جام جم آنلاین – فرمول «چیزی برای از دست دادن ندارد» در فوتبال بسیار کشنده و عجیب و غریب است. تیمی که چیزی برای از دست دادن ندارد دو حالت دارد. یا بسیار بی انگیزه و خسته کننده است یا اینکه دچار یک جنون فوتبالی می‌شود. خوشبختانه در دیدار رده بندی جام جهانی ۲۰۲۶ این جنون فوتبالی به بهترین شکل ممکن دیده شود و نتیجه آن رقم خوردن نتیجه شش بر دو به سود انگلیس بود.
این سومی و این مدال برنز و این افتخار بزرگ مرهمی به دل انگلیسی‌هایی است که بیش از ۶۰ سال در حسرت فینال جام جهانی به سر می‌برند.
دیدار انگلیس و فرانسه در رده بندی جام جهانی دیوانه کننده‌ترین دیدار رده بندی تاریخ جام جهانی بود.
مسابقه‌ای که نه شباهتی به یک بازی محافظه‌کارانه برای کسب مقام سوم داشت و نه حتی به بسیاری از فینال‌های بزرگ فوتبال. از همان دقیقه نخست دو تیم بدون کوچک‌ترین ترسی از دریافت گل، تمام توان خود را صرف حمله کردند. نتیجه نمایشی بود که هر لحظه آن با هیجان، موقعیت گل، ضدحمله و ضربات تمام‌کننده همراه بود؛ دیداری که تا سال‌ها در ذهن هواداران فوتبال باقی خواهد ماند.
شاید برای بسیاری از بینندگان که اواسط نیمه نخست شروع به تماشای بازی کردند دیدن نتیجه چهار بر صفر به سود انگلیس بسیار شگفت انگیز و باورنکردنی بود. شاید هم یادآور آن جنون فوتبالی فراموش نشدنی، آن شکست عجیب هفت بر یک برزیل مقابل آلمان در جام جهانی ۲۰۱۴ در مرحله نیمه نهایی.
وقتی تیم‌ها چیزی برای از دست دادن نداشته باشند فوتبال به زیباترین شکل خود تبدیل می‌شود. دیگر خبری از حسابگری‌های افراطی، اتلاف وقت، عقب کشیدن خطوط یا بازی برای حفظ نتیجه نیست. بازیکنان آزادانه خلاقیت خود را نشان می‌دهند و مربیان نیز کمتر درگیر ترس از اشتباه هستند. حاصل این آزادی مسابقه‌ای سراسر جنون، حمله و هیجان اس، درست همان چیزی که در این تقابل میان انگلیس و فرانسه دیدیم. ۱۰ گل در یک مسابقه آن هم بین دو قدرت بزرگ فوتبال جهان گواهی روشن بر این واقعیت است.
این بازی بار دیگر ثابت کرد که گاهی بزرگ‌ترین دشمن فوتبال ترس است. ترسی که در مراحل حساس تورنمنت‌ها بر تصمیمات مربیان و بازیکنان سایه می‌اندازد و باعث می‌شود تیم‌ها به جای تکیه بر توانایی‌های هجومی خود بیش از اندازه محتاط شوند. فوتبال زمانی زنده است که تیم‌ها برای گل زدن فکر کنند نه فقط برای گل نخوردن. مسابقه رده‌بندی انگلیس و فرانسه نمونه‌ای کامل از همین حقیقت بود. فوتبالی که نفس را در سینه حبس می‌کرد و تماشاگر را لحظه‌ای از پای تلویزیون جدا نمی‌کرد.
اگر انگلیس و فرانسه در مرحله نیمه‌نهایی نیز با همین جسارت، همین بی‌پروایی و همین ذهنیت هجومی به میدان می‌رفتند شاید امروز داستان جام جهانی کاملاً متفاوت بود. شاید به جای آرژانتین و اسپانیا این دو تیم برگزارکنندگان فینال بودند. اما در نیمه‌نهایی احتیاط بر جسارت غلبه کرد. مربیان بیش از آنکه به پیروزی فکر کنند از شکست ترسیدند و همین ترس کیفیت فوتبال را کاهش داد. فوتبال بار‌ها نشان داده است که تیم‌های بزرگ زمانی به قهرمانی می‌رسند که شجاعت ریسک کردن را داشته باشند نه زمانی که تنها به دنبال جلوگیری از اشتباه باشند.
تفکرات بیش از حد تدافعی، احتیاط افراطی و ترس از باخت مانند سمی آرام در رگ‌های فوتبال جریان دارد. این تفکر، استعداد‌ها را محدود می‌کند، خلاقیت را می‌کشد و بازی‌هایی را که می‌توانند به شاهکار تبدیل شوند به مسابقاتی فراموش‌شدنی بدل می‌کند. دیدار رده‌بندی انگلیس و فرانسه دقیقاً نقطه مقابل این ذهنیت بود. مسابقه‌ای که در آن هیچ‌کس از اشتباه کردن نمی‌ترسید و همه فقط به حمله فکر می‌کردند. نتیجه نیز یکی از زیباترین نمایش‌های هجومی تاریخ جام جهانی شد.
در میان این نمایش خیره‌کننده انگلیس بیش از هر زمان دیگری قدرت خود را به رخ کشید. شش گل مقابل تیمی مانند فرانسه اتفاقی نیست. این تیم نشان داد که از نظر کیفیت هجومی، سرعت انتقال توپ، تنوع تاکتیکی و توانایی خلق موقعیت در بالاترین سطح فوتبال جهان قرار دارد. اگر این روند ادامه پیدا کند انگلیس در هر تورنمنتی که حاضر شود یکی از اصلی‌ترین مدعیان قهرمانی خواهد بود، شاید حتی مدعی شماره یک. نسلی که اکنون در اختیار فوتبال انگلیس قرار دارد ظرفیت ساختن سال‌هایی درخشان را دارد به شرط آنکه اسیر ترس و محافظه‌کاری نشود.
 فرانسه نیز با وجود شکست ثابت کرد که هنوز یکی از خطرناک‌ترین تیم‌های دنیاست. تیمی که حتی پس از دریافت چند گل باز هم دست از حمله برنداشت و تا آخرین لحظه برای بازگشت جنگید. این روحیه هجومی و کیفیت بالای بازیکنان فرانسوی نشان می‌دهد که آنها همچنان یکی از قدرت‌های اصلی فوتبال جهان خواهند ماند و هر رقیبی باید با نهایت احترام مقابلشان قرار بگیرد.
این مسابقه شاید فقط یک دیدار رده‌بندی بود، اما ارزشی بسیار فراتر از تعیین تیم سوم داشت.