جناب آقاي فولكر تورك، 
كميسر عالي حقوق بشر سازمان ملل متحد
باسلام
من كاملا آگاهم كه در فضاي سياسي به ‌شدت دوقطبي و فزاينده نظامي‌گري كه ناشي از سياست‌هاي دولت ايالات‌متحده است، درخواست‌ها براي حمايت از حقوق بشر ممكن است آن‌گونه كه شايسته است مورد توجه قرار نگيرند. با اين حال، انتظار دارم تا آنجا كه در چارچوب اختيارات شماست، براي جامعه جهاني روشن ‌سازيد كه قربانيان اصلي آنچه ايالات‌متحده «تحريم‌هاي كوبنده و بي‌سابقه» مي‌نامد، مردم ايران هستند. برخلاف دولت‌ها و نهادهاي حكومتي، شهروندان عادي دسترسي ويژه‌اي به ذخاير مالي، مجاري اقتصادي جايگزين يا ساير ابزارهايي كه بتوانند خود را با آنها از پيامدهاي چنين اقداماتي مصون نگه دارند، ندارند.  مقامات ايالات‌متحده بارها به ‌طور آشكار و صريح اعلام كرده‌اند كه يكي از اهداف اعمال تحريم‌ها، وارد آوردن چنان فشار و رنج شديدي بر مردم ايران است كه آنان براي تحقق هدف سياسي موردنظر ايالات‌متحده، يعني سرنگوني دولت ايران، به خيابان‌ها بيايند.  اگر غيرنظاميان عمدا و به اميد آنكه به ابزاري براي تغيير سياسي بدل شوند، در معرض محروميت اقتصادي و سختي‌هاي طاقت‌فرسا قرار بگيرند، آنگاه مرز ميان فشار سياسي و مجازات دسته‌جمعي يك ملت، از منظر حقوق بشر به مساله‌اي عميقا نگران‌كننده تبديل مي‌شود. با مردم عادي هرگز نبايد به عنوان اهرم فشاري براي دستيابي به اهداف ژئوپليتيك رفتار كرد. هيچ اختلاف سياسي، هرقدر هم كه جدي باشد، نمي‌تواند سياست‌هايي را توجيه كند كه آگاهانه بارِ تقابل را بر دوش كل جمعيت غيرنظامي مي‌اندازند.  به باور من، اين يكي از غيرقابل‌ دفاع‌ترين و زشت‌ترين اشكال رفتار سياسي در نظم بين‌المللي كنوني است. از اين رو، از دفتر شما مي‌خواهم كه به اين موضوع نه صرفا به عنوان مساله‌اي در چارچوب تقابل‌هاي ژئوپليتيك، بلكه به عنوان مساله‌اي حياتي در حوزه حقوق بنيادين بشر، كرامت انساني و حفاظت از غيرنظاميان بپردازد. محترمانه از شما درخواست مي‌كنم اطمينان حاصل كنيد كه رنج مردم ايران در ميان محاسبات ژئوپليتيك ناديده گرفته نمي‌شود و به حاشيه نمي‌رود. حقوق و كرامت آنان بايد همچنان در كانون گفتمان بين‌المللي حقوق بشر باقي بماند.
 با احترام- عمادالدين باقي 
نويسنده و مدافع حقوق بشر از ايران و برنده جوايز متعدد حقوق بشري بين‌المللي