به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ تنها دو روز مانده به اربعین حسینی و اغلب زائران کربلای سیدالشهدا خود را به سرزمین عراق رساندهاند. سفری که بیشک در خاطر جمعی میلیونها عاشقی که هر ساله تجربه حضور در اجتماع میلیونی پیادهروی اربعین را دارند، همان فصل مشترکی است که عشق، همدلی، نوعدوستی و دهها حسنه اخلاقی را در خاطرهها یادآوری میکند. قرار نیست کسی هر سال جزو زائران این مسیر باشد تا بداند هر آنچه از زیباییهای این مسیر میگویند واقعیتر از هر واقعیتی است؛ همین که یک بار هم قدم زائران شده باشد، تجربه نابی از لحظات بینظیر خدمت خادمان، یا صداهای آشنای تلاش خادمین برای دعوت از زائران به حضور در موکبها و پذیرایی از آنها، یا تجربه چشیدن طعم گس چایی عراقی را چشیده باشد، میتواند درک کند نداشتن توفیق حضور در این اجتماع چه حسرت بزرگی است.
اگر هر سفری آدابی دارد، پس زیارت اربعین با این بازنمایی میلیونی و عشق و ارادت مردم که هر کدام به نوعی بر معنویت این مسیر میافزاید، بیشک با آدابی همراه است. چه شستن ظاهر از کثیفیها و پاک و پاکیزه در محضر امام حاضر شدن و چه تصفیه دل از زنگار بدیها و سیئات، مقدمات این سفر است. اصلا نفس این زیارت نه صرفا به امام رسیدن و بهرهمندی از نور معنوی ایشان، بلکه همین پاک شدن دل، پالایش نفس و بریدن از همه بستهای دنیایی است که انسان را در طول زمان به زمین و زمینیان سنجاق میکند.
برای زائر شدن دلت را راهی حرم کن
برای کربلایی شدن یک راه زیارت امام حسین (ع) و قدم گذاشتن در مشایه است. اربعین فرشش را زیر پای میلیونها زائر باز میکند، همان مسیری را پیش زائر میگذارد که جابر بن عبدالله انصاری پس از شهادت اباعبدالله طی طریق کرد تا بویی از معرفت حسین بگیرد و نامش به عنوان دوستداران او ثبت شود. این مسیر امروز با میلیونها زائر در جا پای قدمهای جابر گام برمیدارد تا یک ارادت جمعی را به نمایش بگذارند. این ارادت دهها پیام به غیر عشق به امام خوبیها در دل خود دارد.
اگر شما هم جامانده اربعین این روزها هستید و با هر تصویر و فیلمی که از کربلا میبینید دلتان راهی مشایه میشود، بدانید که تنها نیستید. خیلیهای دیگر به واسطه مشکلات ریز و درشت امکان رفتن به این سفر را نداشتند و حالا جامانده این سفر محسوب میشوند. به این فکر کنید که شیعیان عربستان و بحرین زیر ظلم حاکمان خود امکان سفر ندارند، یا زائران هندی و پاکستانی به خاطر شرایط حاکم بر مرزها و دوری راه نمیتوانند جزوی از زائران کربلا باشند. این جدای از شیعیانی است که آن طرف کره زمین هزاران کیلومتر دورتر شاید تنها تصاویر کربلا را دیده باشند و هیچگاه تصوری از زیارت نداشته باشند.
بعد منزل در سفر روحانی
در معارف دینی زیارت و زائر شدن محدود به حضور فیزیکی نیست. دل هم میتواند همقدم با زائران باشد. بیتابی برای زیارت اهلبیت، که چشمهای از محبت و پیوند به حضرات است، در طول تاریخ وجود داشته. چه بسا امروزه به واسطه وجود امکانات در حمل و نقل، امنیت سفر زیارتی آسانتر شده باشد. در گذشته زائرانی که به زیارت سیدالشهدا و یا حتی مشهد مقدس میرفتند تا ماهها در راه بودند. بنابراین سختی و مشقت در زیارت همیشه وجود داشته. از همین روست هرجا که روایات و توصیههایی در باب زیارت بیان شده است، اشارهای هم به زیارت از راه دور به انحای مختلف آمده است و این توجه قلبی به امام و اهلبیت را معطوف به زیارت فیزیکی نمیکند.
زیارت ائمه میتواند اقسام مختلفی داشته باشد. روایت مشهور از امام صادق(ع) هست که روزی یکی از اصحاب به نزد ایشان آمد و حضرت درباره زیارت سیدالشهدا از او سوال کرد که آیا هر روز مزار حسین علی را زیارت میکنی؟ وقتی حضرت جواب نه شنید، درباره زیارت در هر جمعه و هر ماه و هر سال را پرسید که جواب شنیدند گاهی در سال زیارت میکنیم. آنگاه حضرت فرمودند: «چقدر به حسین(ع) جفا میکنید.» اینجا امام صادق(ع) یک دستورالعمل برای زیارت سیدالشهدا به همه شیعیان میدهد. این توصیه بیش از آنکه متوجه حضور فیزیکی باشد، متوجه حضور قلبی و توجه دلی به امام است. دلی که به یاد امام هر شب جمعه با سه بار «صلیاللهعلیه یا اباعبدالله» میتواند زائر امام حسین(ع) باشد.
ثواب کمک به هزینه زیارت
یکی از راههایی که جایگزین زیارت حضوری است، تقبل بخشی از کمکهزینه سفر زائری دیگر است. هشام از امام صادق پرسید کسی که خودش به واسطه بیماری یا مشکلی نتواند به زیارت امام حسین علیهالسلام برود و در عوض شخصی دیگر را روانه کند (هزینههایش را بدهد)، چه اجری دارد؟
امام صادق علیهالسلام در جای دیگری فرمودند: به ازای هر درهمی که خرج کند، خداوند همانند کوه احد برایش حسنه مینویسد. چندین برابر آنچه هزینه کرده را در همین دنیا به او برمیگرداند! بلاهایی را که فرود آمده تا به او برسد، از او میگرداند و از وی دور میکند و مالش حفظ میشود.
حساب و کتاب کار برای اهلبیت حساب و کتاب کار دنیایی نیست، به خصوص اگر برای اباعبدالله باشد. کار برای اهلبیت را بزرگان دین و علما هم سفارش کردهاند. شیخ حسین انصاریان میگوید: ممکن است که یک حسنه، هفتصد برابر پاداش داشته باشد. اگر مصلحت باشد در دنیا عطا میکنند اما اگر مصلحت نباشد، پاداش آخرتی عطا میکنند؛ اما یک حسنه را که پروردگار به موسی بن عمران (علیهالسلام) فرمود آن حسنه بر عهده من است و بندهام را از دنیا نمیبرم تا در همین دنیا چند برابر به او پاداش بدهم و آن این است که اگر کسی یک دینار برای حسین من خرج کند، تا از دنیا نرفته است پاداش او را هفتاد برابر خواهم داد. توقع نداشته باشید که این هفتاد برابر در مال انسان باشد. گاهی میبینید پولی را در راه حضرت سیدالشهدا(علیهالسلام) و برای فرهنگ ابیعبدالله(علیهالسلام) و جلسات ایشان خرج کردهاید، اما خداوند متعال طور دیگری جبران میکند؛ مثلا عمرهای نصیب شما میکند که در ذهن شما نمیآمده و شما را کمک میکند که این عمره را با اخلاص انجام دهید.
درست در روزهایی که زائران بار سفر میبندند تا به سیل جمعیت عاشقان حسین در پیادهروی کربلا بپیوندند و از طرفی مشکلات معیشتی دامن بسیاری از مردم را گرفته است، یک عمل خیرخواهانه ساده از طرف افرادی که دغدغه کار خیر دارند، رسمی جدید را رقم زده است.
گروهها و افراد زیادی این ایام آستین بالا زدهاند تا با اجرای عمل پسندیده قرضالحسنه و یا کمک به هزینههای زائران سیدالشهدا سهمی در زیارت اباعبدالله و حرکت عظیم اربعین داشته باشند تا اگر فردی امکان حضور در اربعین را ندارد با کمکهزینه افراد دیگر عازم سفر کربلا شود. آدم هایی پای کار آمده و واسطه شده اند تا افرادی که نیازمند کمک مالی هستند را به افرادی که امکان پرداخت هزینه های سفر را دارند پیوند بزند و این اتفاق باعث شکل گیری گروه ها و مجموعه هایی شده که کار رساندن دو گروه را بهم دارند.
با این کار هم عاشقی عازم سفر اربعین میشود و هم کسی که توان رفتن ندارد شریک زیارت بدون مرز اباعبدالله خواهد شد تا ثابت کند زائر شدن و زیارت رفتن تنها به قدم زدن در مسیر نیست؛ هرکسی میتواند کیلومترها دورتر از کربلا باشد اما با یک عمل ساده اسمش در بین کربلارفتهها بنویسد و در ثواب زیارت شریک شود. اقدامی که در کنار خادمی هزاران عراقی و زیارت میلیونها زائر، فرهنگی از همراهی و همدلی و کمک را در خود جای داده است.