به گزارش ایرنا، اینجا کودکان، نه‌تنها زائرانی همراه با خانواده‌های خود، که خادمان کوچکی هستند که با نیت پاک و عشقی بی‌پایان، گام در راهی می‌گذارند که فراتر از توان جسمی آنان به نظر می‌رسد.

در میان موج خروشان زائران، گاه چشم به کودکی می‌افتد که هنوز بوی شیرینی دوران خردسالی می‌دهد، اما گرمای سوزان بیابان‌های عراق و خستگی کیلومترها راهپیمایی، او را از پای در می‌آورد.

این کودکان، با قلبی سرشار از عشق به حسین (ع)، پا به مسیری می‌گذارند که گویی پیش از آنکه قدمهاشان را همراه کند، دلهایشان را به حرم مطهر رسانده است.

لبخند معصومانه شان، چین خستگی را از پیشانی زائران می‌زداید و حضور گرمشان، روح امید را در طول مسیر زنده نگه می‌دارد.

یکی از این کودکان در پاسخ به خبرنگار ما، وقتی از آرزویش برای دیدار با امام حسین (ع) پرسیده می‌شود، با معصومیتی وصف‌ناپذیر از اشتیاقش برای دیدن حرم امام حسین می‌گوید.

دیگری با زبانی کودکانه، اما قلبی مالامال از غیرت دینی، از آرزویش برای ظهور امام زمان (عج) و نابودی دشمنان اسلام سخن می‌گوید و در ادامه، دعای پیروزی جبهه مقاومت و رهبری معظم انقلاب را با کلامی ساده و صمیمی بر زبان جاری می‌کند.

اینجا، کودکی هنوز در حال ساختن خاطرات شیرین روزهای کودکی خویش است؛ اما این خاطرات با اسباب‌بازی‌های رنگارنگ پیوند نخورده است، بلکه با مفاهیمی ژرف همچون خدمت، محبت و عشق به خاندان وحی معنا یافته است.

نغمه‌های حسینی که از نای کوچکشان بر می‌خیزد، گویی سرودی برای آزادگی است و سوال «با امام حسین چه صحبتی داری؟»، نمایشی از عمق باور و تربیت نسل آینده ساز این مرزوبوم است.

آنچه در پیاده‌روی اربعین رخ می‌دهد، فقط یک حرکت عظیم جمعیتی نیست؛ اینجا سرزمینی برای تربیت و پرورش دل هایی است که از کودکی با نام حسین (ع) مانوس شده‌اند.

شاید همین عشق خالصانه و حضور پرشور کودکان باشد که اربعین را هر سال پرشکوه تر و زنده‌تر از سال قبل نگاه داشته است.

این کودکان، قلب تپنده حماسه حسینی اند و روایت عشق را با دستان کوچک اما مصمم خود، بر لوح تاریخ می‌نویسند.