خبرگزاری بینالمللی اهلبیت(ع) ـ ابنا: خدای متعال در آیه ۴۶ سوره «روم» وجود بادها را از جمله دلایل وجود خویش برشمرده می فرماید: (از آیات عظمت و قدرت خدا این است که بادها را به عنوان بشارت گرانی می فرستد)؛ «وَ مِنْ آیاتِهِ أَنْ یُرْسِلَ الرِّیاحَ مُبَشِّرات».
آنها پیشاپیش باران حرکت می کنند، قطعات پراکنده ابر را با خود برداشته، به هم می پیوندند، و به سوی سرزمین های خشک و تشنه می برند، صفحه آسمان را می پوشانند و با دگرگون ساختن درجه حرارت جوّ، ابرها را آماده ریزش باران می کنند.
ممکن است اهمیت قدوم این بشارت گران برای شهرنشینان متنعم چندان روشن نباشد، اما بیابانگردان تشنه کامی که نیاز به قطراتی از باران دارند، همین که بادها به حرکت در می آیند، و ابرها را همراه خود جابه جا می کنند، و از لابلای نسیم، عطر مخصوص بارانی که بر گیاهان در نقطه دیگری باریده، به مشامشان می رسد، برق امید در دلهایشان جستن می کند.
گرچه در آیات قرآن، بیشتر روی بشارتگری «باد»، نسبت به نزول باران تکیه شده، اما کلمه «مُبَشِّرات» را نمی توان در آن محدود ساخت، چرا که بادها بشارت های فراوان دیگری نیز با خود دارد.
بادها، گرما و سرمای هوا را تعدیل می کنند.
بادها، عفونت ها را در فضای بزرگ، مستهلک کرده و هوا را تصفیه می کنند.
بادها، از فشار حرارت خورشید، روی برگها و گیاهان می کاهند و جلو آفتاب سوختگی را می گیرند.
بادها، اکسیژن تولید شده به وسیله برگهای درختان را برای انسان ها به ارمغان می آورند، و گاز کربن تولید شده به وسیله بازدم انسان را، برای گیاهان هدیه می برند.
بادها، بسیاری از گیاهان را تلقیح می کنند، و نطفه های نر و ماده را در جهان نباتات به هم پیوند می دهند.
بادها، وسیله ای برای حرکت آسیاب ها، و عاملی برای تصفیه خرمن ها هستند.
بادها، بذرها را از نقاطی که در آن بذر فراوان موجود است حرکت می دهند، و همچون باغبانی دلسوز در سرتاسر بیابان می گسترانند.
و بادها، کشتی های بادبانی را با مسافران و بار زیاد به نقاط مختلف می برند، و حتی امروز که وسائل ماشینی جانشین نیروی باد شده، باز هم وزش بادهای مخالف یا موافق در پیشرفت یا کندی کار کشتی ها بسیار مؤثر است.
آری، آنها بشارت دهندگانی هستند در جهات مختلف.
لذا در دنباله آیه می خوانیم: (خدا می خواهد بدین سبب شما را از رحمت خود بچشاند، و کشتی ها به فرمانش حرکت کنند، و شما از فضل و رحمت او بهره گیرید، شاید شکرگزاری کنید)؛ «وَ لِیُذِیقَکُمْ مِنْ رَحْمَتِهِ وَ لِتَجْرِیَ الْفُلْکُ بِأَمْرِهِ وَ لِتَبْتَغُوا مِنْ فَضْلِهِ وَ لَعَلَّکُمْ تَشْکُرُونَ».
آری بادها، هم وسیله تولید نعمت های فراوان در زمینه کشاورزی و دامداری هستند، و هم وسیله حمل و نقل، و سرانجام سبب رونق امر تجارت که با جمله «لِیُذِیقَکُمْ مِنْ رَحْمَتِهِ» به اولی اشاره شده، و با جمله «لِتَجْرِیَ الْفُلْکُ بِأَمْرِهِ» به دوم، و با جمله «لِتَبْتَغُوا مِنْ فَضْلِهِ» به سومی.
جالب این که، همه این «برکات» مولود «حرکت» است، حرکتی در ذرات هوا در محیط مجاور زمین!
اما هیچ نعمتی تا از انسان سلب نشود، قدر آن معلوم نخواهد شد، این بادها و نسیم ها نیز تا متوقف نشوند، انسان نمی داند چه بلائی بر سر او می آید، توقف هوا، زندگی را در بهترین باغ ها همچون زندگی در سیاه چال های زندان می کند، و اگر نسیمی در سلول های زندان های انفرادی بوزد آن را همچون فضای باز می کند، و اصولاً یکی از عوامل شکنجه در زندان ها، همان توقف هوای آنها است.
حتی در سطح اقیانوس ها اگر بادها متوقف شود، و امواج خاموش گردد، زندگی جانداران دریاها بر اثر کمبود اکسیژن هوا، به مخاطره خواهد افتاد، و دریا تبدیل به مرداب و باتلاق متعفن وحشتناکی خواهد شد.
«فخر رازی» می گوید: جمله «وَ لِیُذِیقَکُمْ مِنْ رَحْمَتِهِ»؛ (تا شما را از رحمت خود بچشاند) با توجه به این که: چشانیدن در مورد «شیء قلیل» گفته می شود، اشاره به این است که تمام دنیا و نعمت دنیا رحمت اندکی بیش نیست، و رحمت واسعه الهی، مخصوص جهان دیگر است. (۱)
پی نوشت: