به گزارش خبرنگار ایرنا، هم‌زمان با نخستین ساعات آغاز مراسم، گلزار شهدای گرمسار میزبان زن و مرد، پیر و جوانی بود که با پرچم‌های سیاه و سرخ، شال‌های مزین به نام حسین(ع) و چشمانی اشکبار گرد هم آمدند.

برخی دست کودکان خود را گرفته بودند و برخی دیگر عکس شهدا را بر سینه داشتند؛ همه آمده بودند تا سهمی از حماسه اربعین را، هرچند دور از کربلا، در شهر خود رقم بزنند.

کاروان دلدادگان آرام‌آرام در مسیر به حرکت درآمد؛ گام‌هایی که با ذکر «یا حسین(ع)» و «یا ابالفضل(ع)» استوارتر می‌شد. مداحان اهل‌بیت(ع) در طول مسیر با مرثیه‌سرایی و نوحه‌خوانی، حال و هوای عزاداران را دگرگون کردند و نوای سوزناک آنان، اشک را بر گونه‌های بسیاری از رهپویان جاری ساخت.

نوای «لبیک یا حسین» در امتداد گام‌های عاشقی

خیابان‌های گرمسار به صحنه‌ای از سوگواری عاشقان اهل‌بیت(ع) تبدیل شده بود. مردم در قالب دسته‌های عزاداری، همگام و همصدا، یاد مصائب کربلا را زنده نگه داشتند و با سینه‌زنی، عشق و وفاداری خود را به امام حسین(ع) ابراز کردند.

در جای‌جای مسیر نیز موکب‌های مردمی با شور و اخلاص برپا شده بود. خادمان این موکب‌ها با توزیع نوشیدنی‌های خنک و پذیرایی از رهپویان، جلوه‌ای از فرهنگ خدمت‌رسانی اربعین را به نمایش گذاشتند؛ خدمتی که از دل مردم برمی‌خاست و لبخند رضایت را بر چهره عزاداران می‌نشاند.

جامانده از کربلا، اما نه از کاروان حسین(ع)

در میان جمعیت، چهره‌هایی دیده می‌شد که حسرت نرفتن به کربلا را در دل داشتند. آنان می‌گفتند حضور در پیاده‌روی جاماندگان، مرهمی بر دل‌های بی‌قرارشان است؛ دل‌هایی که امسال از زیارت اربعین جا مانده، اما نمی‌خواست از قافله عاشقان حسین(ع) عقب بماند. برای بسیاری از آنان، این مسیر کوتاه، امتداد همان راهی بود که میلیون‌ها زائر در عراق به سوی کربلا می‌پیمایند.

در سوی دیگر، زائرانی نیز حضور داشتند که به تازگی از سفر اربعین بازگشته بودند. برخی هنوز کوله‌بار سفر را باز نکرده، دوباره در جمع عزاداران حاضر شده بودند.

آنان حضور در پیاده‌روی جاماندگان را ادامه عهد با سیدالشهدا(ع) و وظیفه‌ای دینی و شرعی می‌دانستند و معتقد بودند عشق به امام حسین(ع) مرز و فاصله نمی‌شناسد؛ چه در مسیر نجف تا کربلا و چه در خیابان‌های گرمسار، این دلدادگی با هر قدم معنا پیدا می‌کند.