« اتحاديه اروپا و ۲۶ كشور جهان روز چهارشنبه ۲۱ مرداد با انتشار بيانيه‌اي مشترك، اعدام معترضان در ايران را محكوم كردند و از جمهوري اسلامي خواستند به استفاده از مجازات اعدام پايان دهد. » اين در حالي است در روزهاي اخير با ورود مسوولانه و ‌بررسي‌هاي دقيق دستگاه قضايي، روند اجراي مجازات اعدام در ارتباط با قضاياي دي ماه به ‌شدت كاهش پيدا كرده بود و اميد‌ گشايش بسيار بود و همچنان نيز هست. حال يكباره اين چند كشور اصطلاحا « دنگ‌شان» مي‌گيرد و براي آنها جان ايرانيان اهميت پيدا مي‌كند و نگران اجراي مجازات اعدام در ايران مي‌شوند. گويا برخي از همين جماعت نبودند كه تصريح كردند آن «كار كثيف» بر عهده رژيم صهيونيستي گذاشته شده است و همين جماعت نبودند كه در برابر ريخته شدن خون هزاران هموطن ايراني در طول دو جنگ اخير سكوت كردند چه شد كه يكباره نگران جان ايرانيان و اجراي اعدام شده‌اند؟! بسيار خوش‌خيالي، بلكه سفاهت است اگر كسي باور كند براي غربي‌ها، جان ايرانيان و اساسا ايران و ايراني اهميتي داشته باشد كه تاييدات و سكوت‌هايشان در برابر رنج و درد ايرانيان در ماه‌هاي اخير سند ننگيني است كه از حافظه ما ايرانيان نخواهد رفت.‌اي كاش به سكوت مرگبارشان ادامه مي‌دادند و در مورد اعدام‌ها هم سكوت مي‌كردند. چرا؟ براي اينكه به نظر نگارنده اين اظهار نگراني‌ها و نامه‌پراكني‌ها بيشتر نه براي «جلوگيري از اعدام» كه براي «تحريك به اعدام» طراحي و تنظيم شده. تحريكي زيركانه كه ظاهرش با باطنش متفاوت است. توضيح مطلب آنكه معمولا در موضوع صدور و اجراي احكام اعدام به خصوص در مسائل سياسي-امنيتي، كشورهاي خارجي با صدور بيانيه تلاش مي‌كنند كه فشار سياسي-رسانه‌اي را شدت ‌بخشند و در نقطه مقابل برخي فعالان رسانه‌اي در داخل كشور و برخي تصميم‌گيران زماني كه هجمه كشورهاي اروپايي و اپوزيسيون را مشاهده مي‌كنند در اقدامي واكنشي بر شدت عمل مي‌افزايند و تسريع در كار را مطالبه مي‌كنند و اعدام را پاسخي دندان‌شكن به ياوه‌گويي‌ها و مداخلات خارجيان تلقي مي‌كنند و در اين ميانه جان انسان‌هاست كه دستخوش مرگ است.اما آيا آن اعتراض‌ها و كنش‌ها واقعي است يا غيرواقعي؟ بررسي آثار اعدام‌ها در جامعه و تاثير مثبت يا مخرب آن به خصوص بعد از التهابات اجتماعي، نيازمند بررسي دقيق است، اما‌ بايد مراقب بود كه در مقام واكنش به اقدامات دشمنان و بيانيه‌هاي مهوع اين جماعت به عكس‌العمل واداشته نشويم، چراكه اين جماعت حيال به درستي تشخيص داده‌اند كه يكي از عواملي كه مي‌تواند انسجام‌شكن باشد و براي كشاندن مردم به خيابان آتش‌تهيه آماده كند و فردا روزي -خداي ناكرده- آشوب و ‌بلوا به راه بيندازد، شوك‌هاي ناشي از اخبار اعدام جوانان است. فلذا به نظر مي‌رسد اين كشورها با بيانيه‌نويسي سعي در تحريك بخشي از حاكميت جهت اجراي اعدام را دارند و نه توقف اعدام‌ها و اتفاقا در چنين موقعيتي بهترين واكنش به اين جماعت حيله‌گر آن است كه بررسي‌هاي دقيق‌تر و تأنّي بيشتر نسبت به پرونده‌ها مبذول شود مبادا ناخواسته با اجراي اعدام بيشتر در ظاهر خلاف خواست دشمنان عمل شود، اما عملا مطلوب واقعي اين جماعت بي‌چشم و رو برآورده شود و خداي ناكرده هم جان ايرانيان و هم انسجام ايرانيان در معرض آسيب قرار گيرد. فراموش نكرده‌ايم كه در بهمن سال ۱۴۰۱ با ورود رياست دستگاه قضا و تقاضاي عفو از رهبري شهيد، چه آب سرد و گوارايي بر فضاي ملتهب اجتماعي ريخته شد كه اگر آن اقدام بخردانه نبود خدا مي‌دانست وضعيت كشور به كجا منجر مي‌شد. اميد كه دلسوزان كشور با دشمن‌شناسي اجازه ندهند با اقداماتي واكنشي پازل دشمن تكميل و رنج‌هاي ايرانيان افزون شود.