، سکوت، زبان بدن و رفتارهای کوچک شناخته شود. این رویکرد باعث شده نقش او از یک حضور صرفا روایی فراتر برود و به یکی از عناصر قابل توجه در فضای دراماتیک‌ سریال تبدیل شود. مهم‌تر از همه اینکه زارعی نشان می‌دهد بازیگری همیشه به‌معنای انجام دادن کارهای بیشتر نیست؛ گاهی کمتر بازی کردن و دقیق‌تر بازی کردن تأثیر بسیار بیشتری دارد.

ارزش احساسات
فضای پرتنش «کوری» موقعیت‌های زیادی برای نمایش خشم و بحران ایجاد می‌کند. در چنین شرایطی، بازیگر ممکن است به‌راحتی به سمت بازی‌های پرحجم و پرهیجان برود. اما یکی از امتیازهای زارعی کنترل شدت واکنش‌هاست. او همیشه خشم را با فریاد نشان نمی‌دهد و برای نمایش اندوه نیز الزاما به گریه متوسل نمی‌شود. گاهی احساس در چهره باقی می‌ماند و همین سرکوب‌شدن تنش بیشتری ایجاد می‌کند. در یکی از تحلیل‌های منتشرشده درباره بازی او نیز به صحنه رویارویی شخصیت با پدر همسر سابقش توجه شده و تغییر وضعیت‌های روحی او در این مواجهه برجسته شمرده شده است. این کنترل حاصل تجربه بازیگری است؛ اینکه بازیگر بداند چه زمانی باید احساس را آشکار کند و چه زمانی پنهان نگه دارد.

چالش‌های بازی در نقش مادر حضرت موسی ع 
یکی از مهم‌ترین نقش‌آفرینی‌های متأخر مریلا زارعی بازی در نقش مادر حضرت موسی(ع)در کار ابراهیم حاتمی کیاست‌‌. زارعی سابقه بازی در آثار تاریخی را در کارنامه بازیگری خود دارد. اما هیچ‌کدام از آنها مربوط به دوران باستان نبوده؛ دورانی که شاید حتی ارتباط برقرار کردن خود بازیگر هم با آن دوران کار سختی باشد. اما مریلا زارعی توانسته با تکنیک‌هایی حسی که از سابقه بازیگری‌اش می‌آید، نقش زنی رنج‌کشیده را که در میان همه سختی‌ها باید دوران بارداری را سپری کند و به‌سختی کودکی را به دنیا بیاورد، به‌خوبی ایفا کند. اما شاید نقطه اوج بازیگری او در نقش یوکابد به لحظات ارتباط برقرار کردن او با خدا و گرفتن پیام‌های آسمانی بر می‌گردد؛ وقتی حتی همسر خودش هم او را باور ندارد‌ اما او می‌شنود، می‌پذیرد و به‌سختی از فرزندش دل می‌کند.