خبرگزاری بین‌المللی اهل‌بیت(ع) ـ ابنا: پیامبر اکرم (ص) فرمود: «إنَّ لِقَتلِ الحُسَینِ حَرارةً فی قُلوبِ المُؤمِنینَ لا تَبرُدُ أبداً»؛ (۱) یعنی «برای شهادت حسین (ع)، حرارت و گرمایی در دل های مؤمنان است که هرگز سرد و خاموش نمی‌شود.» این حدیث نبوی، نه یک پیش بینی ساده، بلکه حقیقتی است که قرن هاست در برابر سخت ترین آزمایش ها، خود را اثبات کرده است. آنچه در کربلا اتفاق افتاد، نه یک واقعه تاریخی که یک آتش ایمانی بود که از دل آن روز تا ابدیت، تپش دارد.

 تاریخ، تلاش های بی امان دشمنان اهل بیت را برای محو این آتش به خوبی به یاد دارد. خلفای بنی امیه، هفتاد سال پس از عاشورا، راه های کربلا را با محاصره های نظامی سنگین بستند تا زائری به قبر امام حسین (ع) نرسد. آنها با شکنجه، زندان، مثله کردن و حتی قتل، سعی در قطع این پیوند داشتند؛ اما هرگز موفق نشدند. زائران شبانه و پنهانی، از بیراهه ها خود را به حائر می رساندند و در تاریکی، بر مزار آن امام شهید اشک می ریختند.

 اما بنی عباس از بنی امیه در این جنایت پیشی گرفتند. متوکل عباسی، بدنام ترین دشمن خاندان پیامبر، چهار مرتبه دستور تخریب قبر مطهر امام حسین (ع) را صادر کرد. او مأمور داد تا زمین حرم را شخم بزنند و در آن گندم بکارند تا اثری از قبر باقی نماند و خاطره آن از دلها زدوده شود . اما زمین کربلا که با خون سیدالشهداء آبیاری شده بود، گندم نمی رویاند؛ عشق می رویاند.

 جنایت متوکل به تخریب محدود نشد. او بخشنامه ای صادر کرد که زیارت قبر امام حسین (ع) آزاد است، اما به شرط اینکه دست راست زائر قطع شود!  عاشقان حسینی، یک یک از این در عبور کردند. مورخان نقل کرده اند که زنی به قصد زیارت، دست راست خود را به مأمور نشان داد که سال قبل قطع شده بود و گفت: «دست راستم را سال گذشته قطع کرده اید، امسال نوبت دست چپم است» اینجا، عشق به حسین (ع) نه از قطع دست که از خدایی که برایش این راه را انتخاب کرده بود، حکایت داشت.

 این دشمنی تنها به دوران خلفای جور محدود نشد. هزارسال بعد زمان حکومت خاندان بعث بر عراق وقتی صدام حسین بر این کشور حکومت می کرد نیز همین محدودیت ها وجود داشت. حزب بعث پیاده روی اربعین را ممنوع کرده بود، ایرانی ها حق ورود به عراق و زیارت سیدالشهدا را نداشتند. ولی با آن همه سختی و مشقت عراقی ها شبانه و از مسیرهای سخت و ناهموار این آیین را ادامه دادند و هرگز این امر تعطیل نشد.

 دلیل ناتوانی ظالمان در کمرنگ کردن این شور چیست؟ رمز این شکست تاریخی، در همان «شور و حرارت» نهفته است که حدیث از آن سخن گفته. این شور، یک احساس زودگذر عاطفی نیست. امام سجاد (ع) در روز عاشورا به حضرت زینب (س) فرمود که خداوند از گروهی پیمان گرفته است که بدنهای پاره پاره شهدا را دفن کنند و بر قبر حسین (ع) پرچمی برافرازند که هیچگاه اثرش کهنه نشود. این یک عهد الهی است و اراده انسان ها در برابر آن، هیچ گاه پیروز نبوده و نخواهد بود.

 ائمه معصومین (ع) خود، به رغم همه این خطرها، بر این زیارت تأکید می کردند. معاویه بن وهب گوید که امام صادق علیه السلام به من فرمودند: « ... لا تَدَعْهُ لِخَوْفٍ مِنْ أَحَدٍ، فَمَنْ تَرَکَهُ لِخَوْفٍ، رَأَی مِنَ الْحَسْرَةِ مَا یَتَمَنَّی أَنَّ قَبْرَهُ کَانَ بِیَدِهِ [عِنْدَهُ]
أَمَا تُحِبُّ أَنْ یَرَی اللَّهُ شَخْصَکَ وَ سَوَادَکَ مِمَّنْ یَدْعُو لَهُ رَسُولُ اللَّهِ(ص) وَ عَلِیٌّ وَ فَاطِمَةُ وَ الْأَئِمَّةُ(ع)؟! ... » (۲) یعنی ای معاویه بسبب  ترس و  وحشت ، زیارت قبر امام حسین علیه السلام را ترک مکن؛ زیرا کسی که زیارت آن حضرت را ترک کند چنان حسرتی بخورد که آرزو نماید قبر آن حضرت نزد او باشد و بتواند بسیار به زیارتش برود. آیا دوست داری که خدا تو را در زمره کسانی ببیند که پیامبر خدا و حضرت علی و فاطمه و ائمه علیهم السلام در حقشان دعا فرموده است؟

 هرگز نباید زیارت حسین (ع) را به خاطر ترس رها نکن، زیرا حسرت بزرگی در پی دارد. و این، همان شعور عاشورایی است که می داند بهای رسیدن به حسین، گاه از جان و مال نیز بالاتر است.

 دشمنان، هر بار گمان کردند که با تخریب، با قطع دستها، با بمباران، یا با فراموشی، می توانند این شور را خاموش کنند، اما هر بار، این عشق بود که بر همه موانع پیروز شد. امروز، سالانه ده ها میلیون زائر از سراسر جهان، با پای پیاده و در اوج سختی ها، خود را به کربلا می رسانند. آنها همان مسیری را می روند که زمانی، در دل شب، از ترس نیزه های دشمن می گریختند. و این، مصداق عینی همان «رمز قرآن» است که از حسین (ع) آموختیم؛ تفسیر عینی آیه "وَ لَا تَهِنُوا وَ لَا تَحْزَنُوا" (۳) که در خون او جاری شد.

 زهرا صالحی فر، کارشناس ارشد قرآن و حدیث، دانشجوی کارشناسی ارشد مدیریت رسانه دانشگاه باقرالعلوم.

 منابع

 ۱. جامع احادیث الشیعه ، ج ۱۲، ص ۵۵۶

 ۲.کامل الزیارات - الباب الربعون، ج۱ و الکافی، ج‏۴، ص۵۸۲و ثواب الاعمال، ص۹۵

 ۳. سوره آل عمران، آیه ۱۳۹