شناسهٔ خبر: 79492086 - سرویس استانی
نسخه قابل چاپ منبع: ایرنا | لینک خبر

وقتی هزینه خوراک معادلات دامداری را تغییر می دهد

اهواز-ایرنا- عضو هیات علمی مرکز تحقیقات و آموزش کشاورزی و منابع طبیعی خوزستان گفت: افزایش هزینه خوراک، علوفه، دارو و درمان، ساختار دامداری روستایی را در بخش‌هایی از استان تحت تاثیر قرار داده و موجب شده است برخی دامداران تعداد دام‌های خود را به میزان چشمگیری کاهش دهند.

صاحب‌خبر -

بهاره طاهری دزفولی روز چهارشنبه در گفت ‌وگو با خبرنگار ایرنا با اشاره به نتایج اولیه بررسی‌های میدانی اظهار کرد: مسئله اصلی بسیاری از دامداران روستایی خوزستان فقط میزان تولید دام نیست بلکه توان ادامه نگهداری آن و باقی ماندن درآمد پس از پرداخت هزینه‌های روزمره است.

وی افزود: در گفت‌وگو با دامداران مناطق مختلف استان، گرانی نهاده‌ها و علوفه به عنوان یکی از مهم‌ترین مشکلات اقتصادی مطرح شده و افزایش قیمت دارو و هزینه‌های درمان نیز فشار بیشتری بر واحدهای کوچک وارد کرده است.

این پژوهشگر علوم دامی ادامه داد: در برخی مناطق دامدار به دلیل محدودیت منابع مالی و دسترسی نداشتن به خوراک کافی ترجیح می‌دهد گاو بومی کم‌هزینه‌تری نگهداری کند که بتواند بخشی از نیاز غذایی خود را از چرا و منابع موجود تامین کند حتی اگر این دام از نظر تولید شیر با گاوهای دورگ قابل مقایسه نباشد.

طاهری دزفولی گفت: بعضی دامداران گاوهای بومی را برای تولید گوشت نگهداری می‌کنند و در فصل بهار و ماه‌های گرم سال، دام را به چراگاه و مرتع می‌برند در این واحدها، دوشِش و فروش شیر در اولویت نیست زیرا دامدار معتقد است با خوراک موجود، تولید شیر به سطح اقتصادی نمی‌رسد.

وی افزود: از سوی دیگر گروهی از دامداران علاقه‌مند هستند با بهبود جایگاه و استفاده از تلقیح مصنوعی، گَله خود را به سمت تولید دام‌های دُورَگ هدایت کنند تا از تولید هم‌زمان شیر و گوشت درآمد بیشتری به دست آورند اما خود آنها نیز تاکید دارند که بدون تامین خوراک و امکانات نگهداری، این تغییر ممکن است هزینه بیشتری ایجاد کند.

عضو هیات علمی مرکز تحقیقات و آموزش کشاورزی و منابع طبیعی خوزستان اظهار کرد: مخالفت برخی دامداران با تلقیح مصنوعی نیز از شرایط واقعی زندگی و تولید آنها ناشی می‌شود دامداری که گله‌اش به مرتع وابسته است و امکان مدیریت دقیق تغذیه یا ایجاد جایگاه مناسب را ندارد، ممکن است افزایش پتانسیل ژنتیکی دام را نه فرصت، بلکه هزینه‌ای اضافی بداند.

وی با بیان اینکه «گاو پُرتولید» همیشه به معنای «گاو پُرسود» نیست گفت: دام دُورَگ می‌تواند شیر بیشتری تولید کند اما اگر برای دستیابی به این تولید، هزینه خوراک و مراقبت به‌طور محسوسی افزایش یابد، درآمد بیشتر لزوما به سود خالص بالاتر تبدیل نمی‌شود.

طاهری دزفولی تاکید کرد: اقتصاد دامداری روستایی باید از منظر خود دامدار بررسی شود یعنی مشخص شود دامدار چه خوراکی در اختیار دارد چه مقدار از نهاده‌ها را خریداری می‌کند، به چه قیمتی شیر یا دام زنده را می‌فروشد و پس از پرداخت هزینه‌ها چه مبلغی برای او باقی می‌ماند.

وی ادامه داد: طرح پژوهشی پنج‌ساله «بررسی سودآوری پرورش گاوهای بومی و دُورَگ یا آمیخته در شرایط روستایی خوزستان» با بررسی گله‌های واقعی در مناطق مختلف استان تلاش می‌کند تفاوت میان تولید، هزینه و سود را در شرایط واقعی نشان دهد.

این پژوهشگر گفت: نتیجه این مطالعه می‌تواند به دامدار کمک کند پیش از تغییر ترکیب گله یا رفتن به سمت دام‌های دُورَگ، ظرفیت خوراک، جایگاه و توان مالی خود را ارزیابی کند؛ زیرا گاهی گله کوچک‌تر اما کم‌هزینه‌تر، برای یک خانوار روستایی از گله بزرگ‌تر و پُرتولیدتر اقتصادی‌تر است.