مستأجر مقتول که ابتدا جنایت را انکار می‌کرد، در دادگاه با پذیرش قتل مدعی شد انگیزه‌اش دفاع از همسرش در برابر مزاحمت‌های صاحبخانه بوده است؛ ادعایی که با تناقض‌های متعدد و مخالفت وکیل اولیای دم روبه‌رو شد. 
به گزارش خبرنگار جام جم، رسیدگی به این پرونده از تابستان سال گذشته و با گزارش قتل مردی مقابل یکی از پارک‌های حاشیه تهران آغاز شد. ماموران پس از حضور در محل حادثه دریافتند مردی میانسال بر اثر اصابت گلوله جان باخته و عامل جنایت پس از سرقت خودروی وی از محل گریخته است. 
در ادامه تحقیقات، کارآگاهان دریافتند آخرین تماس تلفنی مقتول با شماره‌ای ناشناس برقرار شده است. بررسی این شماره نشان داد سیمکارت در گوشی متعلق به مستأجر مقتول (یاشار) فعال بوده است. با شناسایی مخفیگاه متهم، وی دستگیر شد. او ابتدا هرگونه دخالت در قتل را انکار کرد، اما در ادامه به ارتکاب با اعتراف به جنایت مدعی شد به‌دلیل مزاحمت‌های مقتول برای همسرش، دست به قتل زده است. پس از تکمیل تحقیقات، بازسازی صحنه قتل و صدور کیفرخواست، پرونده برای رسیدگی به شعبه دهم دادگاه کیفری یک استان تهران ارسال شد و متهم صبح دیروز پای میز محاکمه ایستاد.
در ابتدای جلسه، وکیل اولیای دم به نمایندگی از پدر، مادر و فرزند مقتول، با تاکید بر این‌که متهم مرتکب قتل عمد شده است، خواستار صدور حکم قصاص شد و اعلام کرد خانواده مقتول حاضر به گذشت نیست. 
سپس رئیس دادگاه، اتهامات مباشرت در قتل عمد، حمل سلاح غیرمجاز و سرقت تعزیری را به متهم تفهیم کرد. متهم نیز با پذیرش اتهامات، در تشریح ماجرا گفت: حدود دو سال قبل در خانه‌ای سه‌طبقه در شرق تهران مستأجر شدیم. صاحبخانه مدتی در یکی از واحد‌ها زندگی می‌کرد و بعد از رفتن، تعدادی از وسایلش را همانجا نگه‌داشته بود. او همچنین دوربین مداربسته نصب کرده بود و تصاویر را از طریق تلفن همراهش کنترل می‌کرد. 
وی ادامه داد: بعد از این‌که صاحبخانه از آنجا رفت، رفتارش نسبت به همسرم تغییر کرد. برای او پیام‌های نامناسبی می‌فرستاد. همسرم پیام‌ها را به من نشان می‌داد. حتی پیام‌هایش را به‌صورت زماندار ارسال می‌کرد تا پس از مدتی به‌طور خودکار حذف شوند و اثری از آنها باقی نماند. با این حال، توانستم از چند پیام او عکس بگیرم. 
متهم افزود: یک‌بار با صاحبخانه صحبت کردم و گفتم همسرم بیماری قلبی دارد و این رفتار‌ها برای او فشار روحی ایجاد کرده است. از او خواستم دست از این کار‌ها بردارد، اما قبول نکرد و گفت چنین موضوعی وجود ندارد و حتی همسرم را مثل دختر خودش می‌داند. 
او مدعی شد: یک روز که از محل کار به خانه برمی‌گشتم، همسرم تماس گرفت و گفت صاحبخانه برای برداشتن وسایلش به خانه آمده است. با او تماس گرفتم، اما جواب نداد. سریع خودم را به خانه رساندم. وقتی رسیدم، همسرم در حالی که گریه می‌کرد، گفت صاحبخانه او را مورد آزار قرار داده است. همان لحظه دیدم مقتول سوار خودرویش شد و رفت. 
متهم گفت: بعد از آن چند بار با صاحبخانه تماس گرفتم، اما پاسخ نداد. تصمیم گرفتیم خانه را تخلیه کنیم. به او پیام دادم بیاید پول پیش را پس بدهد و خانه را تحویل بگیرد، اما گفت خودرویش خراب شده و حدود ۴۰۰میلیون تومان خسارت دیده و فعلا پول ندارد و بعدا حساب می‌کند. با این حال، مدتی بعد دوباره پیام‌هایش برای همسرم شروع شد. دیگر تحمل این وضعیت را نداشتم و تصمیم گرفتم او را بکشم. 
وی درباره نحوه ارتکاب قتل نیز گفت: روز حادثه با او تماس گرفتم و گفتم همراه همسرم به پارک آمده‌ایم، اما بنزین خودرو تمام شده و از او خواستم به آنجا بیاید و بماند تا من بروم و بنزین تهیه کنم. وقتی به محل آمد، تازه فهمید همسرم آنجا نیست. همانجا به او گفتم قبلا هم هشدار داده بودم از زندگی ما بیرون برو، اما قبول نکرد. حتی به سینه‌ام ضربه زد و گفت تو از زندگی زنت برو بیرون! بعد با اسلحه‌ای که همراه داشتم، یک گلوله به سمتش شلیک کردم که به سرش اصابت کرد. 
رئیس دادگاه در ادامه با اشاره به اظهارات همسر متهم گفت: همسرتان اعلام کرده هیچ تجاوزی صورت نگرفته و حتی روزی که مقتول به خانه آمده بود، مادرش نیز در منزل حضور داشته است. 
متهم در پاسخ گفت: همسرم برای حفظ آبروی خانواده ابتدا حقیقت را نگفت. اگر موضوع را مطرح می‌کرد، بین دو طایفه درگیری ایجاد می‌شد. بعد‌ها در بازپرسی گفت آن اتفاق افتاده است. 
قاضی سپس به تناقض‌های متهم اشاره کرد و گفت: شما هنگام دستگیری منکر قتل شدید. همچنین نزد بازپرس گفته بودید قصد کشتن مقتول را نداشتید و فقط می‌خواستید او را بترسانید، اما به‌دلیل مصرف مواد مخدر یا حالت عصبی، دست‌تان لرزیده و گلوله به سر او اصابت کرده است. در جای دیگری نیز گفته بودید قصد داشتید به‌دست و پای مقتول شلیک کنید. 
متهم در پاسخ گفت: نه، قصد من از ابتدا کشتن او بود. اگر قبلا حرف دیگری زده‌ام، اشتباه لفظی بوده است. 
در ادامه جلسه، قاضی درباره اسلحه مورد استفاده سوال کرد. متهم گفت: حدود شش ماه قبل از حادثه، در خانه مقتول اسلحه‌ای کوچک دیدم. از او خواستم آن را به من بدهد و او هم اسلحه را در اختیارم گذاشت. همان اسلحه را برداشتم و فقط یک فشنگ داخل آن بود که با همان یک گلوله به او شلیک کردم. 
این در حالی بود که قاضی یادآور شد متهم در مراحل اولیه تحقیقات اعلام کرده بود اسلحه را حدود ۱۲میلیون تومان خریداری کرده است. متهم در پاسخ گفت: آن اظهارات درست نبود و اسلحه را از خود مقتول گرفته بودم. 
در ادامه، وکیل مدافع متهم گفت: همسر موکلم در مراحل اولیه تحقیقات به‌دلیل ترس، حقیقت را بیان نکرده بود. همچنین موکلم برای این‌که بتواند آن روز تصمیمش را عملی کند، مواد مخدر مصرف کرده بود. او از قبل نیز دچار اختلالات روحی بوده و مصرف مواد همراه با تحریکات روحی، موجب شد کنترل خود را از دست بدهد. 
در مقابل، وکیل اولیای دم با رد ادعا‌های مطرح‌شده، گفت: همسر متهم موضوع آزار را بیان کرده بود و هیچ درگیری‌ای میان دو طایفه رخ نداده است. اگر متهم واقعا چنین تهدیدی کرده بود، منطقی نبود او را با یک تماس تلفنی به محل قرار بکشاند و مقتول نیز بدون نگرانی به آنجا برود. این موضوع نشان می‌دهد ادعا‌های مطرح شده با واقعیت مطابقت ندارد. 
در پایان جلسه، متهم بار دیگر مدعی شد انگیزه‌اش از ارتکاب قتل، دفاع از ناموس و حفظ آبروی خانواده بوده و تصور می‌کرده مقتول باید به‌خاطر رفتارش مجازات شود. 
در پایان جلسه، قضات با اعلام ختم رسیدگی، وارد شور شدند تا رأی خود را صادر کنند.