دونالد ترامپ پس از نبرد ۴۰ روزه دوباره بخت خود را برای امتیازگیری آزمود. وی با از سرگیری نبرد نظامی و طی ۱۳ روز تلاش کرد تنگه هرمز را با اهرم سلاح باز کند.اما تمامی تکاپوی وی که با زدن برخی زیر ساختهای کشور همراه بود افاقه نکرد و بر عکس این دور از عملیات نظامی ارتش امریکا با مقاومت ملت بزرگ ایران و با شگفتانه های قوای نظامی نتایج درد ناکی برای ساکن موقت کاخ سفید در بر داشت. در این دور امارات متحده عربی ترجیح داد انفعال پیشه سازد و از خاکش بهره برداری نشود.قطر هم پس از هشدار اولیه ایران پایگاه العدید را خالی از هواپیماهای امریکایی نمود و این هواپیماها ناچارا به اردن فرستاده شدند.
اما شگفتانه ایران این بود که خیلی موفقیت امیز با شناسایی دقیق مختصات دو پایگاه موفق السلطی و ملک فیصل اردن ضربات کاری و البته کشنده به قوای امریکایی مستقر در انجا وارد کند. ضرباتی که منجر به کشته شدن تعداد قابل توجهی از سربازان امریکایی و مصدوم شدن آنها شد که بازتاب گسترده ای در امریکا و جهان داشت و بار دیگر این پرسش را مطرح کرد که واقعا دستاورد ترامپ از حمله به ایران چه بوده است؟ غیر از اینکه جامعه ایرانی فرو نپاشید و جمهوری اسلامی سرنگون نشد و تحزیه طلبان راه به جایی نبردند اما تنگه هرمز که محل رفت و امد آزادانه کشتی های تجاری و نفتکش ها بود مسدود شد.
به نظر می رسد با این عقب نشینی قوای نظامی از محیط پیرامونی ایران و همچنین ضربات سنگین به پایگاههای امریکایی در کویت و بحرین و اربیل کردستان عراق بخصوص پایگاه وسیع علی السالم در کویت و پایگاه ناوگان پنجم نیروی دریایی امریکا در بحرین شاهد مهاجرت قوای امریکایی به سمت اسرائیل و همچنین کشورهایی مثل قبرس و یونان و بلغارستان باشیم.
اگر بعد از پایان دور دوم نبرد امریکا و ایران امریکایی ها از خواست ایران مبنی بر اینکه مدیریت تام و کمال تنگه هرمز با ایران است تمکین کنند می توان امیدوار بود فاز نظامی به فاز سیاسی تغییر و باقی موارد اختلافی با مذاکره به پیش رود اما اگر امریکایی ها دوباره دبه کرده و بخواهند بازهم بازی را به هم بزنند احتمالا دور سوم نبرد دیگر منطقه ای نبوده و فرا منطقه ای باشد.شاید قسمت این است شر حضور امریکا در منطقه برای همیشه پایان یابد و شاهد تحقق قدرت نمایی دو باره نظامی ایران باشیم.باید منتظر تحولات اتی ماند.اما واقعیت این است قمار باز در قمار ایران حیران و سرگردان است.