یاسین، متولد ۱۳۸۸ از بوشهر، فوتبال را از همان بازی‌های ساده و دوستانه‌ی دوران کودکی آغاز کرد؛ از روزهایی که بچه‌ها کنار هم جمع می‌شدند، سبک بازی یکدیگر را می‌شناختند و علاقه‌ای که ابتدا در حد یک بازی بود، آرام‌آرام جدی‌تر می‌شد.

با حمایت پدر و مادرش، یاسین وارد آکادمی فوتبال شد و مسیرش شکل حرفه‌ای‌تری پیدا کرد. او در این مسیر، الگوی مشخصی برای دنبال کردن ندارد؛ چراکه بیش از هر چیز، به پیشرفت خودش فکر می‌کند. فوتبال را برای دیده شدن دنبال نمی‌کند و اگر قرار باشد روزی نامش در جامعه شناخته شود، دوست دارد این شناخت به دلیل توانایی فنی، عملکرد حرفه‌ای و موفقیتی باشد که خودش به دست آورده است؛ نه صرفاً برای جلب توجه دیگران.

برای یاسین، فوتبال پیش از هر چیز، علاقه‌ای شخصی و مسیری برای رسیدن به موفقیت است؛ موفقیتی که می‌خواهد با تلاش خودش به آن برسد.

با این حال، در میان بازیکنان فوتبال، دو چهره را بیشتر از دیگران دوست دارد: لیونل مسی در فوتبال جهان و مهدی طارمی در فوتبال ایران. از نگاه او، هر بازیکن ویژگی‌های خاص خودش را دارد و می‌توان از هرکدام چیزی آموخت؛ از مهارت‌های فنی گرفته تا ویژگی‌های اخلاقی و حرفه‌ای.

اما مهم‌ترین بخش داستان یاسین، شاید تجربه‌ای باشد که خودش آن را یکی از درس‌های بزرگ زندگی می‌داند؛ تجربه‌ای درباره‌ی تصمیم‌گیری، پیامد انتخاب‌ها و ارزشی که زمان دارد.

حدود دو سال پیش، یاسین برای حضور در مسابقات کشوری، همراه تیم پارس جنوبی جم رفت. تمرین‌ها به‌خوبی پیش می‌رفت و حتی قرار بود با یکی از تیم‌های کنگان که در همان لیگ حضور داشت، قرارداد ببندد.

با این حال، شرایط مالی و خانوادگی ادامه‌ی همکاری با پارس جنوبی را دشوار کرده بود. رفت‌وآمد چهار بار در هفته با تاکسی، هزینه‌ی زیادی برای خانواده به همراه داشت. از سوی دیگر، تیم کنگان پیشنهاد کرده بود امکانات لازم را برای حضور او فراهم کند.

یاسین تصمیم گرفت به کنگان برود؛ تصمیمی که بعدها خودش آن را یکی از اشتباهات مهم زندگی‌اش دانست.

او بدون اطلاع مربی پارس جنوبی با تیم کنگان قرارداد بست. یک سال در آن تیم بازی کرد و عملکرد خوبی هم داشت، اما پس از مدتی به او گفته شد شرایط سنی‌اش با تیم هماهنگ نیست و باید بازیکن دیگری جایگزینش شود. در نهایت، با پرداخت مبلغی به تیم، بازیکن دیگری جای او را گرفت.

دو سال بعد، زمانی که پارس جنوبی جم مقابل تیم دیگری بازی داشت، یاسین دوباره بازیکنانی را دید که زمانی تصور می‌کرد از آن‌ها بهتر است؛ اما حالا شرایط تغییر کرده بود و آن‌ها از او جلوتر بودند.

این مواجهه، برای یاسین فقط دیدن چند بازیکن قدیمی نبود؛ بازگشت به نقطه‌ای بود که به او یادآوری کرد انتخاب‌های زندگی، حتی اگر در لحظه درست و منطقی به نظر برسند، می‌توانند مسیر آینده را تغییر دهند.

یاسین حالا می‌گوید گاهی انسان باید بعضی چیزها را تجربه کند تا معنای واقعی انتخاب‌هایش را بفهمد. او باور دارد زمان، ارزشمندترین دارایی انسان است و به همین دلیل، باید برای تصمیم‌هایی که می‌گیریم، دقت بیشتری داشته باشیم.

با وجود همه‌ی دشواری‌ها، یاسین فوتبال را رها نکرده است. او همچنان می‌خواهد در این مسیر ادامه دهد؛ حتی اگر راه همیشه مطابق انتظارش پیش نرود. برای او، ادامه دادن به معنای نادیده گرفتن گذشته نیست؛ بلکه یعنی از تجربه‌ها درس بگیرد و با آگاهی بیشتری قدم بعدی را بردارد.

در کنار فوتبال، به آینده‌ی تحصیلی‌اش نیز فکر می‌کند و احتمالاً مدیریت بازرگانی را برای ادامه‌ی تحصیل انتخاب خواهد کرد؛ مسیری تازه در کنار فوتبالی که هنوز برای یاسین، رؤیایی زنده و ادامه‌دار است...

روابط عمومی بهزیستی استان همدان