به گزارش گروه اقتصادی ایسکانیوز،آمبولی پا یک بیماری جدی است که در آن یک لخته خون در ورید عمیق داخل بدن تشکیل می‌شود. این لخته که حاوی سلول‌های خونی است که به حالت جامد درآمده است می‌تواند جریان خون در رگ‌های پا را مسدود کرده و مشکلات زیادی را به دنبال داشته باشد. این عارضه باعث ترومبوز سیاهرگی عمقی می‌شود. لخته‌های خون ورید عمقی معمولاً در ران یا ساق پا ایجاد می‌شوند، اما می‌توانند در سایر نواحی بدن نیز ایجاد شوند. در منابع مختلف این بیماری را با نام‌های دیگری مانند ترومبو آمبولی، سندروم پس از ترومبوتیک یا سندرم پس از فلبیتیک هم می‌شناسند.

علائم آمبولی پا چیست؟ (نشانه های آمبولی پا)

در برخی از افراد ممکن است آمبولی پا نشانه‌های مشخص و قابل لمسی را ایجاد نکند. گاهی نیز این بیماری با علائم و نشانه‌هایی مشخص می‌شود. رایج‌ترین نشانه‌های آمبولی پا شامل موارد زیر می‌شود:

تورم در پا، مچ پا یا ساق پا، معمولاً در یک طرف (ورم پا نشانه چیست؟)

درد گرفتگی در پای آسیب‌دیده که معمولاً از ساق پا شروع می‌شود.

درد شدید و غیرقابل توضیح در پا و مچ پا

ناحیه‌ای از پوست که گرم‌تر از پوست نواحی اطراف آن احساس می‌شود.

بسته به رنگ پوست، پوست ناحیه آسیب‌دیده رنگ پریده، قرمز یا آبی می‌شود.

بر اساس داده‌های معتبر مرکز کنترل و پیشگیری از بیماری CDC ، نشانه‌های آمبولی پا تنها در نیمی از افراد مبتلا به این بیماری ظاهر می‌شود.

از طرفی در برخی از افراد با حرکت لخته ایجاد شده در پاها به سمت ریه و مسدود شدن شریان‌های ریه، افراد ممکن است علائم و نشانه‌های آمبولی ریه از جمله تنگی نفس شدید را تجربه کنند. در این شرایط علائم آمبولی پا می‌توانند با شدت بیشتری ظاهر شوند و تهدیدکننده زندگی باشند.

کند. درمان به‌موقع می‌تواند از بروز عوارض جدی و تهدیدکننده زندگی جلوگیری کند.

درمان‌های آمبولی پا بر جلوگیری از رشد لخته تمرکز دارد. علاوه بر این، درمان ممکن است به جلوگیری از آمبولی ریه کمک کند و خطر ابتلا به لخته‌های بیشتر را کاهش دهد. از درمان دارویی گرفته تا استفاده از جوراب‌های مخصوص واریس و جراحی از گزینه‌های درمان آمبولی پاهاست.

فیلترها برای کسانی که نمی‌توانند از داروهای رقیق‌کننده خون استفاده کنند تجویز می‌شوند. در این روش درمانی یک فیلتر در داخل سیاهرگ بزرگ شکمی به نام ورید اجوف قرار می‌گیرد تا از ورود لخته‌ها به ریه جلوگیری کند. در صورتی که لخته‌ها بیش از حد بزرگ باشند، پزشک از طریق جراحی پا آنها را برمی‌دارد. این روش برای لخته‌های خون بسیار بزرگ یا لخته‌هایی که باعث مشکلات جدی مانند آسیب بافتی می‌شوند توصیه می‌شود.

درمان دارویی

پزشک ممکن است داروهایی برای رقیق کردن خون تجویز کند. درمان ترجیحی با داروهای ضدانعقاد مستقیم خوراکی (DOACs) مانند ریواروکسابان (Xarelto) یا apixaban (Eliquis) است. سایر داروهایی که ممکن است پزشک استفاده کند عبارتند از:

هپارین

وارفارین (کومادین)

انوکساپارین (Lovenox)

فونداپارینوکس (آریکسترا)

داروهای رقیق‌کننده خون لخته شدن خون را سخت‌تر می‌کنند. آنها همچنین لخته‌های موجود را تاحدامکان کوچک نگه می‌دارند و احتمال ایجاد لخته‌های بیشتری را کاهش می‌دهند. اگر رقیق‌کننده‌های خون کار نمی‌کنند یا آمبولی شدید است، ممکن است پزشک از داروهای ترومبولیتیک استفاده کند. افراد مبتلا به آمبولی اندام فوقانی نیز ممکن است به این دارو نیاز داشته باشند. داروهای ترومبولیتیک با شکستن لخته‌ها عمل می‌کنند. این داروها به‌صورت داخل وریدی مصرف می‌شوند.

انتهای پیام/