ناسا در حال بررسی طرحی برای تبدیل نمونه مهندسی مریخنورد پشتکار به یک ماهنورد هستهای است؛ وسیلهای که میتواند در قطب جنوب ماه حتی در تاریکی کامل به کاوش و نقشهبرداری بپردازد.
به گزارش گروه ترجمه خبرگزاری برنا به نقل از انگجت، ناسا در طرحی جدید قصد دارد یکی از نمونههای مهندسی مریخنوردهای خود را که سالها برای آزمایش قابلیتها و بهروزرسانیهای مریخنوردهای کنجکاوی و پشتکار روی زمین مورد استفاده قرار گرفته است به ماه بفرستد.
این پروژه که در حال حاضر با نام PROMISE شناخته میشود مخفف عبارت Polar Rover for Observation, Mapping and In-Situ Exploration به معنای مریخنورد قطبی برای مشاهده نقشهبرداری و اکتشاف در محل است و قرار است در صورت عملیاتی شدن در قطب جنوب ماه فعالیت کند.
ناسا در اواخر ماه ژوئن از این طرح رونمایی کرد. بر اساس گزارشهای منتشرشده از جمله گزارشهای Ars Technica شبکه خبری BBC و انجمن غیرانتفاعی Planetary Society این ماهنورد قرار است بر پایه نمونه مهندسی مریخنورد پشتکار ساخته شود.
با این حال ناسا در اطلاعیه رسمی خود PROMISE را یک وسیله نقلیه ترکیبی از نمونههای مهندسی مریخنوردهای پشتکار و کنجکاوی توصیف کرده است بنابراین ممکن است نسخه نهایی این کاوشگر، ترکیبی از قابلیتها و تجهیزات هر دو مریخنورد باشد.
نمونه مهندسی مریخنورد پشتکار که قرار است پایه اصلی PROMISE باشد پیشتر با نام OPTIMISM شناخته میشد. این نام مخفف عبارت Operational Perseverance Twin for Integration of Mechanisms and Instruments Sent to Mars است.
OPTIMISM در اصل برای حضور در ماموریت فضایی ساخته نشده بود. این نمونه روی زمین باقی ماند تا مهندسان ناسا بتوانند پیش از ارسال فرمانها و بهروزرسانیهای نرمافزاری یا سختافزاری به مریخ آنها را روی نمونهای تقریبا مشابه آزمایش کنند.
اکنون ناسا میخواهد از این سختافزار که سالها برای توسعه و آزمایش مریخنوردهای مریخی مورد استفاده قرار گرفته است در مأموریتی کاملا متفاوت بهره ببرد.
جرد آیزاکمن، مدیر ناسا در جریان ارائه برنامههای این سازمان برای توسعه پایگاه قمری درباره این ایده گفت که ناسا سالها تجربه کار با دو مریخنورد روی سطح مریخ را در اختیار دارد و سختافزاری نیز وجود دارد که هزینه ساخت آن از محل منابع عمومی تامین شده است.
او با اشاره به همین موضوع، این پرسش را مطرح کرد که چرا از این سختافزار برای ماموریت به ماه استفاده نشود. به گفته آیزاکمن این کاوشگر میتواند در مدت نسبتا کوتاهی قابلیت قابلتوجهی را به منطقه قطب جنوب ماه منتقل کند.
برنامه اصلی ناسا برای PROMISE کاوش قطب جنوب ماه است؛ منطقهای که یکی از مهمترین گزینهها برای ایجاد پایگاههای دائمی یا بلندمدت انسانی در آینده محسوب میشود.
اهمیت قطب جنوب ماه تا حد زیادی به وجود احتمالی ذخایر قابلتوجه یخ آب در دهانهها و مناطق همیشه سایهدار آن مربوط میشود. آب موجود در این مناطق میتواند در ماموریتهای آینده بهعنوان منبع آب آشامیدنی، اکسیژن و حتی هیدروژن و اکسیژن مورد استفاده در سوخت موشکها اهمیت داشته باشد.
PROMISE قرار است علاوه بر شناسایی و نقشهبرداری از محیط اطراف خود به بررسی ویژگیهای سطح و زیرسطح ماه نیز بپردازد. چنین دادههایی میتواند به ناسا برای انتخاب محل مناسب پایگاههای آینده و برنامهریزی ماموریتهای انسانی کمک کند.
ماهنوردی که به نور خورشید وابسته نیست
یکی از مهمترین ویژگیهای پیشنهادی PROMISE استفاده از یک مولد ترموالکتریکی رادیوایزوتوپی چندماموریتی یا MMRTG است.
این سامانه از پلوتونیوم بهعنوان منبع انرژی استفاده میکند. گرمای حاصل از واپاشی طبیعی پلوتونیوم توسط مولد به انرژی الکتریکی تبدیل میشود و میتواند انرژی مورد نیاز تجهیزات کاوشگر را تأمین کند.
استفاده از چنین منبع انرژیای یک مزیت مهم برای فعالیت در ماه ایجاد میکند زیرا PROMISE برای تولید انرژی مانند بسیاری از کاوشگرهای خورشیدی وابسته به تابش مستقیم خورشید نخواهد بود.
کارلوس گارسیا-گالان، مدیر برنامه پایگاه ماه ناسا درباره این ویژگی گفت که وجود یک مولد رادیوایزوتوپی هستهای روی ماهنورد این امکان را فراهم میکند که کاوشگر تقریبا بدون توجه به میزان روشنایی منطقه به فعالیت بپردازد.
او همچنین تاکید کرد که زنده ماندن در شب طولانی ماه یکی از چالشهای اصلی ماموریتهای سطح ماه است اما وجود این قابلیت هستهای میتواند نگرانی مربوط به تامین انرژی در این دوره را کاهش دهد.
این ویژگی بهخصوص برای قطب جنوب ماه اهمیت دارد، جایی که شرایط نور و سایه بهشدت متغیر است و برخی مناطق برای دورههای طولانی در تاریکی قرار دارند.
با وجود قابلیتهای پیشبینیشده PROMISE در حال حاضر تنها یک طرح مفهومی است و هنوز نمیتوان آن را یک ماهنورد آماده پرتاب دانست.
نمونه OPTIMISM برای آزمایش روی زمین ساخته شده و برای تبدیل شدن به یک وسیله نقلیه فضایی عملیاتی به مجموعهای گسترده از تغییرات، ارتقاها و آزمایشهای جدید نیاز دارد.
ناسا تاکنون جزئیات کاملی درباره تغییرات مورد نیاز برای آمادهسازی این نمونه منتشر نکرده است. با این حال طبق اطلاعات منتشرشده از سوی Planetary Society نمونه فعلی فاقد برخی تجهیزات حیاتی برای یک ماموریت فضایی است. از جمله این موارد میتوان به حسگرهای لازم برای کنترل دمای داخلی، تجهیزات علمی آماده پرواز، سامانه ارتباطی و مولد انرژی اشاره کرد بنابراین حتی اگر ساختار اصلی این نمونه برای آزمایشهای زمینی مناسب باشد نمیتوان آن را بدون تغییرات اساسی به ماه فرستاد.
یکی دیگر از چالشهای مهم محیط خشن سطح ماه است. گردوغبار ماه برخلاف بسیاری از ذرات خاک روی زمین، بسیار ریز، ساینده و دارای لبههای تیز است و میتواند برای قطعات مکانیکی، آببندیها، اتصالات و تجهیزات الکترونیکی مشکل ایجاد کند.
اجزای نمونه OPTIMISM در ابتدا برای فعالیت در چنین محیطی طراحی نشدهاند و بسیاری از آنها برای تحمل شرایط سخت و ساینده گردوغبار ماه رتبهبندی نشدهاند.
در نتیجه تبدیل این نمونه آزمایشی به یک ماهنورد عملیاتی نیازمند ارتقای گسترده تجهیزات و احتمالا انجام مجموعهای از آزمایشهای محیطی و حرارتی خواهد بود.
هزینه میلیاردی و پرتاب در اوایل دهه ۲۰۳۰
هزینه دقیق پروژه PROMISE هنوز از سوی ناسا اعلام نشده است زیرا این پروژه در مرحله مفهومی قرار دارد. با این حال، برآورد Planetary Society نشان میدهد که توسعه و آمادهسازی این ماهنورد میتواند بین ۷۰۰ میلیون دلار تا ۱.۳ میلیارد دلار برای ناسا هزینه داشته باشد.
در صورت تامین بودجه و عبور پروژه از مراحل طراحی و توسعه انتظار میرود PROMISE زودتر از اوایل دهه ۲۰۳۰ راهی ماه نشود؛ بنابراین اگرچه ایده استفاده مجدد از سختافزار مریخنوردهای ناسا برای کاوش ماه میتواند زمان توسعه یک ماهنورد جدید را کاهش دهد اما PROMISE همچنان با مسیر طولانی برای تبدیل شدن از یک نمونه آزمایشی زمینی به یک وسیله نقلیه فضایی آماده ماموریت روبهرو است.
در صورت تحقق این طرح PROMISE میتواند یکی از نخستین کاوشگرهای زمینی ناسا باشد که تجربه و فناوری توسعهیافته برای اکتشاف مریخ را به خدمت کاوش ماه میآورد؛ ماموریتی که تمرکز اصلی آن بر قطب جنوب ماه و فراهم کردن اطلاعات لازم برای حضور طولانیمدت انسان در این منطقه خواهد بود.
انتهای پیام/