به گزارش خبرگزاری ایمنا، ۴۰ روز، برای تقویم، عدد بزرگی نیست، ۴۰ روز می‌تواند فاصله میان دو فصل باشد، فاصله میان دو اتفاق یا فقط چند ورق خوردن در تقویم روزهای زندگی، اما برای مردمی که رهبرشان را به خاک سپرده‌اند، ۴۰ روز می‌تواند به اندازه یک عمر بگذرد.

امروز، رواق دارالذکر در جوار بارگاه امام رضا(ع)، روایت همین ۴۰ روز است. اینجا، مزار شهید تنها یک نقطه در جغرافیای حرم نیست، برای بسیاری، محل یک دیدار دوباره است، دیداری که دیگر شبیه دیدارهای گذشته نیست؛ نه صدایی هست، نه دستی برای تکان دادن، نه فرصتی برای شنیدن سخنی تازه، فقط مزار است و خاطره. فقط سنگ است و نامی که برای مردم، سال‌ها با خاطرات بزرگ و روزهای مهم گره خورده است.

در میان زائران، آدم‌های مختلفی دیده می‌شوند. پیر و جوان. زن و مرد. خانواده‌هایی که دسته‌جمعی آمده‌اند و زائرانی که آرام و بی‌صدا گوشه‌ای ایستاده‌اند. هرکدام برای دقایقی خودشان را به نزدیک مزار می‌رسانند، بعضی فاتحه می‌خوانند، بعضی صلوات می‌فرستند، بعضی فقط نگاه می‌کنند و بعضی، انگار حرف‌های زیادی برای گفتن دارند؛ اما در برابر مزار، کلماتشان تمام می‌شود. دست‌ها آرام بالا می‌رود و چشم‌ها خیس می‌شود. گاهی یک «السلام علیک» کوتاه، تمام آن چیزی است که میان یک زائر و رهبر شهید ردوبدل می‌شود، اما پشت همین سلام کوتاه، حجم بزرگی از دلتنگی پنهان است.

اینجا فقط محل خاکسپاری رهبر شهید نیست، مجاورت با امام رضا(ع)، به این مزار معنای دیگری بخشیده است. رهبر شهید در جوار امامی آرمیده که میلیون‌ها دل در طول سال به سوی حرمش می‌آیند، حالا زائرانی که برای زیارت امام رضا(ع) وارد حرم می‌شوند، در مسیر زیارت، سری هم به مزار رهبر شهید انقلاب می‌زنند. می‌ایستند، سلام می‌دهند، فاتحه‌ای می‌خوانند و برای لحظه‌ای، میان شلوغی صحن و رواق، خلوتی شخصی با شهیدشان پیدا می‌کنند.

اینجا، فاصله میان زائر و رهبر شهید، فاصله چند قدم است؛ اما فاصله دل‌ها، شاید از همیشه کمتر شده باشد.

چهلم در فرهنگ سوگ، فقط پایان یک دوره نیست. گاهی آغاز مرحله دیگری از دلتنگی است؛ زمانی که هیاهوی روزهای نخست فروکش می‌کند و جای خالی آدم، آرام‌آرام خودش را در زندگی نشان می‌دهد، اما اینجا، در رواق دارالذکر، به نظر می‌رسد مردم هنوز در همان روزهای نخست شهادت رهبر انقلاب ایستاده‌اند.

در میان جمعیت، شاید روایت یک مادر از همه ساده‌تر باشد، او آمده است، نزدیک مزار می‌ایستد، دست فرزندش را گرفته و آرام فاتحه می‌خواند. کودک شاید هنوز معنای رفتن و شهادت را آن‌گونه که مادر می‌فهمد، نداند، اما مادر آمده است تا فرزندش هم بداند این نام، برای چه کسانی عزیز بوده است. این شاید یکی از مهم‌ترین تصاویر این روز باشد؛ انتقال یک خاطره از نسلی به نسل دیگر. رهبر شهید رفته است، اما میراثی که او برای امتش به جا گذاشته، باقی مانده است.

این روزها مزار رهبر شهید انقلاب محل توقف دل‌هاست. چهل روز از آن روز گذشته است؛ از روزی که پیکر رهبر شهید در جوار امام رضا(ع) آرام گرفت و حالا مردم به رواق دارالذکر می‌آیند تا مرهمی بر زخم دلشان بنشانند، زخمی که شهادت رهبر شهید بر دل‌هایشان زده است.