نزدیک به ۱۷۰ شب است که مردم در شهرهای مختلف ایران، هر شب در خیابان‌ها حضور می‌یابند و «سنگر خیابان» را حفظ کرده‌اند. این حماسه، فراتر از یک تجمع معمولی، به یک «بعثت اجتماعی» و نمادی از پیوند عمیق ملت با نظام سیاسی تبدیل شده است. تأکید رهبری بر حفظ این سنگر، نشان از اهمیت راهبردی آن در معادلات قدرت دارد. خیابان باید به عنوان قدرت اجتماعی و سنگری مهم حفظ شود و متحد بماند.

۱۷۰ شب است که خیابان‌های ایران تبدیل به سنگر شده است. تجمعاتی که با تولید مستمر محتوای حماسی، نمایش همبستگی و تقویت روحیه مقاومت، نمای موثری از بازدارندگی را در مقابله با دشمن ایفا کرده و این اعلام موضع صریح از سیاست‌ها و رویکردهای کلان نظام به عرصه ای برای بیان سرمایه اجتماعی تبدیل شده است.

حضور قشرهای مختلف در تجمعات شبانه پس از حملات نظامی امریکا و اسراییل به ایران، پیامی مستقیم به دشمنان صادر کرد که تصمیمات کلان نظام در حوزه‌های دفاعی و امنیتی، متکی بر بدنه اجتماعی فعال و پشتیبان است. همانند شعاری که در خیابان ها سروده شد: «میدان با تو خیابان با ما». این نوع حضور، هم یک کنش حماسی و مذهبی قلمداد شد و هم مانور قدرت نرم با هدف نمایش ضریب امنیت ملی .

حضور مستمر مردم در خیابان‌ها، محاسبات دشمن را با شکست مواجه کرد و در شرایطی که دشمنان بر ایجاد شکاف اجتماعی متمرکز شده بودند، این انسجام اجتماعی، راه هرگونه آشوب و ناامنی را بست.

در شرایطی که جنگ تحمیلی ۴۰ روزه خسارت‌هایی به زیرساخت‌ها وارد کرده بود و جنگ نیز اثراتی در حوزه اقتصادی داشته است اما با وجود همه فراز و نشیب‌ها، همچنان مردم در صحنه حضور دارند و این اجتماعات استمرار داشته است و تاکید اخیر رهبر انقلاب بر ادامه این تجمعات، بیانگر اهمیت راهبردی و اثربخشی این حضور به عنوان عنصر تکمیل‌کننده دیگر سیاست‌های نظام برای تامین منافع و مصالح ملی در شرایط جنگی است.
همان‌طور که اشاره شد، رهبر انقلاب بر لزوم حفظ این سنگر تأکید فرموده‌اند: «تا مکر دشمن هست و تا جنگ ادامه دارد، سنگر خیابان هم ادامه دارد» این نگاه، بیانگر آن است که تداوم حضور، نه یک اقدام مقطعی، بلکه یک ضرورت راهبردی در مواجهه با تهدیدات مستمر است.
البته هم تداوم حضور مردمی در خیابان‌ها، ضرورتی برای این روزهای شرایط جنگی ایران است و هم پاسداری از این سرمایه‌ ملی، ضروری‌ است. کارکرد اصلی این تجمعات، ناامید کردن ضدانقلاب و نمایش انسجام ملی در برابر تهدیدات بیرونی است و مردم اجازه نمی دهند که گروهی برای اهداف سیاسی خود وارد این میادین شوند.

این حضور، نماد وفاداری به کلیت نظام و آرمان‌های انقلاب است. هر گونه شعار یا موضع‌گیری که به‌نوعی چالش با سیاست‌های مصوب نظام یا قد علم کردن در برابر تصمیمات حاکمیتی تلقی شود، نه تنها سنگر را خالی از معنا می‌کند، بلکه بهانه‌ای به دست دشمن می‌دهد تا این حرکت عظیم را به «شکاف میان مردم و نظام» تعبیر کند. ملت مبعوث به خوبی مقابل چنین رویکردهایی ایستاده اند.

هیچ جریان، حزب یا شخصیتی حق ندارد این حرکت را به نام خود ثبت کند یا از آن برای پیشبرد اهداف جناحی بهره گیرد. این سنگر باید در امتداد سیاست‌های کلان نظام حرکت کند و نه در عرض آن. اگر اختلاف‌نظری در سطوح مدیریتی وجود دارد، مجاری مشخص و قانونی خود را دارد . خیابان در این برهه، سنگر دفاع و وحدت است.
روحیه‌بخشی به مدافعان کشور و ایجاد امید، مهم‌ترین ثمره این اجتماعات شبانه است که این مهم باید حفظ شود. در شرایط جنگی، اولویت، وحدت کلمه و ترک اختلافات جزئی است.

اگر این اصول رعایت شود، «سنگر خیابان» همچون سپری نفوذناپذیر، توطئه‌های دشمن را خنثی می‌کند. هوشیاری مردم، بصیرت نخبگان و انضباط سیاسی جریانات، ضامن بقای این حماسه بزرگ ملی خواهد بود.

حضور مردم، ثبت برگ‌هایی از دفتر حماسه‌ای است که در آن، ملت ایران با حضوری مستمر و بی‌بدیل در خیابان، معادلات قدرت را جابه‌جا کردند و تا زمانی که تهدیدات وجود دارد، «سنگر خیابان» به عنوان یکی از مهم‌ترین ارکان مقاومت و پشتیبانی، پابرجا خواهد ماند.