به گزارش ایرنا محمد عزیزی‌پور روز سه‌شنبه در همایش تخصصی مخاطرات آبی در سناریو ال نینو حدی در هتل بوستان اهواز اظهار کرد: تجربه سیلاب سال ۱۳۹۸ خوزستان نشان داد که در فاصله کمتر از یک هفته، ۲ سیلاب رخ داد و چند حوزه عمده آبریز استان به صورت همزمان درگیر شدند رخدادی که از نظر تاریخی کم‌سابقه بود.

وی افزود: از مهم‌ترین درس‌آموخته‌های سیلاب ۱۳۹۸ می‌توان به ابهام در فرماندهی سیلاب، نبود برنامه واکنش به شرایط اضطراری، آمادگی عملیاتی ناکافی، دشواری استفاده مستقیم از پیش‌بینی‌های کوتاه‌مدت هواشناسی برای بهره‌برداران منابع آب و ضعف سامانه‌های هشدار سیل اشاره کرد.

عضو هیات علمی دانشگاه شهید چمران اهواز ادامه داد: امسال یک سیگنال اقلیمی قوی به نام ال‌نینو وجود دارد و مدل‌های مختلف احتمال وقوع ال‌نینوی قوی و همچنین شرایط پربارش در پاییز را نشان می‌دهند اما ال‌نینو صرفا یک سیگنال اقلیمی است و به معنای وقوع قطعی سیلاب نیست.

عزیزی‌پور تاکید کرد: هرچه از پیش‌بینی‌های بلندمدت به سمت پیش‌بینی‌های کوتاه‌مدت و هواشناسی حرکت می‌کنیم، دقت پیش‌بینی بیشتر می‌شود بنابراین نباید پیش‌بینی‌های فعلی را قطعی تلقی کرد و ممکن است بارش واقعی کمتر یا بیشتر از میزان پیش‌بینی‌شده باشد.

وی گفت: بهره‌برداران سدها با ۲ ریسک همزمان مواجه هستند کاهش ذخیره مخازن می‌تواند ظرفیت کنترل سیلاب را افزایش دهد اما ریسک تامین آب را بالا می‌برد و حفظ ذخیره نیز امنیت تامین آب را بیشتر می‌کند، اما ظرفیت کنترل سیلاب را کاهش می‌دهد.

عضو هیات علمی دانشگاه شهید چمران اهواز افزود: هدف مدیریت منابع آب نباید حذف عدم قطعیت باشد بلکه باید این عدم قطعیت مدیریت و در تصمیم‌گیری لحاظ شود به همین دلیل پیشنهاد می‌شود به جای یک آینده محتمل، چند سناریوی محتمل بررسی و سیاست بهره‌برداری متناسب با شرایط به‌روزرسانی شود.

عزیزی‌پور بر بهره‌برداری تطبیقی از سدها تاکید کرد و گفت: پیش‌بینی‌ها و وضعیت مخازن باید به صورت مستمر رصد شود و تصمیم‌های مدیریتی بر اساس اطلاعات جدید، حتی به صورت هفتگی و روزانه، قابلیت اصلاح داشته باشند.

وی پیشنهاد کرد کمیته فنی مدیریت شرایط سیلاب پیش از وقوع بحران تشکیل شود و جلسات مشترک دستگاه‌های مسئول از جمله جهاد کشاورزی، مدیریت بحران استانداری، شرکت مناطق نفت‌خیز جنوب و سایر دستگاه‌های مرتبط از هم‌اکنون برگزار شود.

عضو هیات علمی دانشگاه شهید چمران اهواز گفت: آماده‌سازی جامعه در معرض سیلاب، تقویت سامانه‌های هشدار، توجه به بیمه و آمادگی همزمان برای کمبود آب و سیلاب ضروری است و باید از «فکر پیش‌بینی سیلاب» به سمت «مدیریت ریسک سیلاب» حرکت کنیم.

به گزارش ایرنا، گرم شدن کره زمین نقشی اساسی در افزایش بارش‌های حدی در سراسر جهان دارد؛ شواهد علمی نشان می‌دهد که در اثر گرمایش زمین الگوهای بارشی در حال تغییر هستند و به سمت بارش‌های شدیدتر و با رخداد پایین‌تر سوق پیدا می‌کنند.

این به آن معناست که میزان بارش در یک دوره کوتاه (مثلا چند ساعت) ممکن است به طور قابل توجهی افزایش یابد؛ این می‌تواند منجر به سیل، رانش زمین و سایر بلایای طبیعی شود. از طرفی، فواصل بین بارش‌های شدید ممکن است طولانی‌تر شود؛ خشکسالی، کمبود آب و سایر مشکلات مرتبط با کمبود آب از دیگر پیامدهای این پدیده است.

رییس مرکز ملی اقلیم و مدیریت بحران خشکسالی سازمان هواشناسی کشور اواسط مردادماه امسال بر اساس الگوهای هواشناسی، شدت ال‌نینوی پیش بینی شده امسال را کم‌سابقه دانست و تاکید کرد: شاخص‌های اقلیمی از احتمال بارش‌های نرمال تا فراتر از نرمال در نیمه دوم پاییز حکایت دارد، هرچند برای پیش‌بینی دقیق‌تر باید منتظر تکمیل داده‌های کوتاه‌مدت بود.

اواخر مردادماه امسال نیز اداره ملی اقیانوسی و جوی آمریکا اعلام کرد پدیده اقلیمی «ال‌نینو» در حال تشدید سریع است و حدود ۷۰ درصد احتمال دارد به قوی‌ترین رویداد ثبت‌شده از سال ۱۹۵۰ تاکنون تبدیل شود و رکورد ال‌نینوی شدید سال‌های ۱۹۸۲ و ۱۹۸۳ را پشت سر بگذارد.

پیش‌بینی‌ها نشان می‌دهد ال‌نینوی پیش‌رو ممکن است از نظر شدت، از رویداد موسوم به «سوپر ال‌نینو» در سال‌های ۱۹۸۲-۱۹۸۳ فراتر رود و به یک رویداد بی‌سابقه از زمان آغاز ثبت منظم این داده‌ها در سال ۱۹۵۰ تبدیل شود.

ال‌نینو یک الگوی اقلیمی در اقیانوس آرام است که با افزایش دمای آب‌های اقیانوسی همراه می‌شود و می‌تواند الگوهای آب‌وهوایی را در مناطق مختلف جهان، به‌ویژه مناطق ساحلی و بخش‌های گسترده‌ای از کره زمین، تحت تاثیر قرار دهد.

در مقابل، لانینا مرحله مخالف این چرخه اقلیمی است که معمولاً با کاهش دمای جهانی همراه می‌شود. دوره‌های میان ال‌نینو و لانینا نیز به‌عنوان مرحله خنثی شناخته می‌شوند که در آن الگوهای معمول‌تر و طبیعی‌تر آب‌وهوا غالب هستند.