به گزارش گروه ورزشی خبرگزاری دانشجو، بیستوششمین دوره لیگ برتر فوتبال ایران در شرایطی آغاز میشود که همچنان یکی از بزرگترین دغدغههای فوتبال کشور نه در زمین مسابقه، بلکه بیرون از آن قرار دارد؛ وضعیت ورزشگاهها. از بلاتکلیفی آزادی و خانهبهدوشی استقلال و پرسپولیس تا چالشهای استانداردسازی ورزشگاههای شهرستانها، زیرساختها بار دیگر به یکی از اصلیترین موضوعات لیگ تبدیل شدهاند.
آزادی؛ غایب بزرگ نیمفصل نخست؟
ورزشگاه آزادی سالها قلب فوتبال ایران و خانه اصلی استقلال و پرسپولیس بوده است؛ اما بازسازی این ورزشگاه باعث شد دو تیم بزرگ پایتخت در فصلهای اخیر از خانه سنتی خود فاصله بگیرند.
در آستانه لیگ بیستوششم نیز شرایط به گونهای است که احتمال دارد آزادی در نیمفصل نخست در اختیار سرخابیها نباشد؛ اتفاقی که باعث شده دوباره بحث انتخاب ورزشگاه جایگزین برای مهمترین تیمهای ایران مطرح شود.
نبود آزادی فقط یک مسئله میزبانی نیست. استقلال و پرسپولیس علاوه بر از دست دادن حمایت دهها هزار هوادار، بخش مهمی از درآمدهای روز مسابقه، حس مالکیت و برتری روانی بازیهای خانگی را نیز از دست میدهند.
سرخابیها؛ مهمان در خانههای دیگران
پرسپولیس و استقلال در سالهای اخیر بارها مجبور شدهاند ورزشگاههای مختلفی را برای میزبانی انتخاب کنند.
برای پرسپولیس، گزینههایی مانند ورزشگاه شهدای شهر قدس و دستگردی مطرح شده است؛ در حالی که استقلال نیز برنامه میزبانی در ورزشگاه پاس قوامین را دنبال کرده است.
این شرایط برای دو باشگاهی که بیشترین تعداد هوادار را در فوتبال ایران دارند، یک چالش جدی محسوب میشود. ورزشگاه خانگی فقط یک زمین مسابقه نیست؛ بلکه بخشی از هویت باشگاه، ارتباط با هوادار و قدرت اقتصادی تیم است.
مشکل ورزشگاه در تهران پیچیدهتر از همیشه شده است. با خروج ورزشگاه تختی از چرخه میزبانی به دلیل عملیات آمادهسازی چمن، گزینههای موجود برای تیمهای تهرانی محدودتر شدهاند.
طبق اعلام مسئولان، ورزشگاههای شهدای شهر قدس، دستگردی و اسلامشهر از گزینههای آماده برای میزبانی مسابقات لیگ برتر هستند.
اما ظرفیت محدود این ورزشگاهها در مقایسه با تعداد بالای هواداران استقلال و پرسپولیس، یکی از مهمترین نگرانیهای فصل جدید خواهد بود.
در بین ورزشگاههای ایران، اصفهان همچنان یکی از بهترین شرایط زیرساختی را دارد.
ورزشگاه نقش جهان به عنوان خانه سپاهان، یکی از بزرگترین ورزشگاههای کشور است و ظرفیت میزبانی مسابقات مهم را دارد.
در کنار آن، ورزشگاه فولادشهر که سالها میزبان ذوبآهن بوده، یکی از ورزشگاههای باسابقه فوتبال ایران محسوب میشود و سابقه میزبانی مسابقات مهم داخلی و آسیایی را دارد.
ثبات میزبانی در اصفهان یکی از نقاط مثبت فوتبال ایران در مقایسه با بسیاری از شهرهاست.
تبریز یکی از شهرهایی است که ورزشگاه برای آن فقط یک محل برگزاری مسابقه نیست.
ورزشگاه یادگار امام تبریز با حضور پرشمار هواداران تراکتور، یکی از خاصترین فضاهای فوتبال ایران را ایجاد کرده است. فشار هواداری در این ورزشگاه همواره یکی از امتیازهای مهم تراکتور در بازیهای خانگی بوده است.
با توجه به اهداف تراکتور در لیگ داخلی و رقابتهای آسیایی، حفظ کیفیت زمین و امکانات این ورزشگاه اهمیت زیادی دارد.
خوزستان؛ ظرفیت بالا، چالشهای قدیمی
فوتبال خوزستان همیشه یکی از قطبهای اصلی فوتبال ایران بوده، اما ورزشگاههای این استان نیز با چالشهایی مانند کیفیت زمین، امکانات جانبی و نگهداری روبهرو بودهاند.
ورزشگاه فولاد آرنا یکی از مدرنترین ورزشگاههای فوتبال ایران است و شرایط متفاوتی نسبت به بسیاری از ورزشگاههای کشور دارد، اما برخی دیگر از ورزشگاههای استان همچنان نیازمند بازسازی و بهبود امکانات هستند.
گلگهر؛ باشگاهی که فقط تیم نساخت
گلگهر سیرجان از جمله باشگاههایی است که نگاهش فقط به خرید بازیکن و نتیجه کوتاهمدت نبوده است.
این باشگاه در سالهای اخیر روی کمپ، امکانات تمرینی و ساختار حرفهای سرمایهگذاری کرده و یکی از نمونههای قابل توجه فوتبال ایران در حوزه توسعه زیرساخت محسوب میشود.
ورزشگاه شهید سلیمانی سیرجان شاید از نظر ظرفیت در رده ورزشگاههای بزرگ قرار نگیرد، اما مجموعه مدیریتی گلگهر نشان داده که فوتبال حرفهای فقط به ۹۰ دقیقه مسابقه محدود نمیشود.
نساجی؛ سرمایهگذاری خارج از زمین
نساجی مازندران یکی از تیمهایی است که در کنار مسائل فنی، توجه ویژهای به امکانات داشته است.
کمپ تمرینی این باشگاه یکی از نقاط مثبت فوتبال ایران محسوب میشود و نشان میدهد تیمهای شهرستانی هم میتوانند با برنامهریزی به سمت ساختار حرفهای حرکت کنند.
آلومینیوم اراک؛ میزبانی قابل قبول در مرکز ایران
ورزشگاه امام خمینی اراک یکی از ورزشگاههایی است که در سالهای اخیر شرایط نسبتاً مناسبی برای برگزاری مسابقات داشته است.
آلومینیوم شاید از نظر امکانات در سطح باشگاههای بزرگ نباشد، اما مشکل جدی برای میزبانی ندارد و توانسته شرایط قابل قبولی ایجاد کند.
شمسآذر؛ بدون بحران، اما نه در سطح حرفهایها
شمسآذر قزوین از تیمهایی است که مشکل جدی برای برگزاری مسابقات ندارد، اما ورزشگاه سردار آزادگان هنوز فاصله زیادی با استاندارد ورزشگاههای بزرگ لیگ دارد.
این تیم نمونه باشگاههایی است که حداقلهای میزبانی را دارد، اما برای رسیدن به سطح حرفهایتر نیازمند توسعه امکانات است.
خیبر خرمآباد؛ هوادار بزرگ، نیاز به زیرساخت بیشتر
خیبر با پشتوانه هواداران پرشور خود وارد لیگ شده، اما برای تثبیت حضور در سطح اول فوتبال ایران، توسعه ورزشگاه و امکانات جانبی اهمیت زیادی دارد.
تیمهایی با چنین پایگاه هواداری، زمانی میتوانند رشد کنند که زیرساخت همسطح ظرفیت اجتماعی خود داشته باشند.
ملوان؛ فوتبال با هویت، ورزشگاه با محدودیت
ملوان یکی از قدیمیترین تیمهای فوتبال ایران است و ورزشگاه سیروس قایقران بخش مهمی از هویت این باشگاه محسوب میشود.
با این حال، ظرفیت و امکانات این ورزشگاه نشان میدهد فوتبال شهرهای ریشهدار نیز برای رسیدن به استانداردهای جدید نیازمند سرمایهگذاری بیشتر هستند.
مس رفسنجان و چادرملو؛ مسیر توسعه ادامه دارد
باشگاههایی مانند مس رفسنجان و چادرملو نیز در سالهای اخیر تلاش کردهاند شرایط میزبانی خود را ارتقا دهند.
این تیمها اگرچه از نظر امکانات با باشگاههای بزرگ فاصله دارند، اما داشتن ورزشگاه اختصاصی و ساختار مشخص میتواند پایهای برای رشد آینده آنها باشد.
شهرستانها؛ فاصله با استانداردهای حرفهای
مشکل ورزشگاهها فقط مربوط به تهران نیست. بسیاری از تیمهای شهرستانی در سالهای اخیر برای دریافت مجوز میزبانی با مشکلاتی مانند:
- کیفیت چمن
- نور ورزشگاه
- امکانات VAR
- جایگاه خبرنگاران
- شرایط رختکنها
- ورودی و خروجی تماشاگران
مواجه بودهاند.
با افزایش سختگیریهای کنفدراسیون فوتبال آسیا و الزامات مجوز حرفهای، دیگر داشتن یک زمین مسابقه برای برگزاری لیگ کافی نیست.
VAR؛ آزمون جدید ورزشگاهها
یکی از تفاوتهای لیگهای حرفهای با فوتبال سنتی، استفاده از فناوریهای کمکداوری است.
اجرای کامل VAR نیازمند زیرساختهایی مانند اتاق کنترل، تجهیزات ارتباطی و شرایط مناسب تصویربرداری است؛ موضوعی که برخی ورزشگاههای ایران هنوز برای آن آماده نیستند.
ورزشگاه؛ بخش فراموششده درآمدزایی فوتبالدر فوتبال مدرن، ورزشگاه فقط محل بازی نیست؛ یک منبع اقتصادی بزرگ است.
فروش بلیت، تبلیغات محیطی، خدمات هواداری، فروشگاههای باشگاه و تجربه روز مسابقه، بخش مهمی از درآمد باشگاههای حرفهای را تشکیل میدهد.
اما وقتی تیمها مجبور به جابهجایی دائمی باشند، ساختن چنین مدل اقتصادی دشوارتر میشود.
لیگ بیستوششم؛ رقابت در زمین، بحران بیرون زمینفصل جدید لیگ برتر شاید از نظر فنی جذاب باشد؛ حضور مربیان ایرانی، رقابت مدعیان و تغییرات گسترده تیمها میتواند مسابقات را جذابتر کند.
اما یک سؤال بزرگ همچنان باقی است: آیا زیرساختهای فوتبال ایران آماده این رقابت هستند؟
بازگشت آزادی، تثبیت شرایط میزبانی سرخابیها، استانداردسازی ورزشگاههای شهرستانها و حل مشکلات فنی، مهمترین آزمون مدیریتی لیگ بیستوششم خواهد بود.
فوتبال ایران برای رسیدن به سطح بالاتر، فقط به بازیکن و مربی نیاز ندارد؛ به خانههایی نیاز دارد که شایسته برگزاری این رقابتها باشند.