به گزارش ایرنا اربعین اولیها با شور و اشتیاقی وصفناشدنی پا در این مسیر میگذارند و خاطراتی ماندگار از این سفر معنوی در ذهنشان ثبت میشود، بسیاری از آنها سالها آرزوی این سفر را در دل داشتهاند و امسال توانستهاند به این آرزو برسند، برخی نیز به دلیل محدودیتهای سنی یا شرایط خاص، تاکنون موفق به حضور در این مراسم نشدهاند.
این نسل که با تکنولوژی و دنیای مجازی عجین شده است، حال در میانه بیابانهای عراق، پیوندی عمیق با تاریخ و معنویت برقرار کرده است، حضور آنها نه تنها نشان از تداوم راه عاشقی دارد بلکه گویای آن است که مکتب حسینی مرزهای زمانی را درنوردیده و در هر نسلی، روایتگر خود را مییابد.
«هنوز نرفتهام اما انگار روحم زودتر از خودم به کربلا رسیده است» این جملهای است که از زبان بسیاری از زائران اولی شنیده میشود.
جادههای منتهی به کربلا، این روزها بیش از هر زمان دیگری شاهد روایت داستان کسانی است که با کولهپشتیهای خود از هیجان دیدن حرم، بیقرارند. اینها زائرانی هستند که برای نخستین بار با دعوت نام حسین(ع) به این مسیر بیانتها قدم میگذارند.
وقتی به میان جمعیت نگاه میکنید، تفاوت رفتاری زائران کهنهکار با زائران اولی به وضوح دیده میشود در حالی که برخی با قدمهایی استوار و تجربهای از مسیر، با آرامش حرکت میکنند، زائران اولی با نگاهی حیرتزده، هر گوشه از موکبها و هر لبخند خادم را با دقت تمام در حافظه خود ثبت میکنند.
برای بسیاری از این زائران، این سفر تنها یک پیادهروی طولانی نیست بلکه یک جهش معنوی است، آنها که پیش از این، اربعین را تنها از دریچهی قابهای تلویزیونی یا تصویر عکسهای شبکههای اجتماعی میدیدند، اکنون در میانه این اقیانوس انسانی، با واقعیت ملموس عشق رو به رو شدهاند.
در یکی از مسیرهای اصلی با رضا آشنا میشویم، جوانی که با لبخندی مضطرب و چشمانی اشکبار، به خبرنگار ایرنا میگوید: تا لحظه حرکت، فکر میکردم فقط یک سفر زیارتی است اما وقتی اولین قدم را در خاک عراق گذاشتم، انگار تمام دنیا در مقابل چشمانم کوچک شد، حس میکردم در یک دنیا دیگر هستم که در آن فقط محبت جاری است.
رضا که برای نخستین بار عازم این سفر شده گفت: بزرگترین چالش او پیش از سفر، تردید در توانایی جسمیاش بوده است.
رضا ادامه داد: در مسیر پیاده روی اربعین، انگار نیرویی ماورایی ما را به جلو هل میداد.
کمی جلوتر در موکبی که بوی نان تازه از آن به مشام میرسد با خانم مریم ملاقات میکنیم، زنی میانسال که برای اولین بار به همراه فرزندانش این مسیر را طی میکند، با لحنی لرزان از هیجان خود میگوید: همیشه از ایثار مردم شنیده بودیم اما دیدن اینکه مردم چطور با تمام توان برای خدمتی که هیچ توقعی از آن ندارند، تلاش میکنند واقعا مایه حیرت است.
مریم میگوید: من برای اولین بار معنای واقعی خادم را درک میکنم، اینجا هیچکس نمیپرسد تو از کجایی یا از چه صنفی هستی، بلکه همه تو را فقط به چشم زائر میبینند که این موضوع بازتابدهنده عمق تاثیر فرهنگی پدیده اربعین بر زائران تازه وارد است.
حضور نسل جدید در زمره اربعین اولیها، یکی از نکات بسیار مهم در این سالهاست، نوجوانانی که با گوشی هوشمند خود لحظات نخستین رسیدن به موکبها را ثبت میکنند در واقع در حال مستندسازی یک تحول آیینی هستند.
امیرحسین نوجوان ۱۶ سالهای که برای اولین بار همراه پدر و مادرش به سفر آمده میگوید: من همیشه در کلاسهای مدرسه درباره عدالت و فداکاری میشنیدم اما اینجا عدالت را در توزیع نان و غذا میان زائران و فداکاری را در لبخند خادمان میبینم. این سفر برای من بهترین درس تاریخ است.
در میان جمعیت، گروههایی از سالمندان را نیز میبینیم که با وجود ناتوانیهای جسمی برای اولین بار تصمیم گرفتهاند این مسیر را طی کنند، آنها با لرزش دست و صدای ضعیف، از شوق دیدار حرم سخن میگویند.
یکی از این سالمندان که با کمک فرزندش حرکت میکند میگوید: تمام عمر منتظر این لحظه بودم، شاید جسمم توان این راه را نداشت اما روحم برای این سفر بیقرار بود، حالا که در مسیر هستم احساس میکنم دوباره جوان شدهام.
یکی از جنبههای جذاب برای اربعین اولیها، تنوع فرهنگی است، آنها با دیدن زائرانی از ملیتهای مختلف از هند گرفته تا لبنان و عراق، متوجه میشوند که اربعین یک جبهه واحد انسانی در برابر ظلم است.
در گفت وگو با یک زائر اولی از افغانستان که با همراهان ایرانیاش آمده، میشنویم که چقدر از امنیت و نظم حاکم بر مسیر شگفتزده شده است.
او میگوید: این نظم ناشی از یک پیوند قلبی است که با هیچ دولتی قابل ایجاد نیست.
یکی از خادمان موکب در گفت و گو با ایرنا میگوید: وقتی میبینیم زائر برای اولین بار با دیدن یک لیوان آب یا یک تکه نان، اشک میریزد ما هم با تمام وجود احساس مسئولیت میکنیم، آنها میهمانان تازه ما هستند و باید بهترین وضعیت خودمان را نشان دهیم.
بسیاری از زائرانی که برای اولین بار در این راهپیمایی شرکت کردهاند، از مهربانی مردم عراق، همبستگی بین زائران و احساس آرامش در حرم امام حسین (ع) به عنوان نقاط برجسته سفر خود یاد میکنند، برخی نیز میگویند: حس کردیم امام حسین (ع) خودش دستمان را گرفت و به کربلا آورده است.
علی زائر ۱۹ ساله از تهران می گوید: وقتی وارد صحن شدم، گریهام گرفت و انگار سالها منتظر این لحظه بودم.
وی بیان کرد: با توجه به شور و شوقی که در تصاویر رسانه ها از حال و هوای کربلا دیدم اشتیاقم برای حضور در مراسم اربعین بیشتر شد و با دوستانم به این سفر معنوی آمدیم.
همچنین فاطمه مادر ۳۰ ساله اهل شیراز گفت: ترس از راه طولانی داشتیم، اما مهربانی مردم عراق همه خستگیها را از بین برد.
وی افزود: در ابتدا تصور میکردم در مسیر پیاده روی اذیت بشوم و نتوانم مسیر نجف تا کربلا را پیاده روی کنم اما شور و اشتیاقی که برای دیدن حرم امام حسین (ع) داشتم همه خستگی ها را از تنم به در کرد.
علی جوان ۱۸ ساله مشهدی گفت: از اینکه برای اولین بار عازم کربلای معلی شدم بسیار خوشحالم و امیدوارم بار دیگر این سفر نصیبم شود.
وی بیان کرد: به برکت امام حسین (ع) این سفر سرتاسر خیر و خوبی بود و برای اولین بار تجربه بسیار مفیدی برایم بود.
اربعین اولیها گواهی بر این واقعیت هستند که عشق به اباعبداله(ع)، هیچگاه قدیمی نمیشود بلکه هر سال قلبهای تازهای به این میهمانی دعوت میشوند تا روایت خود را به دفتر ماندگار تاریخ کربلا اضافه کنند و با نگاهی دگرگونشده به خانه بازگردند.
به گزارش ایرنا سفر اربعین برای زائران اولی، پایانی بر یک جستجو و آغازی بر یک مسیر نوین در زندگی است.
حلاوت این نخستین تجربه، چنان در ذهن و جان آنها نقش میبندد که بلافاصله پس از بازگشت، رویای پیوستن به قافلههای سال آینده را در سر میپرورانند، اربعین اولیها، روایتگران زنده این واقعه تاریخی هستند که با بازگشت به شهر و دیار خود، پیامآور صلح، ایثار و ایستادگی در مکتب اباعبداله الحسین (ع) خواهند بود.