به گزارش روز شنبه گروه علمی ایرنا از بنیاد ملی علم ایران (INSF)، نوروزی با مدرک دکتری تخصصی بیوتکنولوژی با گرایش بیوشیمی از دانشگاه کانستراکتور آلمان درباره این طرح توضیح داد: انحلالپذیری و نفوذپذیری سلولی دارو یکی از چالشهای علم پزشکی و دارویی محسوب میشود. برای حل این مشکل دو راهحل وجود دارد؛ راهحل اول تغییر ساختار شیمیایی دارو است. مانند اضافه کردن گروههای عاملی یونیزه شونده و باردار. این روش به تغییر ماهیت دارو منجر میشود و میتواند اثرات کاملاً غیرقابل پیشبینی در اثربخشی دارو به دنبال داشته باشد و راهحل دوم، استفاده از حاملهای دارویی است.
وی توضیح داد: حامل دارو با اتّصال به دارو نفوذپذیری آن را افزایش میدهد. مطلوب است حامل دارو انحلالپذیری آن را هم افزایش دهد. داروهای کممحلول در آب مانند کورکومین و کمپتوتسین از گروههای هیدروفوب تشکیل شدهاند. حمل این داروها نیازمند اتّصال سوپراملکولی آنها به حاملی است که آن هم بایستی از گروههای هیدروفوب تشکیل شده باشد، اما چنین حاملی مشکل انحلالپذیری را مضاعف میکند.
این پژوهشگر در ادامه بیان کرد: در این تحقیق، یک حامل پپتیدی با خواص دوگانه آبدوستی و آبگریزی (آمفیپاتیک) بهمنظور افزایش انحلالپذیری و حمل دارو طراحی شد. بسیاری از داروهای موجود در بازار نیازمند حامل مناسبی هستند تا انحلالپذیری و نفوذپذیری سلولی آنها افزایش پیدا کند. همچنین مشکل ایجاد تجمعات پپتیدی در پپتید آمفیپاتیک با استفاده از ترکیب پاراسولفوناتوکلیکس آرن مرتفع شد.
وی تصریح کرد: معرفی ردههای پپتیدی طراحی شده در این پروژه میتواند بهعنوان حاملهای غیر اختصاصی برای حمل داروهای مختلف، پروتئینها، مواد مورد استفاده در تصویربرداری، ذرات نانو تست شود. بنابراین در این پروژه اصول و مبانی شیمی سوپراملکولی، و ماکرؤسایکلی جهت حل مشکلات واقعی در علم پزشکی و بهویژه دارویی به کار میرود.
نوروزی، تولید دانش فنی سنتز، انحلالپذیری و بهکارگیری پپتیدهایی که چالشها و ملاحظات سنتزی متعدد دارند را از دستاوردهای این پروژه عنوان کرد.