به گزارش ایلنا، لیونل مسی، برنده هشت توپ طلا، نشان داد که در ۳۹ سالگی همچنان میتواند نام خود را در بین مدعیان مطرح کند؛ جایی که با به ثمر رساندن هشت گل، آرژانتین را تا فینال بالا برد و برای مدتی کوتاه عنوان بهترین گلزن تاریخ این رقابتها را به نام خود زد، تا اینکه توسط کیلیان امباپه از این عنوان کنار رفت.
با این حال، پیروزی اسپانیا مقابل آرژانتین در بازی نهایی قطعاً برای بازیکنانی نظیر رودری (برنده سال ۲۰۲۴) و لامین یامال در مسیر کسب این جایزه فردی اتفاقی خوشایند خواهد بود؛ ستارههایی که به دنبال این هستند تا فصل جدید رقابتهای باشگاهی را با نمایشهایی خیرهکننده آغاز کنند و آن را مکمل نقش کلیدی خود در فتح ارزشمندترین جام دنیای فوتبال قرار دهند.
پیش از آغاز تابستان، هری کین به واسطه فصل درخشان و گلزنیهای پیاپی خود با بایرن مونیخ، شانس اصلی کسب توپ طلا به شمار میرفت؛ اما آیا او میتواند این فرم بینظیر را در ماههای ابتدایی فصل ۲۷-۲۰۲۶ نیز تکرار کند تا در مراسم ماه اکتبر، دستاوردهای تیمی به حاشیه رانده شوند؟
در ادامه نگاهی میاندازیم به ردهبندی ۱۰ نامزد پیشتاز کسب توپ طلای ۲۰۲۶ از نگاه نشریه ایندیپندنت:
۱. رودری
شاید این موضوع به مذاق شما خوش نیاید، اما اهمیت و وزن جام جهانی در نگاه هیئت داوران توپ طلا غیرقابل انکار است. برای درک این موضوع کافی است از لوکا مودریچ بپرسید.
رودری در قلب خط میانی اسپانیا جام جهانی فوقالعادهای را پشت سر گذاشت؛ او در حالی که از خط دفاعی رسوخناپذیر تیمش محافظت میکرد، همانند یک ستاره درخشان وظیفه انتقال بازی به زمین حریف را بر عهده داشت. این میزان از تأثیرگذاری باعث شد تا او بالاتر از گلزنان برتری چون مسی و امباپه، برنده توپ طلای مسابقات شود و به اعتقاد ما، این موفقیت میتواند پیشدرآمدی برای کسب دومین توپ طلای او در ماه اکتبر باشد.
البته با توجه به اینکه او شگفتانگیزترین فصل باشگاهی خود را سپری نکرده، شاید این اتفاق کمی ناعادلانه به نظر برسد. پس از بازگشت از مصدومیت در منچسترسیتی، مدتی زمان برد تا او بتواند جایگاه و فرم ایدهآل خود را در فصلی پیدا کند که شاگردان پپ گواردیولا جام حذفی و جام اتحادیه را فتح کردند، اما در کسب عنوان قهرمانی لیگ برتر ناکام ماندند. با این وجود، جام جهانی همیشه جام جهانی است؛ و چه با اهمیت دستاوردهای تیمی در کسب یک جایزه فردی موافق باشید و چه نه، واقعیت این است که این تورنمنت به شدت تعیینکننده است.
تلاش او برای کسب دومین تاجگذاری طی سه سال، میتواند به روند بهبودیاش از یک جراحی جزئی کمر و سپس انتقال احتمالی به رئال مادرید گره بخورد. در صورتی که او فرم درخشان خود در جام جهانی را حفظ کند و شروعی طوفانی را در سانتیاگو برنابئو رقم بزند، قرار گرفتن در چنین کانون توجهی میتواند نظر داوران را به سود او تغییر دهد.
۲. هری کین
با وجود اینکه کین نتوانست در جام جهانی به اندازه رقابتهای بوندسلیگا در فصل ۲۶-۲۰۲۵ درخشان ظاهر شود، اما کاپیتان تیم ملی انگلیس همچنان از شانسهای اصلی فتح توپ طلا محسوب میشود؛ موضوعی که نشاندهنده آمار خارقالعاده و گلزنیهای بیشمار او در فصل گذشته است.
کین با ثبت ۶۱ گل در ۵۱ مسابقه در تمامی رقابتها، بهترین گلزن اروپا لقب گرفت و به عنوان مهاجم نوک، بایرن را به سوی کسب دوگانه لیگ و حذفی رهنمون کرد تا در کنار آمار فردی همیشگیاش، جامهای قهرمانی را نیز به کارنامه خود اضافه کند. او در جام جهانی نیز به هیچ وجه دست و پا بسته نبود و با زدن ۶ گل (از جمله دبل حساس و دیرهنگام مقابل جمهوری دموکراتیک کنگو که کشورش را از یک فاجعه بزرگ نجات داد)، به انگلیس کمک کرد تا بهترین رتبه خود در تاریخ جام جهانی از سال ۱۹۶۶ تا به امروز را به دست آورد.
اگر فرم باشگاهی او در فصل جدید نیز تداوم یابد، هیئت داوران شاید مجبور شوند تأکید خود بر روی جام جهانی و دستاوردهای برتر تیمی را کنار بگذارند.
۳. لامین یامال
در اینجا، به نوعی دوباره به همان بحث برتری و اهمیت جام جهانی برمیگردیم. یامال قطعاً در طول دوران حرفهای خود توپ طلاهای متعددی را کسب خواهد کرد، اما این ستاره ۱۹ ساله به خوبی این شانس را دارد تا با ارتقای رتبه دوم خود در سال ۲۰۲۵، همین امسال نخستین توپ طلایش را به خانه ببرد.
یامال به اولین بازیکن زیر ۲۰ سالی تبدیل شد که هم در فینال جام ملتهای اروپا و هم در فینال جام جهانی به میدان رفته و فاتح هر دو جام شده است. اگرچه آمار او در این تورنمنت نسبت به استانداردهای خودش تا حدودی معمولی بود، اما او در سراسر رقابتها برای اسپانیا عنصری تأثیرگذار نشان داد و این در حالی بود که با مصدومیت همسترینگ پا به این مسابقات گذاشته بود.
علاوه بر این، او در فصل قهرمانی دوباره بارسلونا در لالیگا، آمار ۲۴ گل و ۱۸ پاس گل را در تمامی رقابتها به ثبت رساند که برای یک بازیکن نوجوان، ابداً یک سال متوسط به حساب نمیآید. او خیلی بیشتر از یک مدعی ساده در این رقابت حضور دارد.
۴. کیلیان امباپه
با توجه به اینکه امباپه انگار همیشه در بالاترین سطح فوتبال حضور داشته، بسیار دیوانهکننده به نظر میرسد وقتی به این فکر میکنیم که او در ۲۷ سالگی همچنان هیچ توپ طلایی در کارنامه خود ندارد.
او این بار نیز با قدرت در بین مدعیان قرار دارد. کفش طلای او در جام جهانی بخش عمدهای از مسیر را برایش هموار خواهد کرد؛ تورنمنتی در آمریکای شمالی که با ۱۰ گل زده به او کمک کرد تا ابتدا از میروسلاو کلوزه و سپس لیونل مسی عبور کند و به بهترین گلزن تاریخ این رقابتها تبدیل شود. هم او و هم مسی بابت اینکه نتوانستند با توپ طلای مسابقات به خانه بروند، مسلماً احساس ناامیدی زیادی داشتهاند.
اما نباید فراموش کنیم که به رغم فضای مسموم و پرتنشی که پیرامون فصل باشگاهی او با رئال مادرید وجود داشت، او با هیچگونه افت عملکردی مواجه نشد. در شرایطی که او در برنابئو به شدت تحت فشار و انتقاد بود، موفق شد ۴۲ گل در ۴۴ مسابقه به ثمر برساند و هرچند این درخشش نتوانست مانع از یک فصل بدون جام دیگر برای لوس بلانکوس شود، اما هیچکس نمیتواند آمار فردی او را زیر سؤال ببرد.
اگر او بتواند ارتباط خوبی با ژوزه مورینیو برقرار کند و فصل ۲۷-۲۰۲۶ را با قدرت و سرعت استارت بزند، به راحتی میتواند خود را به صدر این رتبهبندی پرتاب کند.
۵. لیونل مسی
آیا او باز هم میتواند شگفتیساز شود؟ حضور مسی در این لیست به تنهایی نشاندهنده میزان اهمیت جام جهانی در تعیین برنده توپ طلاست؛ چرا که مسلماً او قرار نیست این جایزه را به خاطر درخشش در لیگ MLS دریافت کند. با این حال باید به این برنده هشت توپ طلا احترام گذاشت، زیرا او در ۳۹ سالگی نشان داد که هنوز هم دود از کنده بلند میشود.
هشت گل مسی، آرژانتین را تا فینال جام جهانی پیش برد؛ جایی که آنها به درستی مقهور قدرت اسپانیا شدند. اگر او موفق به کسب دو قهرمانی پیاپی میشد، اکنون احتمالاً در جمع دو نفر اول این لیست قرار داشت. فراموش نکنید که او جایزه سال ۲۰۲۳ را به واسطه قهرمانی آلبیسلسته که ۱۰ ماه پیش از مراسم رقم خورده بود کسب کرد؛ زمانی که نامش در لیست بازیکنان اینتر میامی قرار داشت.
حتی با وجود کسب مدال نایبقهرمانی، نویسندگان ورزشی نشریه ایندیپندنت او را به عنوان بهترین بازیکن تورنمنت انتخاب کردند. این موضوع در کنار علاقه تاریخی هیئت داوران به این ستاره آرژانتینی، به این معناست که نمیتوانید نام او را به سادگی خط بزنید.
۶. عثمان دمبله
اگر فرانسه میتوانست قهرمان جام جهانی شود - همانطور که بسیاری پیش از حذف تلخ و بیروح آنها در نیمهنهایی انتظارش را میکشیدند - دمبله شانس بسیار بالایی برای کسب دومین توپ طلای متوالی خود داشت. ترکیب مدالهای قهرمانی جام جهانی و لیگ قهرمانان اروپا در واقع شبیه به یک کد تقلب است.
البته این یک هدیه بزرگ برای بازیکنی محسوب میشد که اگر بخواهیم صادق باشیم، چهارمین مهاجم برتر فرانسه در جام جهانی بود. هرچند او همانند سال گذشته فصل را به عنوان بهترین گلزن پاریسنژرمن به پایان رساند و قهرمانی لیگ ۱ و لیگ قهرمانان اروپا را نیز به ویترین افتخاراتش اضافه کرد، اما تنها موفق شد حدود نیمی از آمار گلزنی قبلی خود را ثبت کند.
کلکسیون جامهای او همچنان آنقدر وزن و اعتبار دارد که او را به راحتی در جمع ۱۰ نامزد نهایی قرار دهد، اما ناکامی در بالای سر بردن جام جهانی باعث میشود شانس او برای کسب دومین توپ طلای پیاپی بسیار کمرنگ شود؛ موضوعی که از نگاه ما کاملاً عادلانه است. متأسفیم عثمان، اما امسال نباید سال تو باشد.
۷. ارلینگ هالند
او کاری کرد که همه ما به احترامش کلاهمان را برداریم.
در اولین حضور آنها در جام جهانی از سال ۱۹۹۸، هالند با رساندن نروژ به جمع هشت تیم برتر ثابت کرد که این تیم شایسته عنوان «اسب سیاه» مسابقات بوده است. در این مسیر، درخشش بیوقفه و گلزنیهای او برزیل را تحقیر کرد و قهرمان پنج دوره رقابتها را به خانه فرستاد. جای تعجب نیست که در میان غولهای بزرگ، هالند با اختلاف فراوان برجستهترین بازیکن تورنمنت لقب گرفت.
این عملکرد را به یک فصل کاملاً استاندارد برای هالند در ترکیب سیتی اضافه کنید؛ ثبت ۳۸ گل در سال گذشته که چهارمین فصل پیاپیِ ثبت بالای ۳۰ گل در ورزشگاه اتحاد برای او محسوب میشد و با کسب یک دوگانه داخلی همراه بود. این آمار برای هر بازیکن دیگری میتوانست تاریخساز و افسانهای باشد، اما برای غول نروژی تنها یک عملکرد عادی به شمار میرود.
با وجود تمام گلزنیها و آمار خیرهکنندهاش، او در حال حاضر شانسی در کورس توپ طلا ندارد. با این حال، اگر او بتواند شروع فصل گذشته خود را که با ۱۳ گل در ۱۰ بازی ابتدایی لیگ همراه بود تکرار کند، شاید شرایط تغییر یابد. سوگیریهای ناشی از اتفاقات اخیر میتواند عامل بسیار قدرتمندی باشد.
۸. جود بلینگام
چگونه حضور این مرد در پرواز تیم ملی انگلیس اصلاً زیر سؤال رفته بود؟! بلینگام که عنوان بهترین بازیکن تورنمنت از نگاه توماس توخل را به خود اختصاص داد، با هدایت سهشیرها به سوی مدال برنز دستنیافتنی جام جهانی، پاسخ محکمی به منتقدانش داد و آنها را به سکوت واداشت.
همین مسیر زیبای بازگشت و رستگاری، به تنهایی نام بلینگام را در این لیست قرار داده است؛ چرا که فصلی که پیش از جام جهانی سپری کرد چندان تماشایی و چشمگیر نبود. مصدومیتها باعث شد تا او در یک فصل بدون جام دیگر برای رئال مادرید، تنها روی ۱۳ گل تأثیرگذار باشد.
به همین دلیل است که شانس او برای کسب توپ طلا در مقایسه با سایر رقبا همچنان پایین است. اما همانطور که در آمریکای شمالی ثابت شد، هرگز نباید او را دستکم بگیرید.
۹. مایکل اولیسه
کریستال پالاس تنها میتوانست برای مدتی محدود او را در کرایدون نگه دارد.
اولیسه در ترکیب بایرن مونیخ و تیم ملی فرانسه خود را به عنوان یکی از برترین مهاجمان جهان معرفی کرده است؛ استعدادی چنان درخشان که غول آلمانی تمام تلاش خود را به کار گرفته تا او را از رادار باشگاههایی نظیر رئال مادرید دور نگه دارد. مادریدیها بدون شک متوجه زوج مخوف او و امباپه در جام جهانی شدهاند و قصد دارند این دو را در پایتخت اسپانیا به هم پیوند دهند.
آیا نمایشهای هیجانانگیز و پرطراوت او برای فتح توپ طلا کافی خواهد بود؟ احتمالاً در سال جاری خیر. اما همین که نام او در بین گزینهها مطرح میشود، خود یک دستاورد بزرگ است.
۱۰. وینیسیوس جونیور
شاید در نگاه اول و با تعجب سوال کنید که ستاره برزیلی رئال و احتمالا آرسنال، چه طور در ردهبندی نامزدهای توپ طلا جای گرفته است.
نفر دوم سال ۲۰۲۴ فصل قدرتمند دیگری را در برنابئو سپری کرد و در ۳۶ بازی ۲۲ گل به ثمر رساند؛ اگرچه او نیز مانند امباپه نتوانست باشگاه را به سوی کسب هیچ جامی هدایت کند.
شرایط مشابهی را میتوان در مورد عملکرد او در جام جهانی نیز بیان کرد؛ او یکی از معدود نقاط روشن در تیم بیروح و خشک برزیل تحت هدایت کارلو آنچلوتی بود که در نهایت مقهور هالند و یارانش شد.
منبع: وانفوتبال