به گزارش ایکنا، حجت‌الاسلام والمسلمین حبیب‌الله فرحزاد، خطیب و استاد حوزه، شامگاه ۱۲ مردادماه در مراسم شب اربعین در حرم حضرت معصومه (س) با تأکید بر ضرورت قدرشناسی از نعمت‌های الهی، به‌ویژه نعمت زبان، اظهار کرد: انسان زمانی قدر نعمت را می‌داند که دچار کمبود شود؛ برای مثال کسی که لال یا نابینا باشد، رنج بیشتری می‌کشد. یک انسان لال، حسرت گفتن «الله» و «امام حسین (ع)» بر دل دارد، در حالی که ما با وجود داشتن این نعمت‌ها، ناشکری‌های زیادی می‌کنیم.

‌وی در ادامه با ذکر خاطره‌ای درباره شفای یک دختربچه توسط تربت امام حسین (ع)، افزود: در روایات آمده است که تربت امام حسین(ع) شفای همه دردها و بیماری‌هاست (تربت الحسین دواء لکل داء). علمای بزرگ نیز بر کاربرد تربت تأکید کرده‌اند و حتی اگر با آن مرده‌ای زنده شود، نباید تعجب کرد.

‌فرحزاد با اشاره به اینکه اربعین از ویژگی‌های خاص امام حسین(ع) است، بیان کرد: در این روز، خواندن زیارت اربعین به همراه دو رکعت نماز استحباب زیادی دارد و اگر این عمل زیر آسمان و در مکان مرتفع باشد، بهتر است. همچنین این زیارت از علامات مؤمن است؛ چنان‌که در روایت امام عسکری(ع) آمده است که پنج مورد از علامات مؤمن عبارتند از: اقامه نماز ۵۱ رکعتی، سجده بر خاک، به دست راست انگشتر داشتن و زیارت اربعین. البته این زیارت لزوماً به معنای حضور در کربلا نیست و می‌توان آن را از راه دور قرائت کرد، هرچند قطعاً حضور در کربلا در روز اربعین بسیار برتر است.

‌وی در ادامه افزود: نخستین کسی که توانست به زیارت اربعین برود، جابر بن عبدالله انصاری بود. پیامبر(ص) به او فرمودند: «پنجمین وصی مرا زیارت می‌کنی و سلام مرا به او برسان». این اشاره به امام باقر(ع) است؛ جابر اولین شخصیتی است که امام باقر(ع) و در واقع هر هفت معصوم را زیارت کرده است. همچنین دو شخصیت خصوصی با حضرت زهرا(س) ملاقات می‌کردند که یکی سلمان و دیگری جابر بن عبدالله بود.

فرحزاد با اشاره به شخصیت سلمان، بیان کرد: ما طرفدار نژادپرستی نیستیم، اما به سلمان افتخار می‌کنیم؛ زیرا او «سلمان منا اهل البیت» شد و دیدار خصوصی با حضرت زهرا(س) داشت. زمانی شخصی از امام صادق(ع) پرسید چرا این‌قدر از این مرد مجوسی که مسلمان شده تجلیل می‌کنید؟ امام از این سخن چنان ناراحت شدند که فرمودند: «جعله الله علویا» و صلوات‌ها و تعاریف بسیاری از سلمان کردند.

وی افزود: پس از شهادت پیامبر (ص) — که تأکید دارم از تعبیر «شهادت» برای ایشان استفاده شود — امیرالمؤمنین (ع) به سلمان فرمودند: «به منزل فاطمه برو که او مشتاق دیدار توست». تمام عالم فدای فاطمه(س) است؛ چرا که ایشان محور عالم‌اند و مقامی دارند که مستقیماً «قال الله» گفته است. حال شخصیتی چون سلمان، چنین جایگاهی در نزد حضرت زهرا(س) دارد. سلمان پس از این پیغام به خدمت حضرت رسید و عرض کرد: «غم رسول الله (ص) مرا خانه‌نشین و زمین‌گیر کرده بود.

نقش نیت در سعادت انسان

فرحزاد تصریح کرد: جابر شخصیتی است که در اواخر عمر نابینا و بیمار بود و نتوانست در زمان واقعه به کمک امام حسین (ع) برود، اما بعدها از اتفاقات کربلا مطلع شد و در روز اربعین به همراه «عطیه» به محل شهادت عاشورائیان رفت. او در آنجا خطاب به شهدای کربلا گفت: «ما در تمام اعمال شما شریک هستیم». عطیه در پاسخ به جابر گفت: «ادعای بسیار بزرگی کردی که خود را شریک در ثواب شهدا دانستی، در حالی که اصحاب امام حسین (ع) مصیبت‌های بزرگی دیدند که تو هیچ‌کدام را تجربه نکردی». جابر در پاسخ گفت: «من از حبیبم، پیامبر خدا شنیدم که فرمود: "هر کس قومی را دوست بدارد، با آنان محشور می‌شود و هر کس عملی را دوست بدارد، در ثواب آن شریک است" (من احب قوما حشر معهم و من احب عمل قوم اشرک فی عمله)؛ بنابراین هر کسی با کسی که دوست دارد محشور می‌شود».

‌وی در ادامه با تأکید بر این نکته که باید ببینیم عاشق چه کسانی هستیم و زیر پرچم چه کسی قرار داریم، افزود: باید بررسی کنیم آیا عاشق پول، قدرت و دنیا هستیم یا خدای‌ناکرده دشمنان دین؛ چرا که هر کس بر اساس علقه‌اش محشور می‌شود.

‌وی تصریح کرد: کسانی که هنوز دل به رضاخان، آمریکا و اسرائیل بسته‌اند و حاضر نیستند جنایات آن‌ها را محکوم کنند، یا کسانی که در برابر کشته شدن رهبر، فرماندهان نظامی و هزاران نفر از مردم عادی سکوت می‌کنند و این جنایات را محکوم نمی‌کنند، باید بدانند که در نهایت با چه کسانی محشور خواهند شد.

برائت؛ مهمتر از تولی

وی افزود: آیت‌الله بهجت(ره) فرمودند که «برائت» مهم‌تر از «تولی» است؛ زیرا ابتدا «لا اله» (سلب الوهیت از غیر خدا) می‌آید و سپس «الا الله» (اثبات توحید). در واقع ابتدا باید «من یکفر بالطاغوت» (کافی شدن و بیزاری از طاغوت) صورت گیرد. وی در این راستا اشاره کرد که اگر نیروهای نظامی ما یک مدرسه یا خوابگاهی را هدف قرار می‌دادند، چه غوغایی علیه ما به پا می‌شد؛ اما متأسفانه هنوز عده‌ای که از شرافت بی‌بهره‌اند، نه تنها این جنایات را محکوم نمی‌کنند، بلکه حتی از آن‌ها حمایت نیز می‌کنند.

‌فرحزاد با تأکید بر اینکه تولی و تبری از ضروریات دین است، تصریح کرد: انسان حتی نباید همسر و فرزند خود را بیش از خدا دوست داشته باشد. وی در این زمینه خاطره‌ای نقل کرد و گفت: روایت شده است یکی از علما در لحظه وفات، وقتی به او گفتند «اشهد ان لا اله الا الله» بگو، پاسخ داد: «نه، خدا به من خیلی ظلم کرده است؛ زیرا من علم زیادی داشتم اما فرد دیگری که سوادش کمتر بود، مرجع تقلید شد». وی در پایان تأکید کرد که پول، مقام، ریاست و هوا و هوس، همگی مانع پیشرفت انسان هستند؛ بنابراین باید محبت‌های دنیوی خود را کنترل کنیم.

رضایت به جنایت شرکت در جنایت است

وی ادامه داد: پیامبر(ص) همچنین فرمودند اگر کسی از عمل قومی یا گروهی راضی باشد، در اعمال آن‌ها شریک است. ایشان توضیح داد که هرچند اگر فردی نیت گناه کند اما به آن عمل نکند، در پرونده او ثبت نمی‌شود و اگر کسی قصد انجام کار بدی داشته باشد ولی شرایط فراهم نشود، گناهی برای او نوشته نمی‌شود؛ اما اگر فرد یا گروهی گناهی مرتکب شوند و شخص دیگری از این عمل راضی باشد، در حقیقت در آن گناه شریک است. همچنین در روایات آمده است که نیت مؤمن از عمل او بالاتر است و شرافتِ عمل، در نیت و اخلاص نهفته است.

‌فرحزاد در پایان افزود: جابر به عطیه گفت: «به خدا قسم که نیت من بر نیت امام حسین(ع) و اصحاب و یاران او بود؛ یعنی اگر می‌توانستم همراه امام حسین(ع) بروم، حتماً می‌رفتم اما نتوانستم». وی اشاره کرد که امام رضا(ع) نیز به ریان بن شبیب فرمودند: «هر وقت یاد اصحاب امام حسین(ع) کردی، بگو ای کاش من هم با آنان بودم؛ همین نیت سبب می‌شود تا پاداش آنان را به تو نیز بدهند.