به گزارش ایرنا، در واحد اکرام، کودکان تحت حمایت در دو گروه اصلی قرار میگیرند؛ گروه نخست، فرزندان ایتام هستند که پدر خود را از دست دادهاند و گروه دوم، فرزندان محسنین را شامل میشود که به دلیل شرایطی مانند بدسرپرستی، طلاق، زندانی بودن یکی از والدین، بیماری صعبالعلاج یا متارکه خانواده در شرایط نیازمند حمایت قرار گرفتهاند.
به گفته محسن خداشناس، اکنون ۸۰ کودک یتیم و ۲۱۰ فرزند محسنین در دماوند تحت حمایت قرار دارند و در کنار آنها حدود یکهزار و ۷۹۶ حامی نیز در این طرح مشارکت میکنند که حدود یکهزار و ۵۶۰ نفر از آنها دماوندی هستند و بخش دیگری از تهران و دیگر شهرستانها به جمع حامیان پیوستهاند.
اما شاید مهمترین عدد این گزارش، تعداد کودکانی باشد که در انتظار حامی نیستند؛ خداشناس میگوید: همه کودکانی که در حال حاضر تحت پوشش این واحد هستند حامی دارند اما این به معنای بی نیازی این کودکان به حمایت های بیشتر نیست.
این وضعیت همان طور که خداشناس گفته به معنای پایان نیازهای این کودکان نیست؛ بلکه نشان میدهد مسیله جذب حامی در مقطع فعلی، دستکم بر اساس آمار اعلامی کمیته امداد، پوشش داده شده و پرسش مهمتر اکنون این است که این حمایت تا چه اندازه میتواند به ثبات و توانمندی خانوادهها منجر شود.
حمایت فقط یک واریزی ماهانه نیست
حمایت حامیان در دماوند به پرداخت ماهانه محدود نمیشود و برای کودکان یتیم، سرانه ماهانه سه میلیون تومان و برای فرزندان محسنین دو میلیون و ۵۰۰ هزار تومان تعیین شده است؛ مبالغی که از سوی حامی به حساب مستقیم کودک واریز میشود.
در کنار این پرداختها، کمکهای موردی و مناسبتی نیز بخشی از حمایتها را تشکیل میدهد مانند تامین لوازمالتحریر در آستانه سال تحصیلی، بستههای معیشتی در ماه رمضان و تهیه پوشاک در مناسبتهای مختلف از جمله اقداماتی است که با مشارکت خیرین انجام میشود.
حمایتها در موارد دیگری مانند هزینههای تحصیلی، اجاره مسکن، ازدواج و نیازهای معیشتی خانوادهها نیز دنبال میشود؛ بنابراین «حامی داشتن» برای یک کودک صرفا به معنای دریافت یک مبلغ ثابت ماهانه نیست و شبکهای از کمکهای تکمیلی نیز در کنار آن شکل گرفته است.
این حمایتها در حالی انجام میشود که تعداد کودکان و میزان حمایتها ثابت نیست و با ورود یا خروج افراد از چرخه حمایت، ارقام تغییر میکند.
به گفته رییس کمیته امداد امام خمینی(ره) شهرستان دماوند در سه ماه نخست امسال نیز حدود ۲۰ حامی جدید به جمع حامیان دماوند اضافه شدهاند؛ هرچند تعطیلات نوروز و وقفه فعالیت ادارات در پی شرایط جنگی، بر روند جذب حامیان اثر گذاشته است.
وقتی مددجو از دریافتکننده به حامی تبدیل میشود
در میان روایتهای مربوط به واحد اکرام، بخش قابل توجهی به افرادی مربوط میشود که سالها پیش خودشان در جایگاه دریافتکننده حمایت قرار داشتند، اما پس از تغییر شرایط زندگی، به جمع حامیان پیوستهاند.
از جمله تجربههای مطرحشده توسط خداشناس مربوط به مددجویی است که پس از دریافت تسهیلات و رسیدن به اشتغال و درآمد پایدار، نهتنها از چرخه نیاز خارج شد، بلکه خودش برای حمایت از یک کودک اعلام آمادگی کرد و حال خودش یکی از حامیان است، در نمونهای دیگر، خانوادهای که سالها پیش برای تأمین مسکن و جهیزیه فرزندانش از حمایتهای کمیته امداد استفاده کرده بود، پس از بهبود شرایط اقتصادی، خود به جمع حامیان پیوستند.
این تغییر نقش، شاید مهمتر از خود رقم کمکهای مالی باشد؛ زیرا نشان میدهد حمایت اجتماعی در بهترین حالت نباید صرفا به تداوم وابستگی منجر شود، بلکه میتواند فرصتی برای رسیدن خانواده به ثبات و سپس بازگشت آن به چرخه مشارکت اجتماعی باشد.
چند نمونه فردی بهتنهایی شاید نتواند موفقیت یک نظام حمایتی را اثبات کند قطعا برای قضاوت درباره میزان اثرگذاری این حمایتها، باید مشخص شود چه تعداد از خانوادههای تحت پوشش در سالهای گذشته به اشتغال پایدار، مسکن مناسب یا استقلال اقتصادی رسیده و چه تعداد از مددجویان سابق بعدها خودشان به حامی تبدیل شدهاند، اما همین چند نمونه نشان دهنده این است که این طرح میتواند بسیار تاثیرگذار باشد.
همه کودکان حامی دارند اما بی نیاز نیستند
اکنون که به گفته رییس کمیته امداد، هیچیک از ۲۹۰ کودک تحت حمایت اکرام دماوند در انتظار حامی نیستند نباید جذب حامی نادیده گرفته شود چراکه حامی بیشتر میتواند شرایط بهتر برای کودکان نیازمند فراهم کند.
پسران تحت حمایت معمولاً تا ۱۸ سالگی و در صورت ادامه تحصیل تا ۲۲ سالگی تحت پوشش قرار میگیرند و دختران نیز تا ۲۵ سالگی از این حمایت برخوردارند، مگر اینکه پیش از آن ازدواج کنند این بازه زمانی نشان میدهد حمایت از کودک صرفا یک کمک کوتاهمدت نیست و میتواند سالها ادامه داشته باشد.
اندازهگیری میزان موفقیت در این طرح نیازمند سنجش آن از منظر تعداد حامیان و میزان تغییری که این حمایتها در زندگی خانوادههای نیازمند ایجاد میکند، است از همین رو هرکدام از ما براساس مسئولیت های اجتماعی که داریم می توانیم یک حامی باشیم.