برترینها: معماری همیشه فقط روایت ساختمانها نیست؛ گاهی داستان آدمهایی است که از سرزمینهای دور آمدهاند و بخشی از فرهنگ و هنر خود را در شهری تازه به یادگار گذاشتهاند. مسجد رنگونیهای آبادان یکی از همین بناهاست؛ مسجدی که در دل یکی از مهمترین شهرهای صنعتی ایران، نشانههایی از معماری شبهقاره هند را حفظ کرده است.
با شکلگیری صنعت نفت و آغاز فعالیت پالایشگاه آبادان، گروهی از کارگران و کارکنان از مناطق مختلف هند و شهر رانگون (یانگون امروزی در میانمار) به این شهر آمدند. جامعه مسلمان مهاجران برای انجام امور مذهبی خود، ساخت مسجد رنگونیها را در حدود سال ۱۲۹۹ خورشیدی آغاز کردند.
آنچه این مسجد را از بسیاری از بناهای مذهبی ایران جدا میکند، ظاهر متفاوت آن است؛ نمایی پر از جزئیات با گچبریهای برجسته، طرحهای هندسی و گیاهی، تزئینات سیمانی و نقوشی که بیشتر یادآور معماری هند هستند تا بناهای رایج جنوب ایران.
این مسجد شامل شبستان، حیاط و مأذنه است و در بخش ورودی آن نیز نقشینه «بسمالله الرحمن الرحیم» به چشم میخورد؛ جزئیاتی که نشان میدهد سازندگان بنا تلاش کردهاند هویت فرهنگی خود را در معماری آن حفظ کنند.
مسجد رنگونیها فقط یک مکان مذهبی نیست؛ بخشی از تاریخ آبادان است، شهری که در دوران رونق نفت میزبان گروههای مختلفی از مردم با فرهنگها و پیشینههای متفاوت بود. این بنا روایت پیوند نفت، مهاجرت و معماری را در دل خود نگه داشته است.
مسجد رنگونیهای آبادان در سال ۱۳۷۸ با شماره ۲۲۸۹ در فهرست آثار ملی ایران ثبت شد و امروز یکی از متفاوتترین نمونههای معماری مذهبی کشور به شمار میرود.
