صاحب‌خبر - به گزارش روابط عمومی فدراسیون تکواندو، دلنوشته ساغر مرادی دختر طلایی تکواندو ایران در مسابقات قهرمانی آزاد زنان جهان را در ادامه می‌خوانید: خدایا شکرت! دستامو ول نکردی تمام روزهایی که خسته بودم اما ادامه دادم، تمام اشک‌هایی ک کسی ندید برای تمام دردهایی که تحمل کردم و تمام لحظه‌هایی که فقط به تو پناه آوردم… خدایا ممنونم که اجازه دادی روی بلندترین سکوی جهان بایستم. پشت این مدال روزها، شب‌ها، اشک‌ها، خستگی‌ها و آدم‌هایی ایستاده‌اند که اجازه ندادند حتی در سخت‌ترین لحظه‌ها تسلیم شم. اول از همه از پدر و مادرم ممنونم برای تمام سال‌هایی که کنارم بودند برای صبوری‌شان برای دلگرمی‌هاشون و تمام شب‌هایی که وجودشون من رو به زندگی برمی‌گردوند و هرلحظه که کم آوردم فکر کردم به اینکه چقد منتظرن با خوشحالی بهشون زنگ بزنم و بگم بلاخره شد… از ریاست محترم آقای ساعی اسطوره بزرگ ممنونم که پدرانه کنارم بودن و هر لحظه وجودشون برام انگیزه بود. ممنونم به من اعتماد کردید و شرایطی فراهم کردید تا با تمام توان برای این لحظه بجنگم. از استاد ساعی عزیزم بابت اینکه قبل از خودم و بیشتر از خودم به من باور داشت تمام لحظه‌هایی که کنارم جنگید تا این مدال رو توی گردنم ببینه، صبوری کرد اعتماد کرد و مادری کرد برام… و استادم کسی که از بچگی هر وقت خوردم زمین بلندم کرد خاک روی لباسامو تکوند و باعث شد ادامه بدم و وقتی هیشکی نبود پناهم بود… کسی که بیشتر از یک مربی بود و بخش خیلی بزرگی از این مسیر و این رویا بود. برای تمام لحظه‌هایی که خستگی من رو دید اما اجازه نداد از هدفم فاصله بگیرم، از صمیم قلب ممنونم. از دکتر شاه صفی عزیزم ، ممنونم که در مسیر سخت این راه کمکم کردند تا دوباره خودم را باور کنم و از خیلی از جنگ‌های درونی‌ام عبور کنم و ساغرو به خودش یاد آوری کردند، شما جوری محکمم کردید که هیچ کس نتونه ساغر رو بشکنه. استاد عزیزم استاد ارجمندی که تمام لحظات ثانیه به ثانیه کنارم بود و یک لحظه نذاشت احساس تنهایی کنم نذاشت جا بزنم …. و در آخر این طلا را تقدیم می‌کنم به همه‌ی کسانی که در سکوت برای رسیدن من به این مدال دعا کردن و انرژی فرستادن؛ مردم قوی کشورم... امروز روی سکوی جهان ایستاده‌ام، اما میدونم که اینجا رو تنها نساختم. این مدال، سهم تمام شماست.∎​