علی السرای - مسئول کمیته‌ سیاسی عراقیان مقیم اروپا 

آقای الزیدی نخست‌وزیر محترم عراق ، اگر من مشاور شما بودم، در شرایط کنونی و بی‌درنگ به شما توصیه می‌کردم از تصمیمی که در آستانه اجرای آن هستید، بدون تردید عقب‌نشینی کنید یا اجرای کل این موضوع را دست‌کم یک سال به تأخیر بیندازید تا تصویر تحولات کامل‌تر شود و آنچه اکنون در پشت پرده و «آن سوی تپه» از شما پنهان مانده، آشکار شود.

همچنین از شما می‌خواستم که به این موضوع نه با نگاه یک مقام مسئول  که زیر بار وعده‌ها، تعهدات و فشارهای خارجی قرار دارد بلکه از منظر یک شهروند عادی نگاه کنید تا حجم خطراتی را که از سوی نیروهای شرور مترصد آسیب رساندن به عراق، هم متوجه دولت شما و هم کشور عراق است، بهتر ببینید.

اگر مشاور شما بودم، توصیه می‌کردم با دقت و ژرف‌نگری تحولات بزرگ راهبردی در عرصه بین‌المللی و رویدادهای سرنوشت‌سازی را بررسی کنید که نه‌تنها توازن قدرت را از نو ترسیم می‌کنند، بلکه موجودیت برخی کشورها را تهدید کرده و برخی دیگر را به محو شدن از نقشه تهدید می‌کنند.
شتاب تحولات ایجاب می‌کند در هر تصمیم سرنوشت‌سازی که به راهبرد امنیت، آرامش و صلح داخلی و اجتماعی عراق مربوط است، با تأمل و احتیاط رفتار کنید  به‌ویژه در شرایطی که منطقه و محیط پیرامونی عراق گرفتار آشوب و خونریزی است.
برخی تصمیم‌ها را نمی‌توان صرفاً با نتایج لحظه‌ای آنها سنجید، بلکه باید پیامدها و واقعیت‌هایی را که برای آینده عراق و امنیت ملی آن بر جای می‌گذارند نیز در نظر گرفت.

اکنون که طبل‌های یک جنگ ویرانگر بر دروازه‌ها کوبیده می‌شود و پژواک آن در همه جا شنیده می‌شود و هر طرف دست خود را بر دکمه هسته‌ای گذاشته و در انتظار فاجعه است، سزاوار است از خود بپرسیم: ما کجا ایستاده‌ایم؟ در کدام جایگاه قرار داریم؟ و در کنار چه کسی هستیم؟
برخی کشورها و نیروهای منطقه و محیط پیرامونی ما تکلیف خود را روشن کرده و خود را در آغوش استکبار جهانی انداخته و پشت پروژه آن صف کشیده‌اند و منتظر ساعت صفر هستند.

بنابراین، بر ما ، دولت و ملت لازم است آنچه را در حال وقوع است، مو به مو دنبال کنیم تا پس از روز سی‌ام این ماه غافلگیر نشویم؛ چرا که، آقای نخست‌وزیر، آن‌که بخوابد، دشمنانش درباره او نمی‌خوابند.

اگر مشاور شما بودم، آقای نخست‌وزیر، به شما توصیه می‌کردم فوراً از هر وعده‌ای که به آمریکا داده‌اید و هر تعهدی که در برابر آن پذیرفته‌اید، عقب‌نشینی کنید به‌ویژه درباره موضوع خلع سلاح. زیرا ادامه این مسیر می‌تواند خشم گسترده نیروهای حشد و مردم را برانگیزد خشمی که ممکن است دولت را سرنگون کند و شما نیز توان مقابله با آن را نداشته باشید.

همچنین در میانه این تحولات، از شما می‌خواستم بر عوامل قدرت، استحکام و آمادگی خود تمرکز کنید در حالی که حشد الشعبی و مردم پشتوانه شما هستند. شما به‌عنوان مسئول اول عراق نباید چیزی را به شگفتی‌ها و اتفاقات پیش‌بینی‌نشده واگذارید.
اگر مشاور شما بودم، همچنین از شما می‌خواستم به گرگ‌های تروریستی که در اطراف شما کمین کرده‌اند و عراق را طعمه بعدی خود می‌بینند توجه کنید. با کوچک‌ترین تضعیف قدرت شما یا برهم خوردن توازن قوا در نتیجه یک درگیری داخلی خدای ناکرده ممکن است دوباره پرونده خون‌های ریخته‌شده باز شود.

بی‌تردید شما به‌عنوان نخست‌وزیر، از نقش کثیف آمریکا و نیز فرزندخوانده آن یعنی رژیم اسرائیل، و دیگر دنباله‌روان آن در منطقه آگاه هستید در رأس آنها برخی کشورهای حاشیه خلیج فارس که عادی‌سازی روابط با اسرائیل را پذیرفته‌اند و صهیونیستی شده‌اند. افزون بر این، ترکیه و طمع‌ورزی‌های آن در شمال عراق نیز وجود دارد.

اما دشمنان داخلی هم کم نیستند، که الحمدلله!
پرسش اینجاست: آیا واقعاً آمریکا به وعده‌هایش در برابر شما وفادار خواهد ماند؟
تکلیف هواپیماهای آن که با آسودگی حریم هوایی عراق را نقض می‌کنند چیست؟
دیگر نیروهای خارجی چه می‌شوند؟ سلاح پیشمرگه چه خواهد شد؛ نیرویی که هزینه‌های آن از خزانه عراق تأمین می‌شود؟ پایگاه‌های موساد در آنجا چه می‌شوند؟ بعثی‌ها چه؟ و گروه‌هایی مانند «راید وطن همه آماده شده‌اند و چاقوهای خود را تیز کرده‌اند تا شاهد تحویل سلاح شیعیان باشند.
آری، آنها منتظر ساعتی هستند که خود شما تعیین کرده‌اید؛ ساعتی که در آن خود را در برابر سرسخت‌ترین سلاح عقیدتی خود قرار داده‌اید.

«وَدَّ الَّذینَ کَفَروا لَو تَغفُلونَ عَن أَسلِحَتِکُم وَأَمتِعَتِکُم فَیَمیلوا عَلَیکُم مَیلَةً واحِدَةً»
آقای نخست‌وزیر، حشد الشعبی و گروه‌های آن، دست ضربت شما هستند که با آن دشمنان خود را به هراس می‌اندازید نیرومندترین چنگال شما و ستون استوار و دژ مستحکم عراق در هنگام وقوع بحران‌ها، مصیبت‌ها و خطرات بزرگ.
اگر مشاور شما بودم، توصیه می‌کردم هر کسی را که درباره سلاح حشد و گروه‌های آن به شما مشاوره داده، کنار بگذارید همچنین دشمنانی را که راه خلع سلاح را با گل برای شما آراستند و دریای خون و چشم‌انداز خون‌ریزی میان فرزندان یک مذهب، یعنی درگیری شیعه با شیعه، را از شما پنهان کردند؛ اتفاقی که خدای ناکرده ممکن است رخ دهد.
 این همان رؤیایی است که مدت‌هاست در ذهن استکبار جهانی و دنباله‌روان آن وجود دارد.
اگر مشاور شما بودم، به شما می‌گفتم که حشد، گروهی از دسته‌های قانون‌گریز و خارج از چارچوب قانون نیست؛ بلکه حشد خود قانون است. اگر پس از لطف خداوند و فتوای جهاد کفایی و دفاع مقدس، حشد وجود نداشت، عراق به قندهاری دیگر تبدیل می‌شد و میدان تاخت‌وتاز چچنی‌ها، افغان‌ها، ترکمن‌ها، لیبیایی‌ها، وهابی‌های تکفیری و دیگر نیروهای سرگردان و گروه‌های مسلح می‌شد. حشد راز قدرت، بقا و موجودیت عراق است.
آقای نخست‌وزیر، بدانید هر کسی که به شما گفته این عملیات آسان و در دسترس است، دروغگویی بزرگ و دشمن عراق، ملت، حال و آینده آن است؛ زیرا تصمیم شما ممکن است پیامدهایی فاجعه‌بار داشته باشد.
و سرانجام، اگر مشاور شما بودم، به شما توصیه می‌کردم حشد و گروه‌های آن را شمشیر، سپر و پرچم خود قرار دهید؛ زیرا آنان ارتشی هستند که تا مغز استخوان عقیدتی‌اند و آماده‌اند جان و خون خود را فدای عراق کنند.
مردم هنوز به یاد دارند که چگونه در زمان ورود گروه‌های تروریستی داعش به مناطق غربی عراق، ارتش عراق از هم پاشید و درجه‌های نظامی در خیابان‌ها رها شد. این خاطره را به یاد داشته باشید و همواره پیش چشم خود قرار دهید.
 حاکمیت بر عراق در گرو باقی ماندن حشد و سلاح آن است و بدون آن نه حکومتی باقی می‌ماند، نه بقایی و نه وطنی به نام عراق.
کابل، قندوز، هرات و قندهار را به یاد آورید؛ و خوشبخت کسی است که از سرنوشت دیگران عبرت بگیرد.