زائران اربعین یکی پس از دیگری از مرزها عبور می‌کنند، کوله‌های خاک‌خورده، کفش‌های فرسوده، پرچم‌های سیاه و صورت‌هایی که آفتاب عراق بر آنها نشسته حالا نشانی از پایان یکی دیگر از بزرگ‌ترین سفرهای عاشقان حسین(ع) است.

اتوبوس‌ها از مرزهای شلمچه و چذابه به شهرهایشان بازمی‌گردند و خانه‌ها دوباره صدای دیدار عزیزان را می‌شنوند اما درست در همین روزها روایت دیگری هم وجود دارد؛ روایت جاماندگان.

جاماندگان اربعین آنان نیستند که علاقه‌ای به این سفر نداشتند بلکه شاید اشتیاقشان از بسیاری زائران بیشتر بود اما سعادت حضور نصیبشان نشد؛ آنها تمام روزهای منتهی به اربعین، مسیر نجف تا کربلا را در قاب تلویزیون، صفحه تلفن همراه و میان عکس‌های دوستانشان قدم زدند، هر شب سلامی به حرم دادند و هر صبح با این امید بیدار شدند که شاید معجزه‌ای رخ دهد اما امسال، تقدیر برایشان صفحه دیگری نوشته بود.

کوچه‌های شهر این روزها ۲ تصویر متفاوت را در خود جای داده‌اند از یک سو خانه‌هایی که هنوز بوی سوغات کربلا می‌دهد و از سوی دیگر پنجره‌هایی که صاحبانشان با هر تصویر از بین‌الحرمین، آهی آرام می‌کشند اربعین برای این گروه، نه با گرد و غبار جاده بلکه با دلتنگی معنا می‌شود.

جاماندگان اربعین، مسافران بی‌جاده‌اند که قلبشان کیلومترها جلوتر از جسمشان، در بین‌الحرمین جا مانده است.

مسافران بی جاده

حاجیه خانم یکی از آن جاماندگان مسیر اربعین است، عصایش را به دیوار تکیه داده و از خاطرات زیارتی می‌گوید که چند ساله پیش با همسرش رفته است با لهجه عربی و شیرینش از همسرش با اسم حَجی یا همان حاجی خودمان یاد می‌کند که حالا حدودا یکسال از نبودنش در این دنیا گذشته است.

با لبخندی که اندوه را پنهان نمی‌کند می‌گوید: تا وقتی حَجی زنده بود خودش هر سال نزدیک به اربعین می‌آمد و می‌گفت باید برویم اما الان که به رحمت خدا رفته پاهایم دیگر یاری نمی‌کنند وقتی به کربلا فکر می‌کنم به خودم می‌گویم نکند امسال آخرین فرصت باشد.

چند لحظه سکوت می‌کند و ادامه می‌دهد: هر شب به زائرها سلام می‌دهم و می‌گویم وقتی رسیدید، یک سلام هم از طرف من بدهید.

در جای دیگری از شهر اکرم که در یکی از بیمارستان‌ها مشغول به کار و غرق در دردهای بیماران است می‌گوید: خیلی دلم می‌خواست بروم اما به خاطر حجم کار و بیمارانی که به ما نیاز دارند امسال این سعادت نصیب من نشد.

وی ادامه می‌دهد: مدام در دلم می‌گویم آقاجان تو که از نیت من خبر داری. من اینجا به بندگان دردمند تو خدمت می‌کنم شاید این هم بخشی از همان مسیر اربعین و خدمت زائران باشد.

سامان ۲۵ ساله دانشجو است و می‌گوید امسال همه دوستانش به کربلا رفته‌اند و او هم با وجود اینکه دوست داشته برود اما به دلایلی این امکان برایش فراهم نشده است.

از او می‌پرسم سخت نبود وقتی عکس‌های دوستانت را دیدی؟ لبخند تلخی می‌زند و پاسخ می‌دهد: خیلی سخت بود. هر عکس انگار آدم را وسط جاده نجف می برد ولی زندگی بعضی وقت‌ها از آدم می‌خواهد بین دل و مسئولیت یکی را انتخاب کند امیدوارم امام حسین(ع) این ماندن را هم ببیند.

وقتی با جاماندگان اربعین سر صحبت باز می‌شود بیشترشان از امید حرف می‌زنند امیدی که ستون اصلی دلدادگی است جمله‌ای که بارها تکرار می‌شود، ساده اما عمیق است، اگر خداوند عمری دهد سال آینده می‌رویم.

شاید اربعین فقط در جاده نجف تا کربلا معنا نمی‌شود شاید بخشی از حقیقت این حماسه، همین دل‌هایی باشد که کیلومترها دورتر، با شنیدن نام حسین(ع) می‌تپد، دل‌هایی که نتوانستند در میان جمعیت میلیونی قدم بردارند اما تمام این روزها با اشک، دعا و سلامی که هیچ مرزی جلودارش نبود، هم‌قدم زائران شدند.

می‌گویند راه کربلا با پا آغاز نمی‌شود با دل آغاز می‌شود اگر چنین باشد، جاماندگان، هرچند در این روزها از مرزها عبور نکردند اما شاید بیش از هر زمان دیگری در مسیر طریق‌الحسین قدم زده باشند مسیری که از میان قلب انسان می‌گذرد و مقصدش همیشه یک جاست زیر گنبدی که میلیون‌ها دل را به سوی خود می‌خواند.

سفر بی‌بازگشت عشق

اربعین برای جاماندگان، معنایی از جنس فراق و امید دارد آن‌ها در خلوتِ خود، سفر بی‌بازگشت به سوی جان را تجربه می‌کنند جایی که فاصله و جغرافیا رنگ می‌بازد و فقط عشق باقی می‌ماند.

برخی می‌گویند اربعین، راه بازگشت به خود است چه در کربلا باشی، چه در میان دغدغه‌های روزمره شهر، اگر حسین در دلت باشد، تو دیگر جامانده نیستی بلکه رسیده‌ به معشوقی هستی که خداوند برای چشم‌های خیس و دل‌ بی‌قرارت، اجر همان قدم‌هایی را خواهد نوشت که در ذهن برداشته شده است.

طریق‌الحسین نه فقط جاده‌ای در خاک عراق بلکه پهنه‌ای است به وسعت تمام قلب‌های مشتاقی که امسال، تنها با سلام و اشک به زیارت رفتند.

به گزارش ایرنا، مرزهای شلمچه و چذابه در استان خوزستان مهم‌ترین گذرگاه‌های زمینی تردد زائران اربعین به شمار می‌روند. با نزدیک شدن به اربعین حسینی، روند ورود و خروج زائران از این ۲ پایانه به‌صورت روزانه افزایش می‌یابد.

مرز شلمچه یکی از مهم‌ترین گذرگاه‌های رسمی ایران و عراق در استان خوزستان است که در ایام اربعین از مبادی اصلی تردد زائران به شمار می‌رود. فاصله این مرز تا اهواز حدود ۱۴۵ کیلومتر است.

مرز چذابه نیز از گذرگاه‌های مهم خوزستان در مرز ایران و عراق است که هر سال در ایام اربعین پذیرای شمار زیادی از زائران می‌شود. فاصله این مرز تا اهواز در کوتاه‌ترین مسیر حدود ۱۴۲ کیلومتر است.