صاحبخبر - این روزها با نگاهی گذرا به برخی سخنرانیها، تحلیلها و مطالعه آنچه در رسانههای در اختیار یک جناح سیاسی درون نظام جمهوری اسلامی ایران بازتاب مییابد، ما را با پدیدهای عجیب مواجه و رهنمون میکند.
پدیدهای که تامل در آن نشان میدهد ما برای فرسایش توان نیروهای خودی و حرکت به سوی تضعیف و حتی ویرانی مملکت و از پای در آوردن هم، خیلی به دشمن خارجی نیاز نداریم.
ما نیاز به دشمن نداربم، زیرا خودمان به جان هم افتاده ایم.چنان چنگ بر چهره یکدیگر میاندازیم که خون آبه آن نه تنها بر پیکر رقیب سیاسی، بلکه دست و صورت و لباسهایمان را در بر گرفته است و در کمال ناباوری به چنین امر و اقدامی هم افتخار مینمائیم.
ما نیاز به دشمن خارجی نداریم زیرا بجای دشمن، از صبح تا شب بدنبال پیدا کردن نقطه ضعف در جبهه رقیب سیاسی خود هستیم، اگر ضعف و کاستی هم در برادر و خواهر مسلمان و هم وطنمان وجود نداشته باشد، به هر طریقی که میسر گردد انگی برایش دست و پا میکنیم و دروغی را به او میچسپانیم.
ما تنها و صرفا از حزب و خط سیاسی و جناح، دعوا و درگیری و کشمکش یاد گرفتهایم و نام آن را هم رقابت گذاشتهایم. رقابت را هم به عرصه و آوردگاه جنگ علیه یگدیگر مبدل کرده و به کمتر از حذف و نابودی سیاسی و اجتماعی رقیب رضایت نمیدهیم.
مثل رقابتهای سیاسی ما بسان دو آهویی است که در دشتی به جدال با هم برخواسته و از پلنگی تیزپا و تیز دندان و درنده که در همان نزدیکی برایشان کمین کرده است، غافل شدهاند، میماند. آهوها بدون توجه به وجود دشمنانی خون آشام، توان همدیگر از بین برده و با تنی خسته و نفس نفس زنان عملا کار پلنگ در کمین نشسته را برای شکارشان آسان و قتل و پایان خویش را مهیا کردند.
عجیب است، همه میدانیم سایه شوم جنگ و تجاوز کماکان برآسمان و زمین و دریای کشورمان گسترانیده شده است، همه میدانیم برای از پای درآوردنمان تحت شدید ترین محاصره اقتصادی تاریخ قرار گرفتهایم، همه تهدیدات بی وقفه خون آشام ترین و قسم خورده ترین دشمنان این مُلک و ملت را با گوشهای خود میشنویم و با چشمان خود میبینیم و میخوانیم و میدانیم که اینها به صغیر و کبیرمان رحم نمیکنند، اما بازهم یقه همدیگر را چسبیدهایم و بر فرق هم میکوبیم.
همه میدانیم برای بمبها و موشکها و گلولههایشان چپ و راست و اصولگرا و اصلاح طلب و مستقل، شیعه و سنی و اهل حق و مسلمان و غیر مسلمان و... فرقی نمیکند، اما خیلی راحت و در برابر دیدگان این حرامیان به جان هم افتادهایم؟!
دشمنان بی رحم ایران زمین، با شادمانی و پایکوبی نظاره گر حرکات و اقدامات تضعیف کننده ما در داخل هستند، اما چکاوک شمشیرهایی که به روی هم کشیده و در آسمان به سوی هم به چرخش در آوردهایم و فریادهایی که از خشم و نفرت بر سر هم میکشیم مانع شنیدن قهقه مستانه و پایکوبی و شادمانی دشمنان خارجی گردیده است.
کارمان به جایی رسیده است که بر آنیم تا پیامهای وحدت بخش رهبر معظم انقلاب اسلامی را هم دستمایه تضعیف و تخریب یکدیگر قرار دهیم.برخیها با ذره بین دنبال آن هستند تا کلمه یا جملهای از این پیامهای وحدت بخش را جدا کرده و برای کوبیدن و از میدان بدر کردن رقیب از آن بهرهبرداری نمایند.
به جرات میتوان مدعی شد که اگر بجای تخریب و تضعیف و ناکارآمد کردن رقبای سیاسی، انرژی و توان مدیریت و برنامهریزی خود را صرف آبادانی و توسعه همه جانبه میکردیم، امروز حداقل بخشی از مشکلاتی که الان گریبان جامعه ما را گرفتهاند، وجود نداشتند.
چه زود آن همه همدلی و اتحادی که در عزای ۱۶۸ گل پرپر شده مدرسه شجره طیبه میناب شکل گرفته بود را فراموش کردیم. چه زود فراموش کردیم که همین چند ماه پیش بود که در غم شهادت و پرواز ملکوتی سرداران و امیران و رزمندگان فداکار سپاه و ارتش که برای دفاع از وطن عزیزمان جان فدا کرده بودند، بغض کردیم، به خود پیچیدیم و اشک ریختیم.در مراسم تشییع پیکر مطهر رهبر عالیقدر شهید هیچ کس از حزب و گروه و جریان سیاسی و قوم و قبیله دین و مذهب کس دیگری سوال نمیکرد و همه یکی شده بودیم و فریادها و شعارها و دست نوشتههایمان علیه آمریکا و رژیم صهیونیستی بعنوان اصلیترین دشمنان این ملت نثار میکردیم و در زیر یک پرچم گرد آمده بودیم.
این کلمات در حالی نوشته میشوند که ساعاتی پیش ارتش متجاوز آمریکا چندین نقطه از استانهای سیستان و بلوچستان وهرمزگان را هدف حملات خود قرار داده و در یک جنایت آشکار مراسم عروسی کوهستک در سیریک را به خاک و خون کشید و به عزا تبدیل کرد.
همزمان با این جنایت و حمله به چندین نقطه از کشور عزیزمان، رسانههای نوشتاری یک طیف سیاسی و حتی برخی از کسانی که در مجلس دوازدهم شورای اسلامی به عنوان نماینده حضور دارند، خیلی راحت و بدون توجه به عواقب مخرب آن، حملات تبلیغاتی خود را علیه مقامات بلندپایه کشور تشدید کرده و چنان بر آنان میتازند که انگار مسعود پزشکیان و محمدباقر قالیباف و سید عباس عراقچی و... فرمان حمله به برخی نقاط ایران را صادر کردهاند؟!
براستی دست آورد و نتیجه این تشتت و تفرقه و دشمنی با هم و خادمان این مُلک و ملت را خائن قلمداد کردن، نصیب چه کسانی خواهد شد؟ دود این همه کشمکش و سرمایه سوزی و خود زنی و جبهه داخلی را دچار چند دستگی نمودن، به چشم چه کسانی خواهد رفت و نفس چه کسانی را به شماره خواهد انداخت؟! چه کس یا کسانی از تخریب رئیسجمهور «صادق» و «دلسوز» و رئیس مجلس رزمنده و برادر شهید بهره خواهند برد؟!
بپذیریم با این رویه و تداوم اینگونه اقدامات، نیازی به دشمن خارجی نداریم و خودمان از درون همدیگر را با خودخواهی و نفی یکدیگر به ورطه ضعف و نابودی میکشانیم.
تا دیر نشده است دست از چنگ انداختن به صورت همدیگر برداریم، بجای آنکه از پشت سر و روبرو به خادمان ایران زمین حمله کنیم، شمشیرهایمان را به سوی دشمنان از نیام خارج کنیم و هر چه فریاد داریم بر سرِ آمریکا بکشیم.
بدانیم و آگاه باشیم تفرقه و تشتت و دو و چند قطبی سازیها خواست دشمنانی است که این کشور را آماج حملات خود قرار دادهاند.
با دست خود به دشمنان کمک نکنیم.
∎