گروه ورزشی: «متاسفم آقای امباپه، اما مربی به من گفته بود که مهارت‌های شما را مهار کنم.» این جمله همراه با عکسی از پسربچه‌ای حدود چهار ساله با گونه‌های تپل و چشمان آبی، پس از پیروزی ۲ بر صفر اسپانیا مقابل فرانسه در نیمه‌نهایی جام جهانی ۲۰۲۶، در شبکه‌های اجتماعی دست‌به‌دست شد.
پسربچه داخل عکس، پائو کوبارسی در حدود چهار سالگی بود. حالا این مدافع ۱۹ ساله قهرمان جام جهانی شده و عنوان بهترین بازیکن جوان مسابقات را نیز به دست آورده است.
اینکه اسپانیا در تمام طول مسابقات تنها یک گل دریافت کرد، تا حد زیادی به عملکرد درخشان کوبارسی در خط دفاعی مربوط می‌شد. او همچنین پاسوری کم‌نظیر است؛ ویژگی‌ای که نقش مهمی در برتری اسپانیا در مراحل پایانی جام جهانی داشت.
کوبارسی و هم‌تیمی‌هایش در فینال برابر آرژانتین تحت فشار قرار گرفتند. او در وقت‌های تلف‌شده نیمه دوم پس از برخورد شدید انزو فرناندز به زمین افتاد؛ خطایی که باعث شد فرناندز با دومین کارت زرد، اخراج شود.
کوبارسی همچنین در دقایق پایانی وقت اضافه، زمانی که آرژانتین برای زدن گل تساوی فشار می‌آورد، با یک دفع توپ تماشایی مانع گلزنی مارکوس سنسی، بازیکن تعویضی آرژانتین، شد.
در تمام این لحظات، او با آرامش در قلب خط دفاع اسپانیا بازی کرد و بیشترین تعداد لمس توپ، پاس موفق، دقت پاس، پاس‌های رو به جلو و دفع توپ را در میان همه بازیکنان حاضر در زمین به ثبت رساند.
او دومین بازیکنی شد که در تاریخ فینال‌های جام جهانی بیش از ۱۰۰ پاس موفق ثبت کرده است. آمار مسابقه نیز نشان می‌دهد که چگونه ریتم بازی اسپانیا را کنترل می‌کرد.
در مراحل حذفی نیز همین روند ادامه داشت. کوبارسی در پیروزی ۲ بر یک اسپانیا مقابل بلژیک در مرحله یک‌چهارم نهایی، ۹۱ پاس داد که ۹۷.۸ درصد آنها به مقصد رسید.
در دیدار برابر فرانسه، که بسیاری آن را بخت نخست قهرمانی می‌دانستند، کیلیان امباپه، رقیب او از رئال مادرید، تقریبا هیچ فرصت موثری پیدا نکرد. همه این اتفاق‌ها در نخستین تورنمنت بزرگ ملی کوبارسی رقم خورد.
به نوشته سایت اتلتیک؛ کوبارسی از نسل بازیکنان آکادمی بارسلونا، متولد سال ۲۰۰۷، است؛ نسلی که لامین یامال نیز از آن برخاست. این دو در لاماسیا هم‌تیمی بودند تا اینکه یامال در فصل ۲۴-۲۰۲۳ به تیم اصلی راه یافت.
کوبارسی نیز در ژانویه ۲۰۲۴، تنها چند روز پیش از ۱۷ ساله شدن، نخستین بازی خود را برای تیم اصلی بارسلونا در جام حذفی اسپانیا مقابل یونیونیستاس سالامانکا انجام داد.
از آن زمان دیگر به عقب بازنگشت؛ هرچند پیشرفت او تا حدی زیر سایه درخشش خیره‌کننده لامین یامال قرار گرفت.
او اکنون دو سال و نیم است که یکی از مهره‌های ثابت بارسلونا به شمار می‌رود و پیشرفتش به همان اندازه چشمگیر است؛ به‌ویژه به دلیل ثبات عملکرد در پستی که کوچک‌ترین اشتباه در آن می‌تواند به دریافت گل منجر شود.
این مدافع جوان همچنین نزدیک‌ترین بازیکنی است که اسپانیا در سال‌های اخیر به جرارد پیکه، مدافع قهرمان جام جهانی و جام ملت‌های اروپا، داشته است.
او بازیکنی آرام، خونسرد و خلاق است. هرچند بلوغ فوتبالی او در این جام جهانی بسیاری را شگفت‌زده کرد، اما پیش از این نیز همین ویژگی‌ها را در بارسلونا، یکی از سخت‌گیرترین باشگاه‌های فوتبال جهان، نشان داده بود.
این آرامش ریشه در محل زندگی او دارد؛ روستای کوچک استانیول در منطقه کاتالونیا با تنها ۱۹۵ نفر جمعیت. کوبارسی در خانواده‌ای نجار به دنیا آمده و در ۱۷ سالگی، برای پروژه پایان مدرسه، یک چهارپایه چوبی ساخت و سنت خانوادگی را ادامه داد.
اگر بخواهیم استانیول را توصیف کنیم، شبیه منطقه شایر در داستان ارباب حلقه‌ها است؛ دشت‌های سرسبز، تپه‌های آتشفشانی، جاده‌های باریک و گل‌های شقایق که آرامش آن را از هر ترافیکی دور نگه داشته‌اند.
سال ۲۰۱۸، زمانی که کوبارسی ۱۱ سال داشت، پدر و مادرش در مسیر بازگشت از شهر ساحلی یورت ده مار به او خبر دادند که به بارسلونا پیوسته است. واکنش او همان چیزی بود که از یک کودک کاتالانی انتظار می‌رفت؛ از خوشحالی فریاد کشید، با وجود بسته بودن کمربند ایمنی پاهایش را در هوا تکان داد و به محض رسیدن به خانه، از خودرو بیرون پرید و شروع به دویدن کرد.
او به اقامتگاه لاماسیا برای بازیکنان جوانی که خارج از کاتالونیا زندگی می‌کردند منتقل شد. بارسلونا برای او استثنا قائل شد؛ هرچند خانه‌اش در کاتالونیا و نزدیک خیرونا بود، اما دورافتاده بودن روستایش باعث شد باشگاه ترجیح دهد او در اقامتگاه آکادمی زندگی کند.
با وجود آنکه از ۱۷ سالگی بازیکن ثابت بارسلونا بود، تا چند ماه پس از رسیدن به سن قانونی در سال ۲۰۲۵ همچنان در لاماسیا ماند.
افراد نزدیک به او معتقد بودند این تصمیم به حفظ فروتنی و تمرکز او کمک می‌کند. به همین دلیل، حتی پس از بازی در لیگ قهرمانان اروپا، شب را در خوابگاه آکادمی و کنار هم‌سن‌وسالانش می‌گذراند. هر زمان هم که فرصت استراحت پیدا می‌کرد، به استانیول، پناهگاه آرامش خود، بازمی‌گشت.
همسایه‌های خانواده‌اش می‌گویند او در روزهای تعطیل اغلب به پدر و مادرش در کار نجاری کمک می‌کند؛ روزهایی که کفش‌های فوتبال را کنار می‌گذارد و دوباره همان «پائو» می‌شود.
او در گفت‌وگو با اتلتیک در ماه اکتبر گفت: «وقتی آنجا هستم، تنها هدفم این است که کنار خانواده و نزدیک‌ترین دوستانم لحظات خوبی داشته باشم. هیچ نگرانی یا حواس‌پرتی دیگری وجود ندارد. هنگام فوتبال بازی کردن هم همین حس را دارم؛ متمرکز و آرام هستم.»
پس از ترک لاماسیا نیز تنها زندگی نکرد، بلکه نزد خواهر بزرگ‌ترش ایرنه رفت؛ کسی که در حال تحصیل در رشته فیزیوتراپی است. محیط زندگی او همچنان برایش آشنا مانده، هرچند شرایط زندگی‌اش کاملا تغییر کرده است.کوبارسی مانند یک کهنه‌کار بازی می‌کند، اما همچنان لبخند و معصومیت همان پسربچه‌ای را دارد که روزی از خوشحالی پیوستن به بارسلونا پاهایش را در هوا تکان می‌داد. البته چهره‌اش نشانه‌هایی از سختی‌های فوتبال حرفه‌ای را نیز با خود دارد؛ از جمله زمانی که در دیدار لیگ قهرمانان اروپا برابر ستاره سرخ بلگراد، بر اثر برخورد کفش یکی از بازیکنان با صورتش، به ۱۰ بخیه نیاز پیدا کرد.
کوبارسی شخصیتی آرام دارد و علاقه‌ای به قرار گرفتن در مرکز توجه ندارد. خارج از زمین فوتبال نیز زندگی آرامی را ترجیح می‌دهد و معمولا بین ۱۰ تا ۱۲ ساعت در شبانه‌روز می‌خوابد.
در اعماق وجودش، او همچنان همان پسربچه دوست‌داشتنی با گونه‌های تپل است که در عکس به دوربین نگاه می‌کند؛ همان کودکی که در شوخی‌های شبکه‌های اجتماعی از «آقای امباپه» بابت مهار کردنش عذرخواهی می‌کند و حالا قهرمان جهان شده است.