دست‌کم ۷۲ نفر ۲ هفته قبل در تلاش برای رسیدن به سئوتا، منطقه‌ای در اسپانیا از مراکش، جان خود را از دست دادند. حدود ۶۰ هزار نفر توانستند خود را به سئوتا برسانند، بسیاری از آنها از طریق دریا و برخی دیگر با عبور از نرده‌های مرزی. با این حال، تنها در عرض چند روز، بیشتر آنها به مراکش بازگردانده شدند.

مراکش و سئوتا هر ۲ در آفریقا واقع شده‌اند. اما از نظر سیاسی، سئوتا، مانند ملیلا، متعلق به اسپانیا و بنابراین متعلق به اتحادیه اروپا است. واکنش اروپا به هجوم بی‌سابقه به این منطقه برون‌بومی تقریبا یکسان بوده است. 

پایگاه فِیر آبزرور نوشت: آنچه اتفاق افتاده است به‌عنوان تهدیدی برای امنیت اروپا توصیف شده است. برخی حتی آن را حمله یا تهاجم نامیده‌اند. به افکار عمومی گفته شده است که مرز‌های خارجی اروپا باید بهتر محافظت شوند.

۲۲ کشور از ۲۷ کشور عضو اتحادیه اروپا اکنون نامه سرگشاده‌ای را که توسط دولت ایتالیا به هدایت جورجیا ملونی، نخست‌وزیر این کشور آغاز شده است، امضا کرده‌اند و در آن از سیاست مهاجرت اسپانیا انتقاد کرده و خواستار اقدام‌های امنیتی سختگیرانه‌تر در مرز‌های اروپا شده‌اند. ایتالیا همچنین مشارکت خود را در توافقنامه شنگن (که به شهروندان کشور‌های شنگن اجازه می‌دهد بدون بررسی گذرنامه از مرز‌های داخلی همه کشور‌های عضو عبور کنند) با اسپانیا به حالت تعلیق درآورده است. اینکه این چیزی بیش از یک ژست سیاسی نیست، از این واقعیت آشکار است که سئوتا در وهله اول بخشی از منطقه شنگن نیست.

در حالی که به نظر می‌رسد اروپا به سرعت در حال توافق درباره سرکوب بیشتر مهاجران است، ۷۲ جانی که به‌طرز جبران‌ناپذیری از دست رفته‌اند، به موضوعی فرعی تبدیل شده‌اند. بیشتر کسانی که جان باختند، هنوز بیشتر عمر خود را در پیش داشتند و به آینده‌ای بهتر امیدوار بودند. در عوض، آنها مرگ را در مسیری یافتند که معتقد بودند مسیر رسیدن به آن آینده است. 

در حالی که دولت‌های اروپا در لفاظی‌های امنیتی فزاینده و هشداردهنده با یکدیگر رقابت می‌کنند، این پرسش اساسی تا حد زیادی نادیده گرفته می‌شود: چرا یک جوان برای رسیدن به اروپا چنین خطرات عظیمی را می‌پذیرد؟

مردم از جنگ، خشونت، آزار و اذیت، فقر و ناامیدی ناشی از کم‌رنگ بودن چشم‌انداز یک زندگی امن و شرافتمندانه فرار می‌کنند. 

حصار‌های مرزی نمی‌توانند کسانی را که آینده‌ای روشن در جایی که هستند نمی‌بینند، بازدارند، بلکه صرفا سفر آنها را خطرناک‌تر و مرگبارتر می‌کنند. می‌توان به تفصیل در مورد نقش‌های استعمار و سایر بی‌عدالتی‌های تاریخی و شکست‌های سیاسی فعلی در ایجاد نابرابری جهانی بحث کرد. 

این نابرابری یک مفهوم انتزاعی نیست. در جهانی که همه با یکدیگر در ارتباط هستند و سیاره ما از بسیاری جهات به یک دهکده جهانی تبدیل شده است، این نابرابری به‌طور مستقیم تجربه می‌شود. 

چالش‌های مهاجرت را نمی‌توان با قرنطینه کردن خود حل کرد. این چالش‌ها نیازمند بحثی صادقانه در مورد چگونگی عادلانه‌تر کردن نظم جهانی هستند. این صرفا به معنای ابراز شفقت بشردوستانه به عنوان یک اقدام داوطلبانه نیست؛ بلکه به این پرسش مربوط می‌شود که نابرابری تا چه حد می‌تواند از نظر اخلاقی توجیه شود.

پایگاه فِیر آبزرور همچنین نوشت که اگر اروپا می‌خواهد در آینده از تصاویری مانند آنچه از سئوتا دیده شد، جلوگیری کند، باید با قاطعیت بیشتری به ریشه‌های مهاجرت بپردازد؛ ازجمله از طریق روابط تجاری عادلانه‌تر، تعهد بیشتر به همکاری‌های توسعه‌ای و گسترش مسیر‌های قانونی مهاجرت. 

به‌طور متناقض، امروزه به‌طور معمول می‌توان روند معکوس را مشاهده کرد. به‌عنوان نمونه، بسیاری از کشور‌های اروپایی بودجه کمک‌های توسعه‌ای خود را در سال‌های اخیر به‌طور قابل توجهی کاهش داده‌اند. این نشانه‌ای از نفوذ رو به رشد پوپولیسم است که دستاورد‌های سیاسی کوتاه‌مدت را بر راه‌حل‌های بلندمدت اولویت می‌دهد. 

در نهایت، چنین سیاست‌هایی نه تنها به مردم کشور‌های مبدا، بلکه به خود اروپا نیز آسیب می‌رساند.

انتهای پیام/