شفقنا- امید عالیشاه یکی از بازیکنانی است که برای همیشه در ذهن هواداران پرسپولیس باقی خواهد ماند؛ بازیکنی که فراتر از یک بازیکن عادی بود و قطعا یکی از اسطوره های این باشگاه پرطرفدار به شمار می آید.
به گزارش شفقنا ورزشی، امید عالیشاه برای هواداران پرسپولیس فقط یک بازیکن نیست؛ او بخشی از خاطرات یک نسل از هواداران سرخ است. بازیکنی که سالها با پیراهن پرسپولیس جنگید، روزهای سخت و شیرین زیادی را تجربه کرد و در نهایت بازوبند کاپیتانی این تیم را بر بازو بست.
عالیشاه متولد ساری است و فوتبال حرفهای خود را از نساجی آغاز کرد. پس از حضور در نفت تهران و راهآهن، در سال ۱۳۹۲ به پرسپولیس پیوست و خیلی زود به یکی از بازیکنان تأثیرگذار تیم تبدیل شد. او در دوران حضورش در پرسپولیس، بارها با پاسهای دقیق، نفوذهای خطرناک و توانایی خلق موقعیت، نقش مهمی در موفقیتهای تیم ایفا کرد.
یکی از خاطرهانگیزترین لحظات دوران فوتبال او، گلزنی مقابل استقلال در دربی تهران بود؛ گلی که نام عالیشاه را برای همیشه در تاریخ شهرآورد پایتخت ثبت کرد. او همچنین در پایان لیگ پانزدهم به عنوان بهترین پاسور لیگ شناخته شد.
اما شاید مهمتر از آمار و گل و پاس گل، وفاداری عالیشاه به پرسپولیس باشد. سالها حضور در این باشگاه باعث شده او برای هواداران، نمادی از تعصب، استمرار و جنگیدن برای پیراهن سرخ باشد. در سالهای اخیر نیز بازوبند کاپیتانی را بر بازو بسته و به یکی از باتجربهترین چهرههای رختکن پرسپولیس تبدیل شده است. او در دوران اوجش بارها با پیشنهادهای بهتر از حقوقی که در پرسپولیس به او داده می شد مواجه شد اما به عشق این پیراهن و وفاداری به آن و هواداران تیم را ترک نکرد و حتی به پیشنهادهای خارجی هم پشت کرد تا برای تیم محبوبش به میدان رود.
عالیشاه اما محبور شد که این رابطه و عشق به پیراهن سرخ ها را به پایان رساند. او در فهرست تارتار برای فصل پیش رو قرار نداشت و همین باعث شد تا تیم را ترک کند اما نامش در تاریخ پرسپولیس باقی خواهد ماند؛ نام بازیکنی که فراز و نشیبهای زیادی را پشت سر گذاشت، مصدومیت و نیمکتنشینی را تجربه کرد، اما بارها به میدان برگشت و برای تیم محبوبش جنگید.
امید عالیشاه؛ بازیکنی که شاید همیشه بهترین بازیکن زمین نبود، اما برای بسیاری از هواداران، یکی از وفادارترین بازیکنان نسل خودش بود.
بعضی بازیکنان میآیند، چند فصل بازی میکنند و میروند؛ اما بعضیها آنقدر با یک پیراهن زندگی میکنند که دیگر نمیتوان آنها را از تاریخ آن باشگاه جدا کرد.امید عالیشاه یکی از همانهاست.
سالها از اولین روزی که پیراهن پرسپولیس را پوشید گذشته است؛ سالهایی پر از برد و باخت، قهرمانی و شکست، مصدومیت، نیمکتنشینی، بازگشت و دوباره جنگیدن. عالیشاه در تمام این سالها فقط برای جایگاهش در ترکیب نجنگید؛ او برای ماندن در قلب هواداران جنگید.
بازوبند کاپیتانی که بر بازوی او نشست، تنها یک تکه پارچه نبود؛ حاصل سالها حضور، تجربه و وفاداری به پیراهنی بود که برای میلیونها هوادار معنا دارد.
او روزهای سخت پرسپولیس را دید و در روزهای بزرگ نیز کنار تیم ماند. دربیها، قهرمانیها، شبهای تلخ و شیرین و لحظاتی که ورزشگاه آزادی از فریاد هواداران سرخ منفجر شد؛ عالیشاه در بسیاری از این خاطرات حضور داشت.
فوتبال بیرحم است؛ یک روز قهرمانان را روی سکو میبرد و روز دیگر مجبورشان میکند کفشها را آویزان کنند و یا به اجبار از تیم جدا شوند که این داستان کاپیتان محبوب سرخ است و مجبور شد که تیم را ترک کند اما نامش در تاریخ باشگاه خواهد ماند و همیشه بازیکنی محبوب در تیم به شمار می آید.
شاید بهترین جمله برای خداحافظی او همین باشد:بعضی بازیکنان را میتوان فراموش کرد؛اما بعضیها بخشی از تاریخ باشگاه میشوند و عالیشاه یکی از این بازیکنان است.