سرویس فرهنگ و نشر خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا)، سعید کلاری، فعال صنعت چاپ: آشنایی اولیه و تصویرسازی ذهنی من با شغل خبرنگاری به زمانی برمیگردد که در میانه کودکیام، جایی که توان خواندن و نوشتن را پیدا کرده بودم و میتوانستم بدون کمک دیگران بهویژه پدرم سری کتابهای معروفِ «تنتن» را بخوانم.
قهرمانی که شغل اصلیاش خبرنگاری بود اما همیشه در دل حوادث و اتفاقات مختلف به روایتِ و حلِ معماها میپرداخت، تا پیش از آن فقط مسحور تصاویر رنگیاش بودم اما بعد از آن مجذوب شخصیت قهرمانی «تنتن» شدم و در افکار کودکانهام خبرنگاری مساوی با کارگاه یا پلیس مخفی بود.
تصور میکردم خبرنگاران قدرت ماورایی دارند و برای کمک به مردم به مبارزه با آدمهای بد روزگار اقدام میکنند؛ گذر عمر، مطالعه بیشتر، حضور در جامعه و آشنایی و دوستی با خبرنگاران باعث شد بین شناخت اولیه و ثانویهام از شغل خبرنگاری تفاوت چشمگیری ایجاد نشود، جز اینکه همان تصاویر زیبای کارتونی شمایل انسانهایی واقعی به خود گرفته بودند و قدرت قلم به اعجاز، در دستانشان همان قدرت ماورایی را به آنها میداد که در کودکی حس کرده بودم.
انسانهای شریفی که با وجود ناملایمات فراوان و گاهی خطراتی، اما مصمم به روایتگری از تمام اتفاقات خوب و بد اطراف جامعه خود بودند، خبرنگاران همچون آینه به دستانی که جامعه را از صدر تا ذیل مجبور میکردند جلوی آنها بایستند و با بازتاب نور و تاریکی، درهم، چهره واقعی خود را با تمام رنجها و غمها و کاستیهایش، شادی و سرمستی و موفقیتهایش را به چشم خودشان ببینند.
در نهایت صداقت و بیپردهپوشی کمبودها و کم کاریها را پیش چشم مسئولان میگذارند، که ضرباهنگ آن خواب از سر مدهوششان بپراند، شاید بیرحمانه به نظر بیاید اما خبرنگاری یکی از کارهایی هست که بیرحمی تمامعیار لازمه آن برای حفظ جامعه از آلودگیهاست.
دو چشم بینا و تیزبین که هر روز و هر ساعت جامعه را رصد میکند و آماده اعلام هشدار است؛ فقط کافی است تصور کنید در دنیا خبرنگار و مطبوعات و نشریات گوناگون وجود نداشتند!
چه اتفاقی میافتاد؟
اینجاست که باید قدردان زحمات این عزیزان بود و از از انتخاب و قبول مسئولیتشان در شغل پُراسترس و سخت خبرنگاری تشکر کرد. ۱۷ مردادماه که مزین به نام خبرنگار است به سهم خودم از خبرنگاران تخصصی صنعت چاپ که در راه توسعه و پیشرفت این صنعت قلم و قدم برمیدارند تقدیر و تشکر میکنم. امیدوارم در این مسیر سخت موفق و سربلند باشید.