ترامپ را اگر فقط با حرف‌هایش بشناسید، تصور می‌کنید هر هفته یک جنگ جدید در راه است‌ اما عملکردش چیز دیگری می‌گوید؛ تهدید، ضرب‌الاجل، تعویق و بازگشت به مذاکره. الجزیره هم این الگوی تکراری را در رفتار او شناسایی کرده است.این فقط مربوط به امروز نیست. سال‌۲۰۱۹ نیز پس از سرنگونی پهپاد فوق‌پیشرفته گلوبال هاوک، ترامپ اعلام کرد هواپیماها آماده حمله بودند، اما دقایقی مانده به عملیات دستور توقف داد.
این رفتار یک واقعیت را نشان می‌دهد؛ قدرت واقعی فقط در تهدید نیست، در توان اجرای تهدید است. وقتی ضرب‌الاجل‌ها یکی‌یکی به مذاکره ختم می‌شوند، یعنی هزینه اقدام نظامی برای واشنگتن سنگین است.
چرا؟ چون هر درگیری مستقیم با ایران می‌تواند هزاران نیروی آمریکایی، ده‌ها پایگاه نظامی، تنگه هرمز و حدود یک‌پنجم تجارت دریایی نفت جهان را درگیر کند و بازارهای انرژی و اقتصاد جهانی را تحت‌تأثیر قرار دهد.
راهبرد ایران نیز دقیقا همین بوده است؛ افزایش هزینه جنگ تا گزینه نظامی برای آمریکا صرفه نداشته باشد. در چنین شرایطی، اگر مذاکره‌ای شکل بگیرد، طرف مقابل با این جمع‌بندی پای میز می‌آید که فشار نظامی نتوانسته نتیجه مورد نظرش را به‌دست آورد.