عیدالزهرا (س) ... فرحه الزهرا (س) ... چی چی کُشان ... تاج گذاری امام زمان (عج) ... یک هفته که از ربیع بگذرد بخشی از مردم که دوماه محرم و صفر را مشکی پوشیدهاند، مشکی را از تن به در میآورند، تا میکنند و با آه آرزو میکنند محرم سال آینده را باز هم ببینند، بعد جشنهای ربیع آغاز میشود، عدهای قرمز میپوشند، محاسن کوتاه میکنند، سبیل میگذارند و نوعی از شادی را شاهد هستیم که طبیعی نیست.
در هر صنفی، هر علاقهای، هر تفکری، نوع افراطی اش هم وجود دارد و وای از این گونه افراط... معمولا پیروان این مسیر که شورش را آن گونه که میدانم و میدانید در حقیقی و مجازی هم در میآورند قرائتی سطحی و پوستی از وقایع دارند و هیچ گاه به مغز و کنه واقعه دست نمییابند.
درست در همین ایام است که امام حسن عسکری (ع) با آن حال و وضع غم بار و رنج آور در یک حبس پادگانی به شهادت میرسند و بعد از رخت بربستن از این جهان فانی و گذرا خودبه خود امامت و ولایت شیعیان به حضرت حجت (عج) میرسد. اتفاقی که افتاده است اتفاق کوچکی نیست. هم حزن دارد و هم حماسه و شور، از اینکه صاحب داریم و حالمان خوش است از اینکه آن سایه جاری و معطر و خنک تا همین امروز بر سرماست.
در همینش هم گاهی باز افراط میبینیم. یعنی نوعی از شادی کردن افراطی که بعضی وقتها از قاعده خارج میشود و به سمت و سوی دیگری میل میکند، سؤال پیش میآید که خب چرا شام شهادت هر امام دیگری عید جشن امامت امام بعدی ا ش را نمیگیریم؟ قصه این است این امام آخر و امید آخر است، قبول که امام مرده و زنده ندارد، خواب و بیدار ندارد، حی است و ناظر، اما این آخری انگار دل خوشی و اتصال شیعه است به صاحبش. ما امسال در حالی حضرت عسکری (ع) را به سوگ مینشینیم که مصادف شده با ایام چهلم تدفین رهبر شهیدمان.
رهبری که فرهنگ مهدویت و انتظار را بسیار فرهنگی تمدن ساز و پر کارکرد برای انسان معاصر میدانست و معتقد بود، ظهور مقدماتی دارد و یکی از مقدمات ظهور همین ایستادگی در مقابل مستکبران و اهریمنان شرق و غرب است و باید جهان را برای آن شمشیر شعله ور باد حاضر کرد، اما به شرطها و شروطها، پذیرش ولایت امام و اطاعت محض از امام هم شروط اصلی تحقق ظهور است.
از دیدن و لمس لحظات عمیق و زیست با امام است. مرور کنیم همان ۱۰ روزی که چشممان به رسانه خشک شد و هر لحظه اش هزارسال گذشت تا اینکه مجلس خبرگان رهبر جدید و نایب امام زمان (عج) را معرفی کند و کسی را داشته باشیم که پشت سرش راه برویم و حرف آخر را او بزند. ما مثل بنی اسراییل در آن ۱۰ شبی که رهبرمان رفته بود به کوه طور خون، اسیر آوازهای چرک گوسالههای خوشرنگ و لعاب رسانهها نشدیم و موسایی جوان از کوه اندوه و امتحان پایین آمد و سردمدار قبیله شد.
اینک ماییم و امتحانی بزرگ و عجیب. باید حواسمان را بیشتر جمع کنیم. راستی عید ولایت مبارک همگی مان.