خبرگزاری مهر- حبیب احسنی پوراصل: دارو از مرحله تولید تا توزیع، مسیرهای مختلفی را طی می کند تا به دست بیمار برسد؛ و در نهایت، داروخانه به عنوان محل توزیع دارو، حلقه واسط بین دارو و بیمار است.
در چنین شرایطی، وقتی بیمار برای تهیه و دسترسی به داروی مورد نیازش دچار مشکل میشود، این مشکل و کمبود را از چشم داروخانه می بیند و چنین تلقی می کند که داروخانه در بروز کمبود دارو مقصر است.
این در حالی است که داروخانهها هیچ نقشی در بروز کمبودهای دارویی به معنای واقعی، ندارند و تنها در کمبود کاذب دارو؛ دخیل هستند که البته مقصر نیستند.
کمبود کاذب دارو
اصولا کمبود کاذب دارو، نوعی کمبود ساختگی است که خروجی آن را در داروخانهها می بینیم. به این صورت که وقتی داروخانهها نقدینگی نداشته باشند، امکان خرید دارو را ندارند و به همین شکل، دارو در دسترس بیمار قرار نمی گیرد.
این در حالی است که نقدینگی داروخانهها از محل نسخههای دارویی بیماران تأمین می شود و متأسفانه؛ بیمهها در پرداخت مطالبات داروخانهها، بدعهدی می کنند.
بنابر اعلام انجمن داروسازان ایران، حجم مطالبات داروخانهها به مرز ۷۷ همت رسیده و چک های برگشتی آنها به ۸ همت رسیده است.
در چنین شرایطی، داروخانه مجبور است سراغ عرضه محصولات غیر دارویی برود تا بتواند سرپا بماند.
این در حالی است که ۸۰ درصد خدمات دارویی مردم توسط داروخانههای سرپایی در بخش خصوصی کشور ارائه میشود. اما، همین داروخانه ها در تأمین نقدینگی، در شرایط بحرانی قرار دارند.
بیش از ۱۸ هزار و ۵۰۰ داروخانه در سراسر کشور، عهده دار عرضه داروهای مورد نیاز مردم و بیماران هستند. در واقع، این موسسات را می توان ویترین زنجیره تأمین دارو تلقی کرد که متأسفانه دچار ترک شده است. زیرا، قریب به اتفاق این داروخانه، با نسخههای دارویی بیمه ای، هزینههای خود را تأمین میکنند. وقتی، بیمهها سر وقت و به موقع، مطالبات داروخانهها را ندهند، در نتیجه پولی برای خرید دارو از شرکتهای پخش ندارند و این زنجیره به همین شکل؛ دچار اختلال میشود.
به نظر میرسد، حلقه آخر زنجیره تأمین دارو؛ از اهمیت زیادی برای دسترسی مردم و بیماران به دارو، برخوردار است و متولیان نظام سلامت؛ باید به این مهم توجه ویژه داشته باشند.
پنجم شهریور، به عنوان روز داروسازی نامگذاری شده است تا بهانهای شود برای اینکه به اهمیت صنعت داروسازی و فعالان و دانشمندان و محققان این حوزه، بیش از پیش توجه کنیم.